ميگويند امام و من؛ نمیگويند امام، بعد من
ميگويند امام اينطور فرمودند، ولي نظر من چيز ديگري است. وقتي آدمهايي در اين سطح رسما ابراز وجود ميكنند، طبيعي است مقابل رهبر انقلاب هم ميايستند...
رفتار و گفتار امام در برخوردهاي مختلف با خانم مرضيه حديدچي (دباغ)، جالب و خواندني است. هم خانم دباغ شخصيت ويژهاي دارد و هم تعامل امام با ايشان منحصر به فرد است. در دوران پهلوي ساواك، بارها خانم دباغ را دستگير كرد، دايم با رژيم مبارزه ميكرد و از هيچ چيز حتي تهديد جان فرزندانش نميترسيد. بعد از انقلاب مدتي فرمانده سپاه همدان بود. در سفر شوروي و ارسال نامه امام به گورباچف، خانم دباغ هم يكي از اعضاي هيئت اعزامي بود. اوايل مصاحبه در مورد تسلط امام بر وجوه مختلف شخصيتشان حرف زد و نشان داد شاگرد خوبي بوده. انگار نه انگار، كنار كسي نشستهايم كه زماني فرمانده سپاه همدان بوده و تيربار دست ميگرفته. تا پايان گفتوگو چندبار گفت بس است مادرجان! خانم دباغ از وضعيت سياسي كشور و به صورت سربسته از بعضي سياستمداران زمان امام گله كرد. شما برخوردهاي متفاوتي در دورههاي مختلف با امام داشتهايد، ويژگي بارز شخصيت ايشان چه بود؟ همه ابعاد وجودي، حركات و رفتار حضرت امام(ره) ويژه و خاص ايشان بود. دليلش هم اين است كه سعي كرده بودند از همان نوجواني روش زندگي را بر مبناي روش زندگاني معصومين(ع) پايهگذاري كنند. حرفهایي امروزه در جامعه وجود دارد و عدهاي ميگويند مگر ما ميتوانيم مثل حضرت علي(ع) و حضرت فاطمه(س) باشيم؟ مسئله اين نيست كه ما نميتوانيم مثل علي(ع) و فاطمه(س) باشيم و خداوند متعال هم اين را از ما نخواسته، چون آنها ابعاد وجودي ديگري داشتند و در خلقتشان هم تفاوتهايي با ما وجود دارد، ولي زندگي اين بزرگان الگويي است براي ما، كه خداوند متعال لقب خليفهالهي را به انسان داده است. درباره حضرت امام اين مسئله دقيقا ملموس بود. بهقدري روي خودشان كار كرده بودند كه گاهي انسان فكر ميكرد چهطور امام اين قدرت را پيدا كردهاند كه حتي مسائل وجودي و جسميشان را تحت كنترل و سيطره خود بگيرند. بهطوري كه حتي ساعت وضو گرفتن و تجديد وضوي ايشان هم مشخص بود. خيليها اين چيزها را نميتوانند لمس كنند و بفهمند. چرا؟ مگر امام خميني(ره) هم یک انسان مثل ما نبودند كه در همين دوران زندگي ميكردند؟ چون نميتوانيم فكر كنيم آيا ميشود اينطور رفتار كرد؟ چون خودمان دنبالش نيستيم و گمان ميكنيم نميشود. حضرت امام نمونه بارز رفتار اينگونه هستند. بله ما هم قبول داريم كه دركش كمي سخت است. اينطور زندگي كردن سرمايهگذاري ميخواهد، اطلاعات بسيار، گذشت و فداكاري ميخواهد. براي درك رفتار امام بايد به جزييات حركات ايشان توجه كنيم. مثلا ببينيم برخورد امام با غيبت چگونه است. متأسفانه امروز غيبت و تهمت نقل مجالس شده. روزي خانم حاج احمد آقا و ٢ نفر از نوهها از يك مهماني برميگردند. وقتي به خانه ميرسند كه پنج شش دقيقه به اذان مغرب مانده بود. ميروند اتاق امام كه با ايشان احوالپرسي كنند. داخل اتاق امام ميروند و با ايشان صحبت ميكنند. وقت اخبار ميشود. امام تلويزيون را روشن ميكنند كه اخبار را گوش كنند. يكي از نوهها به خانم حاج احمد آقا ميگويد پيراهن فلاني را ديديد؟ حضرت امام با اين كه ظاهرا حواسشان به اخبار است به نوهشان رو ميكنند و ميگويند مگر خودتان پيراهن تنتان نبوده؟ حرف پيراهن خودتان را بزنيد. يعني حتي حرف لباس فلان خانم نبايد در خانه زده شود چون غيبت محسوب ميشود. اين اندازه دقت، مسئله بزرگي است. ما همينجور نشستيم و حواسمان نيست و درباره x و y و فلان آقا صحبت ميكنیم و هرچه به زبانمان ميآيد، ميگوييم. بهقدري هم مدعي هستيم كه حتما بايد در صف اول جماعت، نماز بخوانيم. اين نكتهها كه امام به آن توجه ميكردند كجاي زندگي ما قرار گرفته. اين حرفها امروز از رفتار شخصي به رفتار عمومي مردم جامعه تبديل شده. شماها و خيلي از كساني كه نشريه شما را ميخوانند، جوان هستيد و اين چيزها را نديدهاید. بعد از پيروزي انقلاب كه منافقان ترور شخصيت را بهطور پيوسته در كشور راه انداخته بودند، دستور داده شده بود كه ماشينها را بازرسي كنند و زير نظر بگيرند. حضرت امام(ره) فرموده بودند بازرسي كردن با گوش كردن نوار داخل ماشين مردم فرق ميكند و جداي از اين است. مأموران اجازه نداشتند نوار داخل ماشين را در ضبط بگذارند و ببينند نوار موسيقي است يا چيز ديگر. به نظر ايشان چهارچوب خانه و ماشين جزو زندگي خصوصي مردم است و كسي حق ندارد در زندگي شخصي مردم دخالت و تجسس كند. البته آن زمان با الان هم كمي فرق ميكرد، كسي جرئت نداشت نوار مبتذل با صداي بلند در ماشين گوش كند. آن زمان كسي اين كار را نميكرد، اما همين قدر هم امام تذكر ميدهند كه كسي وارد زندگي شخصي مردم نشود و مأمورها بايد طوري بازرسي كنند كه حريم زندگي كسي شكسته نشود. به اينگونه رفتارهاي بايد خیلي توجه كنيم. امروز يك خانم يا يك آقا قلم به دستش ميگيرد كه اصلا معلوم نيست اعتقادهايش چقدر درست است يا از اسلام چقدر اطلاعات دارد و هر چه دلش ميخواهد درباره بزرگان و انقلابيهاي ما مينويسد و هيچكس هم نيست جلو او را بگيرد و بگويد با چه مجوزي چنين حرفهايي ميزند. يا در جايي فلان آقا تريبون آزادي دستش آمده و درباره هر كسي اظهارنظر ميكند. متأسفانه رفتار وقيح، در جريان انتخابات سال گذشته هم پررنگتر شده. يك مشت آدمهايي كه چيزي در چنته ندارند. چند روز پيش شنيدم در تشييع جنازه شهيدان گمنام در شهرستانها، يك مشت آدم بيسروپا به بعضي بزرگان توهين ميكنند. نميشود نشست و كار اين افراد را تماشا كرد. بايد جلو اين افراد گرفته شود نه اينكه ببينيم كجا خانمي چند تار مويش معلوم است او را بگيريم. ما ميدانيم و ميفهميم كه آن روستايي اصلا از خيلي مسائل مطلع نيست. اينها روستايي نيستند، كساني هستند كه رفتند آنجا براي همين كار. خب، اين رفتار واقعا رفتار امامي است؟ اين فرد اصلا تابع ولايت است؟ اين شخص ولايتفهم است؟ چرا؟ چون مسئله دين و انقلاب و اين حرفها برايشان مطرح نيست. دسته و گروهشان، برايشان اهميت دارد. حالا اين گروه چه كساني هستند و چه ميكنند، اصلا مهم نيست. مردم زمان امام با مردم اين دوران چه فرقهايي داشتند؟ چقدر ولايتپذير بودند؟ مطلبي از امام عرض ميكنم كه مصداق «العاقل بالاشاره» است. كساني كه اهل مطالعه هستند منظورم را ميفهمند. نكتهاي از رفتار كسي ميگويم كه آنزمان براي خيلي از ما جالب بود. زمان شاه يك قهرمان بهنام داورزني بود كه خيلي با فرح و افراد دربار عكس داشت. هرجا مدالي گرفته بود با شاه و فرح عكس داشت. همسر او زن مسلماني بود و ميگفت: «بعد از پيروزي انقلاب، شوهرش خانهنشين شده بود.» وقتي حضرت امام(ره) فتوا دادند كه چهارديواري خانه مردم، جزو حريم آنهاست. نبايد در آن دخالت كرد، مگر اينكه توطئهگري، فتنهگري باشد كه ديگر حكم اسلام درباره چنين فردي فرق ميكند. خانم داورزني ميگفت: شوهرم عكس امام را آورد و به ديوار اتاق زد و گفت: «قربان عمامهات بروم كه آزادي ما را در خانه خودمان از ما نگرفتي. من حالا ميفهمم معصومان(ع) و پيغمبران(س) اخلاق حسنه داشتند يعني چه!» ببينيد يك آدم مشروبخور، لات و لاابالي كه اصلا ارزش حرف زدن ندارد، اين را فهميد كه حضرت امام(ره) نكتهسنج، عمقنگر و دورنگر است. همين آقا بعد از يك دوسال، زمان جنگ از همه كارهاي بيقيدي كه انجام ميداده توبه ميكند و نمازخوان ميشود. چهطور رفتار رهبر يك جامعه، جزييات زندگي مردم را تغيير ميدهد؟ خب مردم كه همه انقلابي نبودند، اقشار مختلفي در جامعه وجود داشتند. حضرت امام(ره) در لحظات حساس از راهش وارد ميشدند. اگر داورزني ميماند، با وضعيتي كه داشت حتما يكي دو سال بعد ميمرد. ولي همين مرد با یک رفتار عاقلانه امام در عرض اين دو سال به دين اسلام علاقهمند شده اهل نماز و روزه ميشود. پيغمبر اكرم (ص) هم دقيقا همين كار را كرد. 3 سال در شعب ابيطالب هيچ وقت به مسلمانان نگفت اين كار را نكنيد، آن كار را انجام دهيد. چرا؟ چون دستور دادن، اين كار را بكند، آن كار را نكنيد، دافعه ايجاد ميكند؟ بله. پيامبراكرم(ص) دائم ميگفتند «قولوا لااله الا ا... تفلحوا» براي اسلام آوردن، شما اگر بگوييد لاالهالاا...، رستگار خواهيد شد. اين رستگاري به همه وجوه زندگي انسان تسري دارد. اصلا نميخواهيم زمان خودمان را با زمانه معصومان عليهمالسلام مقايسه كنيم، ولي امام قياس كردند و گفتند: «شما مردم از مردمان صدر اسلام بهتريد.» از چه نظر مردم ما بهتر بودند، از اين نظر كه همه به ميدان آمدند و يك چيز ميخواستند؛ جمهوري اسلامي، استقلال و آزادي. البته اشتباه و كمكاري از ما بود يا فشار دشمن به دليل هشت سال جنگ تحميلي بوده كه ما نتوانستيم معناي صحيح و طبق فطرت خلقتيمان را براي جوانان، نسل آن روز و نسل امروز بيان كنيم و بگوييم آزادي يعني چه. شهيد مطهري تعبیر زيبايي درباره اين موضوعها دارد. اين درست نيست كه هر كس هر كاري دلش ميخواهد انجام دهد و بگويد ما مستقل و آزاديم. اين غلط است. آزادي در خانه است و انسان ميتواند هر كاري انجام دهد كه مزاحمتي براي همسايهها نداشته باشد، آنها معذب نشوند و بهمعناي واقعي در چهارچوب خانه باشد. اما وقتي از در خانه آمديم بيرون، مسئله حكومت مطرح ميشود. اين نيست كه يك مسیحي، يهودي يا مسلماني دوست ندارد حجاب داشته باشد، بلكه موظف است حجاب را در جامعه اسلامي رعايت كند. مثل مهمانان خارجي كه به ايران ميآيند و روسري سر ميكنند و به هر حال به قانون كشور ما پايبند هستند. باز هم از امام ميگويم، يادم هست ايشان فرمودند: حتي در جمهوري اسلامي عبور از خيابان ورود ممنوع، حرام است. نه اينكه اشكال دارد و جريمه ميشويم، حرام است. چرا؟ چون قانون جمهوري اسلامي است. حكم جمهوري اسلامي را دارد. حالا توجه كنيد اين همه لجبازي با قوانين جامعه در جوانان و بقيه گروهها چهطور توجيه ميشود. بنابراين اگر بخواهيم مقايسه كنيم بايد بگوييم قياس، يك مسئله است كه دو رو دارد؛ يكي اينكه آن زمان ملت همه يكسان براي پيروزي انقلاب به ميدان آمدند. روي ديگر سكه مسئولاني هستند كه آمدند و مسئوليت پذيرفتند؛ هركسي در هر مقامي. بعضيها نتوانستند روش، رفتار و ايده حضرت امام(ره)درباره حكومت را به عرصه عمل بياورند. چه عواملي موجب شد نتوانند عقايد و منش امام را به اجرا درآورند؟ يكسري سليقهها وارد كار شد. پاي مسائل شخصي به قضاياي حكومتي باز شد كه متأسفانه وضع مملكت امروز به اينجا رسيد. جوان نسل سوم انقلاب را اصلا براي ريخت ظاهري لباس پوشيدن، آرايش كردن و ظاهر شدن در جامعه با وضع غيرعادي، مقصر نميدانم. چون اين جوان نتيجه آن بيتوجهي و گاهي سختگيريهاست. خدا آقاي قرائتي را حفظ كند. ايشان از اول انقلاب شبهاي جمعه در تلويزيون برنامه دارند. با تبليغات و پيگيريهاي او در ورودي هر شهري مسجد ساختند. اين برداشت خودم است كه ميگويم، پنج شش سال پيش يك دفعه متوجه شدند مسجدهايي كه ساختند «مسجد برو» ميخواهد وگرنه مسجد ساختن كه كاري ندارد. بايد «مسجد برو» درست كرد. قبلا در نماز جماعت دانشگاه ٢٠ نفر حاضر ميشدند، در فلان اداره سه نفر ميآمدند، بقيه كار را تعطيل و در اتاقشان را قفل ميكنند، اما نماز نميخوانند. بعد متوجه شدند كنار مسجد بايد «مسجد برو» هم ساخت، با روحانيها تلاش كردند نماز را ميان جوانان جا بيندازند. الحمدا... ربالعالمين، به دليل نيت پاك آقاي قرائتي خداوند عنايت كرد و امروز مسجدهاي دانشگاه كه براي نماز ميرويم، لذت ميبريم كه بايستيم و به جمعيت جوانان نگاه كنيم. منظورم اين است كه اگر من بهعنوان مسئول فرهنگي جامعه، برنامهريزي درستي داشته باشم و از راه تربيتي براي جذب جوانان وارد شوم، مسلما جوانان به دليل فطرت پاكي كه خداوند در وجودشان قرار داده، مشكلي ندارند و به ميدان ميآيند، منتها اشتباه از ماست كه راه و روش را بلد نيستيم. اگر همه بلديم، كوتاهمدت است. يك مدير ٢ سال كار ميكند، بعد ديگري از راه ميرسد كارهاي قبلي را كنار ميگذارد و از نو شروع ميكند. مديريت كشور همينطور چهار سال، چهار سال ناقص ميماند و اين مصيبت در جامعه ادامه پيدا ميكند و روز به روز وضعيت بدتر ميشود. بهجز مسئله تربيت اسلامي كه وجود دارد و اگر برنامهريزي شود حتما به نتايج خوبي ميرسيم، مسئله بياعتمادي نسل جوان به مديران مملكت است. گاهي مسئولان مواظب رفتار خودشان نيستند. مردم به نخستوزير، وكيل و نماينده مجلس زمان امام هم بياعتماد شدهاند. بيمراعاتي يك نفر، تصوير تمام حكومت اسلامي را مخدوش ميكند. چيزي كه شما ميگوييد درست است، اما بايد تشخيص اين مطلب را در همان مسائل تربيتي گنجاند. چون «اسلام به ذات خود ندارد عيبي هر عيب كه هست، از مسلماني ماست» من كج سليقه هستم. من كه شدم وزير فلان كار، تقصير من است كه اشكالي در اداره به وجود آمده و نتوانستم استفاده درستي از اسلام كنم و آن روش را ارائه دهم. جوانان عزيز بايد به اين نكته هم توجه كنند، بايد بتوانند شخصيتها را تفكيك كنند. فرمايش رهبر معظم انقلاب را سرلوحه كارشان قرار دهند و با تحقيق و تفحص اعتقادهايشان را تكميل كنند. اگر اينجور باشد مطمئنا فلان وزير يا وكيل بدترين كار را هم انجام دهد، برايشان مهم نيست. حضرت علي(ع) استانداري انتخاب ميكند و به مدائن ميفرستد، آدم بدي از آب درميآيد و وقتي حضرت علي(ع) حكم بازداشت او را صادر ميكند، استاندار فرار ميكند و به كشور ديگري ميرود. اينطور نيست كه هر كسي در جمهوري اسلامي انتخاب ميشود، چه نماينده، چه نخستوزير و چه هر كس ديگر، نابترين آدم باشد. در هر