راست گرايي اروپايي و سياست خارجي ما

کد خبر: 113376

«راست گرايي اروپايي و سياست خارجي ما»عنوان سرمقاله‌ي روزنامه‌ي تهران امروز به قلم بهمن سعادت است كه در آن مي‌خوانيد؛انتخابات اخير بريتانيا و به قدرت رسيدن محافظه کاران در اين کشور را در ادامه روندي مي توان تحليل کرد که چند سال است در اورپا آغاز شده و باعث غلبه نيروهاي محافظه کار و راست گرا در اين قاره شده است،سارکوزي در فرانسه و مرکل در آلمان به همراهي نيروهاي راست گرا در هلند و اتريش و اخيرا بلژيک با يک جهت گيري خصمانه عليه کشورهاي جهان سوم و در راس آن کشورهاي مسلمان مشخص مي شوند و در اين ميان جهت‌گيري خصمانه در مقابل ايران جزئي لاينفک هر نيروي سياسي راست‌گرا در اروپاست. غلبه تدريجي راست گرايي در اروپا که با انتخابات انگلستان به اوج رسيد با روند تشديد شونده سياست خصمانه عليه کشورمان همراه بوده است،به گونه اي که اروپاي خواهان مذاکره در دوران بوش به تدريج در مسيري حرکت کرده است که در دوره اوباما به پيشتاز تهيه قطعنامه شوراي امنيت و پس از آن تهيه بسته تحريمي مجزا بر عليه ايران بدل شده است و بي ترديد در اقدامات خصمانه عليه برنامه صلح آميز هسته‌اي کشورمان گوي سبقت را از ديگران ربوده است ودر جايگاهي نشسته است که زماني تيم محافظه‌کار بوش سخت به دنبال آن بود. سخنان اخير مقامات انگليسي بر عليه کشورمان را مي توان در ادامه اين روند سياست خارجي راست‌گرايانه اروپايي تحليل کرد که مي‌کوشد تا با فضاسازي‌هاي خاص خود زمينه هاي جديدي را بر عليه جمهوري اسلامي ايران به وجود آورد. در مقابل اين سياست خارجي خصمانه که هر روز بر ابعاد آن افزوده مي شود، سياست خارجي ما چه رويکردي اتخاذ کرده است؟ در حالي که در مقطع قبل از تصويب قطعنامه، کاهش رابطه با اروپايي ها و همچنين پايان سياست گفت و گو به عنوان واکنش ايران مطرح شده بود،در روزهاي پس از اقدام ضد ايراني شوراي امنيت که البته بدون اجماع قدرت‌هاي بزرگ حاصل شد، زمزمه هايي مطرح شد که گويي دستگاه سياست خارجي کشور براي دور جديدي از مذاکرات اماده مي شود و در اين ميان نگاه ايران بعد از مدت‌ها ،اروپايي خواهد بود،يعني همان نگاهي که در دوره حسن روحاني و تا حدي دوره لاريجاني دنبال مي شد. اينکه نمي توان ارزش گفت وگو و مذاکره براي حل مسائل را نفي کرد و اين امر كه ديپلماسي در مهم ترين بعد خود استفاده از پتانسيل هاي مذاکره براي حل مسائل است سخن درستي است ولي مسئله آن است که اروپايي شدن نگاه ايران در مقطعي که اروپا بيش از هر دوراني راست گراتر و شبيه تر به محافظه کاران آمريکايي است و صريحا از سياست «چماق و هويچ» سخن مي گويد؛ تا چه حد مي‌تواند منافع کشور را تامين کند؟نکته اين است در ادبيات محافظه کاري و راست‌گرايي سخن گفتن از مذاکره در دوراني که اقدامات خصمانه عليه شما تشديد شده،عملا تعبير به ضعف خواهد شد و کارگزاران سياست خارجي اروپا را به تشديد سياست‌هايشان تشويق خواهد کرد. به نظر مي‌رسد که تدوين سياست خارجي کشور در دوران پس از قطعنامه بايد به اتکاي تحليل درست از انديشه و عمل راست‌گرايي اروپايي استوار باشد تا ضمن تامين حداکثري منافع کشور و استفاده از ظرفيت هاي ديپلماسي،جهت گيري ما تعبير به ضعف در مقابل نشان دادن«چماق»نشود.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت