نعره زد عشق كه خونين جگري پيدا شد
محمد ايماني
سرمقاله كيهان: مي شناختند تو را، يهود و نصارا. سال ها و سده ها، چشم انتظار بودند تو را. مي شناختند تو را چندان كه فرزندان خويش را. «كساني كه كتاب آسماني به آنها داديم، پيامبر را مانند فرزندان خويش مي شناسند و گروهي از آنها، حق را در حالي كه مي دانند كتمان مي كنند(1)». مگر عبدالله بن سلام از علماي يهود نبود كه اسلام آورد در حالي كه مي گفت «من او را بهتر از پسرم مي شناسم». آنها را كه پس از ايمان، كافر شدند و با شتاب به سوي كفر شتافتند، بهل! دوباره شناختند تو را فروتناني كه چون آيات خداوند را از زبان تو نيوشيدند و جرعه جرعه نوشيدند، آسمان ديده شان باراني شد و باريد. «و هر زما ن آياتي را كه بر پيامبر(ص) نازل شده بشنوند، چشم هاي آنان را مي بيني كه به خاطر آنچه از حق دريافته اند، اشك مي ريزند. مي گويند پروردگارا ايمان آورديم، پس ما را با گواهان و شاهدان حق بنويس(2)». جهاني نگران و چشم به راه تو بود... تا آمدي. جهاني خسته از جهل و جنايت و جنگ و جاهليت. آن اشك ها كه به پاي تو نثار شد از چشمه محبت چشم هاي نااميد و نگران جوشيده بود. سنگدل ها را بهل كه شناختند و كتمان كردند و انكار ورزيدند. «آيا تو مي تواني مرده ها را شنوا كني»؟ جهان و جان هاي خسته را درياب ... آن اشك هاي به شوق نثار شده را. دلم زپرده برون شد كجايي اي مطرب بنال هان كه از اين پرده كار ما به نواست نخفته ام زخيالي كه مي پزد دلم من خمار صد شبه دارم شرابخانه كجاست چنين كه صومعه آلوده شد زخون دلم گرم به باده بشوييد حق به دست شماست چه ساز بود كه در پرده مي زد آن مطرب كه رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست نداي عشق تو ديشب در اندرون دادند فضاي سينه حافظ هنوز پر ز صداست و چرا حكيمان، عارفان و فروتنان- در برابر حق- و ستم كشيدگان و عدالت خواهان و امنيت طلبان و دانش دوستان و فضيلت پيشگان هر يك به اندازه وسعت ظرف معرفت جان خويش، شيداي آفتاب جمال تو نباشند يا رسول الله، حال آن كه تو جان جمله آنها بوده و از رنج هاي آنها در رنج به سر برده اي. «لقد جائكم رسول من انفسكم عزيز عليه ماعنتّم... همانا فرستاده اي براي شما از خود شما آمد كه سخت و سنگين است بر او آنچه شما را رنج مي دهد، حريص است براي شما. مهربان و رئوف براي مؤمنان است(3)». عشق با تو معنا شد، آن هنگام كه طبيبانه گرداگرد آبادي ها گشتي تا دردمندان را يك به يك درمان كني و مرهم و ميسم بر زخمها بگذاري. «طبيب دوار بطبه قد احكم مراهمه و احمي مواسمه...(4) ». عشق با تو معنا شد آن هنگام كه به خاطر مردم خود را در رنج انداختي و خار و خاكستر و خاكروبه و سنگ و ناسزا و تهمت «شاعر و ساحر و مجنون» بودن را به جان خريدي. امين و امانتدار، راستگو، دلسوزتر از پدر و مادر، پاكباخته بشر بدون چشم داشت كمترين مزد؛ اي حبيب و محبوب پروردگار، اي دوست داشتني ترين! با اين همه دلبري و دلربايي، عاشق تو نباشند مردمان، پس به كه دل بسپارند؟! اي سينه سپر عاطفه و انسانيت! اين پهلوان ميدان جهاد و دارنده مدال «لافتي الّا علي» است كه در وصف تو مي گويد «كنّا اذا احمرّ البأس اتقينا برسول الله... هرگاه كه آتش جنگ شعله ور و داغ مي شد، به رسول خدا پناه مي برديم، پس هرگز هيچ از ما نزديك تر به دشمن از او نبود(5) ». تو بودي كه خود و اهل بيت خويش را سپر بلا ساخته بودي در سختي ها. «رسول خدا همواره چون آتش جنگ داغ مي شد و دشمن هجوم مي آورد، اهل بيت خويش را پيشاپيش لشكر قرار مي داد تا اصحابش از آتش شمشير و نيزه مصون بمانند، بنابراين عبيده بن حارث پسر عموي پيامبر در روز بدر و حمزه عموي او در روز احد و جعفر پسرعموي آن حضرت در روز جنگ موته به شهادت رسيدند و كساني هم بودند كه اگر مي خواستم نامشان را مي بردم، كه اراده كرده بودند همانند آنها شهادت را اما اجل آنها شتاب كرد و مرگ او به تأخير افتاد».