آرزویی كه كاش برآورده نشود!
اگر دنبال انتقاديم، كه اين شيوه انتقاد نيست، اگر پاي انصاف در ميان است، كه اين رفتار ما منصفانه نيست، اگر شعار ولايتمداري بر زبان داريم، كه راه و روش رهبري هم اين گونه نيست.
امید حسینی در وبلاگ خود می نویسد: تعصب خاصي روي فرد خاصي ندارم. عادت هم ندارم اشتباه كسي را توجيه و يا تكذيب كنم. اين فرد ميتواند محمود احمدينژاد باشد يا علي لاريجاني، احمد توكلي يا علي مطهري. من هم به اندازه خودم به همه اين افراد انتقاد دارم. به يكي انتقاد دارم كه چرا در حد و اندازه خودت حرف نزدي؟ و به ديگري كه چرا آنطور كه بايد حرف ميزدي، حرف نزدي؟ به يكي هم به خاطر اينكه چرا فلان آقا را انتخاب كردي و به ديگري هم به خاطر مواضع سياسي و جناحياش و … اما در نقد اين آدمها، بايد يك چيز را در نظر گرفت، احتمال خطا و اشتباه در تصميم، عمل و موضعگيري. سياست و كار سياسي و مسئوليت سياسي را بايد با همه لوازم، خصوصيات و شرايطش پذيرفت. كار سياسي بدون اشتباه و لغزش ممكن نيست. البته اگر اين اشتباه به حداقل ممكن برسد چه بهتر، ولي آدمها را بايد با توجه به ظرفيتشان و در حد و اندازه خودشان پذيرفت نه كمتر و نه بيشتر. بر اين اساس، بالا بردن يك نفر تا عرش اعلي و بر زمين زدن ديگري به خاطر فلان عمل و موضع سياسي، عاقلانه و منطقي نيست. چه بسا، انتقادهاي پراكنده و بدون منطق ما، اثر معكوس بر همين آدمها داشته باشد و راه را براي بيان نقدهاي درست و منصفانه از ديگران بگيرد. انتقادهاي اين روزهاي ما و دوستان ما معمولا معجوني از واقعيت و حقيقت به اضافه كينه و بغض و شايعه و توهم است و بر اساس آن چند درصد واقعيت و باقيمانده توهم، حكم كلي صادر ميكنيم و كاري به ويژگيهاي مثبت آن فرد مورد نظر نداريم. ادامه مطلب را در این قسمت بخوانید (+)
دیدگاه تان را بنویسید