زمان عدهاي را ميشناختند و ميگفتند فلان آقا را ميشناسيم و چند سابقه خوب دارد پس مسئول فلان شود. داخل جمهوري اسلامي و اسلام مبارزه ميكند. در حاليكه تا وقتي ايران بود، ادعاي مسلماني داشت. من نميگويم همه هميشه يكجور هستند. مردم بهويژه جوانان بايد حواسشان را جمع كنند و بتوانند آدمهاي اينچنيني را تفكيك كنند و كنار بگذارند. عدهاي از اينها، انسانهایی هستند كه از اربابانشان دستور گرفتند. تعدادي هم كساني هستند كه وقتي به ميز رياست ميرسند، نميتوانند ايمانشان را نگه دارند و شيطان بهراحتي بر آنها سوار ميشود. چنين كساني را نبايد به حساب اسلام بگذاريم. بايد ببينيم رهبر انقلاب بعد از امام راحل(ره) چه ميگويند، واقعا پيروي كنيم و دقيقا بشناسيم، روي فرمايشات ايشان براي اشاعه راه درست، سرمايهگذاري كنيم. انشاءا... اينها هم كه گمراه شدند، هدايت شوند. عدهاي كه زمان امام گوش به فرمان ايشان بودند، امروز گاهي جلو مقام ولايت ميايستند. چنين رفتاري از كسي كه واقعا ولايتمدار باشد سر ميزند؟ ما اگر توانسته باشيم اهدافي را كه امام(ره) براي انقلاب ترسيم كردند، بفهيم، مسلما و يقينا پست، مقام، اينكه امروز من در چه جايگاهي قرار گرفتهام، هيچيك نميتواند ما را از اهداف انقلاب دور كند. اگر حرفهاي امام را قبول كرده باشم اما افكار خودم مهمتر باشد، نميشود جلو رفت. الان افرادي در ردههاي بالاي مملكت ميشناسم و در مجلس هم با آنها بودم كه دقيقا اين حالت را دارند، ميگويند امام و من، نه، امام بعد من. يعني امام يكي، من هم يكي؟ دقيقا. ميگويند امام اينطور فرمودند، ولي نظر من چيز ديگري است. وقتي آدمهايي در اين سطح رسما ابراز وجود ميكنند، طبيعي است مقابل رهبر انقلاب هم ميايستند، نه اينكه ممكن است، حتما اين كار را ميكنند. نبايد دنبال اصلاح اين آدمها باشيم. چرا؟ چون نميتوانيم آدمهايي را در اين سن و سال عوض كنيم. اگر قابل اصلاح بودند و نصيحت ميشنيدند كه اوضاعشان اينطور نميشد. بايد اينطرف قضيه را درست كنيم، يعني جوانهايي را پرورش دهيم كه به ميدان آمدهاند و توانستند دو سه وجه قضيه را بفهمند. عدهاي معتقدند انقلاب از مسير اصلي منحرف شده، اين حرفها پس از انتخابات سال گذشته و جريانات آن بيشتر رواج پيدا كرده. نعوذبا.... ما ميدانيم انقلاب حركتي است كه آغازش معلوم بوده و پاياني ندارد و منحرف نميشود. اين حرفها مخالف نظر رهبر انقلاب است كه ميفرمايند انقلاب ريزشهايي داشته، اما قطعا رويشهايي هم داشته و دارد. اين جمله رهبر انقلاب علاوه بر اينكه آدم را اميدوار ميكند، جملهاي است كه در تاريخ تكرار شده. ببينيد بچههاي خاندان عصمت و طهارت همه صالحاند بهجز كسي مثل جعفر كذاب كه آن هم بايد سراغ مادرش و ريشه شيري كه داشته، برويم. اما در اين خاندان نميبينيد كسي را كه عليه خود و خانوادهاش قيام كند. اين انقلاب، انقلابي است كه مردم و ملت پاي آن خون دادند، هيچوقت برادر شهيد، فرزند شهيد، خواهر يك جانباز انقلاب را رها نميكنند كه دنبال بقيه چيزها بروند. تعداد محدودي اينكار را كردهاند كه گفتم نواقصي در ريشه شيري و تربيتي آنها هست، ولي رويش و ريزش، هميشه وجود دارد. اميدواريم با اين ريزش و رويش خداوند متعال با عنايت ويژهاي كه خودش قول داده «من جاهد فينا لنهدينهم سبلنا» راه را بازكند و نسل آينده انقلاب به اين سمت بيايند
دیدگاه تان را بنویسید