(6) اين چنين بود كه عاطفه و عشق جاي قساوت را گرفت، ايثار جا را بر خودخواهي تنگ كرد و جنبشي به جان جهان افتاد كه تمام مناسبات جاهلي را زير و رو كرد. تو عشق را در تار و پود مدنيت تنيدي و در رگ هاي خشكيده بشريت جاري ساختي. گويا همه غزل هاي خوب را براي تو سروده باشند، نازنين خدا! گويا اقبال لاهور بي تاب تو شده كه غزل خوان شده و گويا جهان معاصر تو را گفته. نعره زد عشق كه خونين جگري پيدا شد حسن لرزيد كه صاحب نظري پيدا شد خبري رفت ز گردون به شبستان ازل حذر اي پردگيان پرده دري پيدا شد آرزو بي خبر از خويش به آغوش حيات چشم واكرد و جهان دگري پيدا شد زندگي گفت كه در خاك تپيدم همه عمر تا كه از گنبد ديرينه دري پيدا شد ايمان تو، همان محبت تو شد اي عزيز تر از جان. آن روز كه از صحابه پرسيدي كدام دستگيره ايمان استوارتر و محكم تر است، هر يك از صحابه پاسخي داد؛ نماز، زكات، روزه، حج، جهاد. فرمودي «براي هر كدام كه گفتيد فضيلتي است اما استوارترين دستگيره ايمان نيست. محكم ترين دستگيره ايمان، حبّ و محبت براي خدا و بغض و دشمني براي خدا و دوست داشتن اولياي خدا و برائت از دشمنان خداوند است.» و مگر مي شود ولايت و دوستي ورزيد و از دشمنان محبوب بيزار نبود؟ عشق آسان نبود چندان كه مي نمود. تو و پيروانت نمي توانستيد با طاغوت و استكبار و تبعيض و ستم كنار بياييد. آيين تو دافعه را در كنار جاذبه ها داشت و اين، اول ماجرا بود. «محمد رسول الله والذين معه اشداء علي الكفار رحماء بينهم». در همين آيه از سوره فتح بود كه خداوند اوصاف تو را در تورات و انجيل بازگفت و فرمود مثال ياران رسول الله در انجيل گياهي است كه برويد و بر ساقه خويش استوار و محكم شود تا آن جا كه «كفار به غيظ و خشم درآيند». از همان آغاز كه به وحدانيت خواندي و طاغوت ها را راندي و از همان دم كه انسان ها را در آفرينش برابر و برادر خواندي، پيدا بود كه اشراف و زورگويان و مستكبران با تو دشمن خواهند شد. آن روز كه به تو پيشنهاد قدرت و رياست كردند بدان شرط كه دست از دعوت خويش بكشي و تو دست رد به اين وسوسه بزرگ زدي، معلوم بود مبغوض آنها خواهي شد. كافر و يهودي و نصراني و قوم و خويش و بيگانه هم نداشت. جاذبه هاي دلرباي تو و جنبشي كه برانگيخت، جهان زير پاي آنها را خالي مي كرد و بازار بتان و بتگران را از رواج مي انداخت. حسن تو، خار چشم آنها بود. تو براي زندگي آمده بودي، براي زنده كردن انسان و گشودن بند بردگي از دست و پاي او. اين اول ماجرا بود. مشركان و كافران كه جاي خود، كساني از اهل كتاب كه رسالت و حقانيت تو را- بهتر از فرزندان خويش- مي شناختند، منافقانه با تو عداوت ورزيدند و به جانب كفر شتافتند. و كساني از مسلمانان و ايمان آورندگان، راه كج كردند و به سوي كفر شتاب گرفتند. غم سينه تو را فشرد. مي دانستند و خيانت كردند. مي شناختند و عداوت ورزيدند. رنجيدي. دريغت آمد. نزديك بود جان بر سر هدايت همان ها بگذاري. «آيا تو مي تواني كر را شنوا يا كوردل را هدايت كني؟» و باز آيه نازل شد «لايحزنك الذين يسارعون في الكفر... شتاب كساني به سوي كفر كه با زبان گفتند ايمان آورديم و دل هاي آنها هرگز ايمان نياورد، تو را محزون نكند و نيز گروهي از يهود كه خوب به سخنان تو گوش مي دهند تا دستاويزي براي تكذيب تو بيابند. آنها جاسوسان گروهي ديگر هستند و كلام الهي را از مفهوم و جايگاه اصلي اش تحريف مي كنند...