خاطرات زیدآبادی از عبدالله نوری:ما تحکیم وحدتیها سال ۸۸ دنبال نامزدی نوری بودیم/چون زندان رفته بود روی او نظر داشتیم/ رد یا تایید صلاحیتش روی نتیجه انتخابات تاثیر داشت
احمد زیدآبادی سال ۸۷ در مقام دبیرکل ادوار تحکیم وحدت به همراه جمعی از روزنامهنگاران و دانشجویان اصلاحطلب سراغ عبدالله نوری رفت تا از او برای شرکت در انتخابات دعوت کند. دعوتی که از سوی عبدالله نوری رد شد اما به گفته زیدآبادی «رد یا تأیید او میتوانست سرنوشت انتخابات را به گونهای متفاوت رقم بزند».
متن پیش رو گفت و گوی یک روزنامه اصلاح طلب با زیدآبادی در سال 97 است.
در سالهای منتهی به ۸۸ کسانی چون شما در قالب سازمان ادوار تحکیم وحدت به سراغ عبدالله نوری رفتید تا در انتخابات حضور پیدا کند. دلایل شما برای رفتن به سمت عبدالله نوری چه بود؟
در واقع ادوار در آن برهه برنامه انتخاباتی ویژهای برای خود داشت که من همان زمان در گفتوگویی با فروزان آصف نخعی ابعاد آن را تشریح کردم. در آن زمان نوری به عنوان چهرهای زندانرفته اگر به عنوان کاندیدای واحد اصلاحطلبان معرفی میشد، رد یا تأیید او میتوانست سرنوشت انتخابات را به گونهای متفاوت رقم بزند. اما عمده دوستان اصلاحطلب با کاندیداتوری نوری موافقتی نشان ندادند و حتی بعضاً حملات تندی هم علیه ادوار کردند.
آیا اتفاقات سال ۸۸ و سکوت ایشان، باعث تغییر دیدگاهها نسبت به عبدالله نوری شد؟
آقای نوری در همان موقع یعنی پیش از انتخابات ۸۸ نیز در موضع سکوت بود و این سکوت هم چیز بدی نبود. هر گاه اظهارنظر یک سیاستمدار بیثمر یا موجب بدتر شدن وضع شود، سکوت هم برای خودش استراتژی نامناسبی نیست.
این روزها نقدی که به کسانی چون عبدالله نوری میشود این است که در کناری نشستهاند و حاضر به مسئولیتپذیری نیستند. تا چه حد این نقد موجه است؟
این نقد موجه نیست، زیرا مگر در این شرایط چه کار خاصی از او برمیآید؟ دیگران که مرتب حرف میزنند و فعالیت دارند، حرف و فعالیتشان چقدر نتیجهبخش بوده است؟ بههرحال برخی معتقدند کسانی چون نوری در بزنگاه انتخابات از حضور در انتخابات حمایت میکنند و پس از آن سکوت میکنند و مسئولیت را برعهده نمیگیرند.
طی سالهای پس از ۸۸ آقای نوری به نظرم مانند بسیاری افراد دیگر تجدیدنظرهایی در دیدگاههای خود کرده است و بیشتر مسالمتجو شده است. دلیلاش هم این است که وقایع پس از ۸۸ سرخوردگی زیادی به بار آورد. اینکه فردی مردم را به انتخابات فرا بخواند و بعد شرایط طبق دلخواه او پیش نرود، شاید سکوتش نشانه نوعی پذیرش مسئولیت محدود باشد! او دقیقاً چه مسئولیتی باید به عهده میگرفت؟
مسئولیت دعوت به حضور در انتخابات و طرح مطالباتی که هیچ کدام پاسخی مناسب از سوی نمایندگان اصلاحطلب چه در مجلس، شواری شهر و دولت نیافتند و کسانی چون عبدالله نوری هیچ خطی مشی مشخصی را برای این مطالبهگری دنبال نکردهاند.
آیا عبدالله نوری همچنان میتواند مرجع اصلاحطلبان پیشرو باشد؟
عبدالله نوری از نگاه من فردی دلسوز، پاکدست و باهوش است و گمان نمیکنم احتمالاً جز در دوره کوتاه مدیریت روزنامه خرداد داعیه مرجعیت اصلاحطلبان پیشرو را داشته است. اصلاحطلبان بهخصوص پیشروهای آنها معمولاً مرجعپذیر نیستند!
دیدگاه تان را بنویسید