رو به فردا، برنامهای كه بايد قدرش را دانست
آهستان
مناظرههاي تلويزيوني هميشه براي مردم جالب هستند. شايد يكي از مهمترين مناظراتي كه هنوز هم مردم از آن خاطره دارند، مناظره معروف شهيد بهشتي با كيانوري و پيمان و فتاپور باشد. يادم هست قبلا پدرم چيزهايي درباره اين مناظره برايم تعريف ميكرد. البته بعدا متن كامل آن مناظره را خواندم و قسمتهايي از فيلم آن مناظره را هم ديدم كه خيلي برايم جالب بود. به نظرم اگر صداوسيما همين الان بعد از گذشت اين همه سال، يك بار ديگر آن مناظره تاريخي را پخش كند، شايد براي همه ما و مخصوصا جوانها خالي از فايده نباشد. هميشه افسوس ميخوردم كه چرا ديگر شاهد چنين برنامههايي در تلويزيون ايران نيستيم؟ چرا افرادي به نمايندگي از جمهوري اسلامي، در برابر مخالفان و منتقدان حكومت قرار نميگيرند و با منطق و برهان و دليل از عقايد خود دفاع نميكنند؟ يعني دقيقا همان كاري كه روزي شهيد بهشتي انجام ميداد. البته بايد اين نكته را هم در نظر گرفت كه يك علت عدم تكرار چنان مناظراتي، موج حملات تروريستي و به شهادت رساندن نيروهاي انقلاب و نيز آغاز جنگ تحميلي بود. خوشبختانه در انتخابات اخير يك بار ديگر مناظرهها به صداوسيما برگشتند و مورد استقبال مردم هم قرار گرفتند. در شبهاي گذشته هم شاهد بوديم كه تلويزيون ايران در برنامهي «رو به فردا» مجددا مناظرههايي را ترتيب داده و درباره مسائل روز صحبت ميكند. البته اي كاش چنين مناظرههايي دقيقا بعد از انتخابات و همزمان با اعتراض موسوي و كروبي و حوادث چند ماه گذشته برگزار ميشد و تلويزيون از نامزدهاي معترض و يا نمايندگان آنها و يا بقيه اصلاحطلبان دعوت ميكرد و نظر آنها را درباره انتخابات و تقلب و اعتراضها ميپرسيد. چون در آن صورت مرزبنديها خيلي بهتر ميشد و به قول معروف مرز بين مردم معترض با اغتشاشگران بهتر مشخص ميشد. هرچند صداوسيما هم تاكنون بارها اعلام كرده كه خود اين آقايان دعوت مناظره را قبول نميكردند و يا براي آن شرط و شروط ميگذاشتند. به هرحال نفس برگزاري چنين برنامههايي و دعوت از عناصر جناح مقابل بهترين كاري است كه ميتوان براي شفافتر شدن اوضاع انجام داد. البته منظورم از شفافتر شدن مسائل، اين نيست كه مردم منتظرند تا نظر شخصيتهاي سياسي را بشنوند و بعد قضايا را متوجه شوند و به اصطلاح روشن شوند. چون امروز همه قضايا به اندازه كافي شفاف و مشخص شده و مردم ما هم چندين كيلومتر جلوتر از نخبگان و شخصيتهاي سياسي حركت ميكنند! حضور ميليوني و آگاهانه مردم در نهم دي، گواه اين ادعاست. منظورم اين است كه خود اين آقايان به شفاف شدن نظرات خودشان در برابر مردم كمك ميكنند. چون معمولا اين افراد يا فقط در روزنامهي خودشان مطلب مينويسند و يا مثلا در جمع معدود دانشجويان فلان دانشگاه سخنراني ميكنند. در بيشتر اوقات هم مجبورند همان حرف جناح و حزب خودشان را بزنند و عموم مردم معمولا حرف آنها را نميشنوند، اما حضور در رسانه ملي اين امكان را فراهم ميكند كه آقاي نماينده در برابر ميليونها بينندهي ايراني با در نظر گرفتن شرايط و واقعيات، حرفش را بزند و از منطقش دفاع كند. .... البته ميتوان درباره محتواي مناظرات اين چند شب، در فرصتي ديگر صحبت كرد و دلائل طرفين را مورد نقد قرار داد. مثلا من هنوز جواب اين سوالم را از هيچكدام اين آقايان نگرفتهام كه بالاخره لغزش سياسي و يا اشتباه سرمايههاي نظام تا كجا بايد ادامه پيدا كند؟ يعني آنها تا كجا حق دارند اشتباه بكنند؟ و چرا اين حق وتو، فقط مخصوص اين استوانههاي نظام باشد؟ و آيا من هم چنين حقي دارم؟ من هم ميتوانم هر تهمت و افترايي كه دلم خواست به نظام و انقلابم بزنم بعد ادعا بكنم كه فقط يك اشتباه كوچك بود، پس گذشتهها گذشته؟! و يا مسائل ديگر… اما عليرغم همه اينها، من شخصا نظر صددرصد منفي درباره صحبت هيچكدام از افراد شركت كننده در اين مناظرات ندارم هرچند به بعضي از حرفهاي آنها انتقاد جدي دارم. به نظرم آنقدر بايد ظرفيت داشته باشيم كه دلائل آقايان مطهري و سليمينمين و خوشچهره و كواكبيان را بشنويم و درعوض دلائل خودمان را به آنها بگوييم.
دیدگاه تان را بنویسید