(7)» چنين بود كه مدعيان دروغين ايمان و يهوديان آگاه اما منكر رسالت تو در يك صف نفاق ايستادند. چنين بود كه جانشين تو علي بن ابيطالب(ع) حاضر نشد پس از جنگ جمل بيعت مروان بن حكم را با اين بيان كه «دست او يهوديه و پيمان شكن است، اگر هم بيعت كند، مي شكند» بپذيرد حال آن كه او وزير و دستيار حكومت سابق بود و حاكم بعد از معاويه شد. آري حب و بغض ها جابجا شده بود كه دست يهودي و «اسرائيليات» آنها به تدريج وارد حكومت اموي و عباسي مي شد تا آنجا كه هارون الرشيد، رياست امنيت پايتخت اسلامي- بغداد- و شرطه هاي آن را به «سندي بن شاهك» يهودي سپرد و او بود كه جرئت كرد پس از امتناع بدناماني چون فضل بن يحيي و فضل بن ربيع از اجراي حكم هارون، امام موسي بن جعفر عليه السلام را مسموم كند و به شهادت برساند. اما وعده خدا حق است. «و اسبغ عليكم نعمه ظاهره و باطنه (8)». حضرت باقرالعلوم ذيل اين آيه- خداوند نعمت هاي آشكار و پنهان را بر شما ارزاني كرد- فرمود «اما نعمت آشكار، وجود رسول خداست و آنچه از شناخت خداي عزوجل و توحيد آورد. و اما نعمت پنهان، ولايت ما اهل بيت و بستن پيمان محبت و ولايت با ماست. به خدا سوگند برخي از مردم به هر دو نعمت ظاهري و باطني معتقد شدند ولي گروهي تنها به نعمت ظاهري ايمان آوردند و نعمت پنهاني را نپذيرفتند پس خداوند متعال اين آيه را نازل فرمود كه و لايحزنك الذين يسارعون في الكفر. آنگاه رسول خدا با نزول اين آيه خوشحال شد زيرا خداوند ايمان آنان را نمي پذيرد جز با پيمان ولايت و محبت ما اهل بيت». اي رسول حق! فرمودي «خداوند خوش و خرم سازد بنده اي را كه سخن مرا بشنود و نگاه دارد و برساند به كسي كه هرگز آن را نشنيده است، پس چه بسا حامل فقه كه فقيه و ژرف انديش نيست و چه بسا كسي كه فقه را حمل مي كند و مي رساند به كسي كه از او فقيه تر و ژرف انديش تر است.» تو فقيهان را حصن اسلام و پاسدار آن خواندي و فرزند تو امام روح الله، 41 قرن پس از تو از كلام ژرف تو، رايت ولايت را برافراشت. گويا بعثت و رستاخيز دوباره بود در جهان، پس از 41 قرن فترت و رخوت. جهان مرده با نام تو و موعود بزرگ حق(عج) به جنبش درآمد و كار از دست مستكبراني كه گمان مي بردند جزيره ثبات ساخته اند، در رفت. ديگر بار، جهان خسته از جهل و جنايت و جنگ و جاهليت جديد، طعم صدق و امانت و خدمت و ايثار را چشيد. عالم پير دگرباره جوان شد. دوباره زندگي و دوباره عاشقي معنا يافت. روح خدا خميني آمد تا طليعه دار بشارتي باشد كه خداوند درباره نعمت پنهان خويش به تو داده بود، اي فرستاده بزرگ پروردگار. اي نشاندار مدال كوثر! گويا اكنون نوبت نمايش عينيت «ان شانئك هوالابتر» است كه به تعبير استاد مطهري حتي يكي مثل برنارد شاو هم شهادت مي دهد «چنين پيش بيني مي كنم و از هم اكنون آثار آن پيداست كه ايمان محمد ]صلي الله عليه و آله وسلم[ مورد قبول اروپاي فردا خواهد بود و به عقيده من اگر مردي چون او صاحب اختيار دنياي جديد شود طوري در حل مسائل و مشكلات دنيا توفيق خواهد يافت كه صلح و سعادت آرزوي بشر تامين خواهد شد». سلام بر تو اي پيام آور محبت و ولايت! سلام بر تو اي پيام آور عشق و زندگي! من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم پيدا نمي شدي تو شايد كه مرده بودم
دیدگاه تان را بنویسید