سياستورزی وارونه/ از تحصیل در فرانسه تا گفتوگو با بیبیسی
یکی از نقدهای مهمی که به میرسلیم وجود دارد، این است که سياست هاي او در دوره وزارتش در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي بيش از حد سخت گيرانه و تنگ نظراته بوده است.
گروه سیاست فردا: تلاش مصطفی میرسلیم برای کسب جایگاه سیاسی در سالهای اخیر کاملا مشهود بوده است؛ روزی با عنوان نامزد ریاستجمهوری و روز دیگر مدعی ریاست مجلس میشود و البته هر بار به نتیجه مطلوب نمیرسد و سعی میکند با ایجاد حاشیه همچنان خود را در صحنه سیاست نگاه دارد. نمونه آخر ثبت نام او در انتخابات مجلس شورای اسلامی بود که به همت و اعتبار سنتی حزب موتلفه او در لیست اصولگرایان جای گرفت اما بعد از آن او ادعای ریاست مجلس کرد که البته در آخر با کمترین رأی از صحنه رقابت بیرون رفت. او در نهايت نتوانست دیگر نمایندگان را برای ریاست یک کمیسیون قانع کند و بعد از آنکه نتوانست ریاست کمیسیون اصل90 برعهده بگیرد گویا بر اثر عصبانیت از استمرار ناکامیهایش در عرصه سیاست طغیان کرد و به اتهامزنی میپردازد. حاشیههای این فرد محدود به انتخابات مجلس و دوران اندکی که در مجلس فعالیت میکند، نمیشود. مصطفی میرسلیم سال۵۸ و در جریان برگزاری اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری به عنوان معاون سیاسی اجتماعی سرپرست وقت وزارت کشور، یعنی اکبر هاشمی رفسنجانی، در فضای سیاسی و تلویزیون مشهور بود. او پس از سالها همچنان به این سمت مینازد و یادآوری می کند که اسحاق جهانگیری ،معاون اول حسن روحانی، در زمان معاونت او، فرماندار جیرفت بوده و «پسر خوبی است» اما چون «تجربه کار ندارد» نمی توان از او توقعی داشت. میرسلیم با وجود نزدیکی به حزب جمهوری اسلامی از سوی ابوالحسن بنیصدر برای نخستوزیری به مجلس معرفی شد اما بنیصدر این نامه را خطاب به «نمایندگان محترم» نوشته شده بود و هیات رئیسه معتقد بود نامه باید خطاب به هیات رئیسه یا مجلس نوشته شود و به همین دلیل آن را اعلام وصول نکرد. بنیصدر ۷مرداد۵۹ در نامه دیگری از مجلس خواست که موضوع رای به میرسلیم را مسکوت بگذارد. یکی از مناصب دیگر میرسلیم اداره وزارت فرهنگ و ارشاد در دولت هاشمی رفسنجانی بود. یکی از نقدهای مهمی که به میرسلیم وجود دارد، این است که سياست هاي او در دوره وزارتش بر این وزارتخانه در مقابل اهالی هنر و فرهنگ تنگ نظرانه و سخت گيرانه بوده و تعداد زیادی از آثار سینمایی در زمان مدیریت او با موانع جدی از جمله توقیف مواجه میشدند. فردی تصدی یک وزارتخانه مهم را در اختیار داشته است که بعد از دوران وزارتش در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه آخرین فیلمی که دیدهاید چه بوده است، گفته بود: «خوشبختانه بعد از وزارت ارشاد دیگر ناگزیر نیستم فیلم تماشا کنم». میرسلیم از سال72 به عضویت حزب مؤتلفه درآمد و میتوان گفت که او حتی از اعضای قدیمی این حزب هم به شمار نمیرود. مصطفی میرسلیم که پیش از انقلاب در فرانسه تحصیل کرده و سالها در این کشور زندگی میکرده در اين سالها سعی كرده تصوير متفاوتي از خود ارائه كند اما مشکل کارش آنجاست که نیروهای سیاسی و مردم روی خوشی به او نشان نمیدهند که شاهد مثال این گزاره رأی عجیب او در انتخابات ریاستجمهوری سال96 است؛ ۴۷۸هزار و ۲۶۷رأی که او حتی نتوانست نظر یکمیلیون از مردم ایران را جلب کند. میرسلیم همواره با پوشیدن لباس کار، سعی میکند به مردم چنین القاء کند که او در حوزه صنعت تخصص ویژهای دارد که البته شاید این شائبه برای خودش به تحصیلاتش بازگردد اما این موضوع درحالی است که با بررسی کارنامه او نمیتوان کار ویژهای از او در حوزه صنعت دید. میرسلیم افزون بر اینها گویا بايد دقت بيشتري بر خطوط قرمز منافع ملي داشته باشد؛ چنانکه اخیرا و در شب انتخابات هیئترئیسه مجلس با شبکه ضدانقلاب «بیبیسی فارسی» گفتوگو کرد؛ گاف هاي اين چنين شايسته يك نماينده مجلس نيست. او در بیان علت گفتوگویش با این شبکه معاند گفت که حواسم نبود از کجا تماس گرفتهاند که متعاقب چنین توجیهی بسیاری گفتند که چهطور فردی که حواسش به رسانهای که با آن گفتوگو میکند نیست، میتواند ریاست مجلس را برعهده بگیرد؟ به هر روی کارنامه سیاسی میرسلیم مملو از نقاطی است که میتوان به آن انتقاد کرد و خطاهای راهبردی زیادی در فعالیت او وجود دارد. او آنقدر قادر به ایجاد رابطه با بدنه اجتماعی و فعالان سیاسی نبوده است که اخیرا عباس سلیمی نمین در گفتوگویی با سایت «نامهنیوز» گفت که حتی جوانان موتلفه هم او را قبول ندارند. با همه این اوصاف شاید بتوان گفت که اتهامزنیهای اخیر مصطفی میرسلیم بايد از جانب قوه قضاييه بررسي و پيگيري شود تا افراد نسبت به پذيرش مسئوليت حرف و سخن خود متعهد باشند. تا به جاي سياست ورزي سازنده به سياست ورزي وارونه و مخرب روي نياورند.
دیدگاه تان را بنویسید