آينده اصلاحطلبان چالشها و تنشها
حسامالدين كاوه
تحولات اخير در عرصه سياست بسياري از پرسشهاي بيپاسخ را جواب داد و بسياري از پرسشهاي تازه را در اذهان و افكار عمومي مطرح ساخت كه هنوز پاسخهاي درخوري نيافتهاند. در جريان انتخابات رياستجمهوري دهم و تحولات و التهابات پس از آن طيفي كه ذيل عنوان اصلاحطلبان شناخته ميشد، با چالشها و تنشهايي سخت روبهرو شد. بخش عمدهاي از اين چالشها و تنشها نخست به مفهوم گسترده و تقريبا مرزناپذير اصلاحطلبي بازميگشت و بخشي ديگر به پارادوكسهايي كه اصلاحطلبان، خود براي خويش و سرنوشت و آينده سياسي خود و جريان اصلاحطلبي بهوجود آورده بودند. شايد در زمان رياستجمهوري سيدمحمد خاتمي، طيف اصلاحطلبان حدود و ثغوري داشت كه براساس ارزشهايي مانند پذيرفتن قانون اساسي، انقلاب اسلامي، نظام مبتني بر ولايت فقيه و... تعريف و تحديد و مشخص و معين ميشد اما در پي آن و هر چه به دوره دوم رياستجمهوري سيدمحمد خاتمي نزديك ميشديم، تعريفها و ارزشها، مبهمتر و بازيگران و كنشگراني كه در طيف اصلاحطلبي با تجديدنظرطلبي در آرا و انديشههاي پيشين خويش، تعابير و تعاريف تجديدنظرطلبانهاي از اصلاحطلبي ارائه ميدادند، بيشتر و پرشمارتر ميشدند. دست آخر كار اصلاحطلبان بدانجا كشيد كه پس از برگزاري انتخابات دوره دهم رياستجمهوري اصلاحطلبي به برج بابلي تبديل شد كه سازندگان آن دچار نفرين شده بودند. مشتركات آنان كمتر از پيش و اختلافات آنان بيش از پيش شد. اصلاحطبان كه هنوز به انقلاب و نظام اسلامي باور دارند با يك پارادوكس روبهرو هستند؛ پارادوكس افزوده شدن شمار ورشكستگان سياسي كه در بسياري از موارد مهر و انگ وابستگي نيز بر پيشاني آنها خورده، در اردوي ناهمگون و نامنظم اصلاحطلبي. از طرفي اصلاحطلبان بايد به اين پرسش نيز پاسخ ميدادند كه آيا ميخواهند اصلاحطلباني در داخل نظام باقي بمانند يا راه و مسير را از پي و بنيان، تغيير جهت دهند؟گرچه خود اصلاحطلبان، اصلاحات را پروژه تعريف ميكردند اما در جريان عمل دريافتند كه اصلاحات پروژه نيست، يك پروسه (روند) است و به همين خاطر نميتوان به چند مهندس به كنترات و مزايده واگذار كرد. همين تعريف نادرست از اصلاحات و آن را به مثابه يك پروژه ديدن و نه يك پروسه تعريف كردن، موجب خطاهاي بسياري در نزد اصلاحطلبان شد. با اين حال هنوز بسياري از چهرهها و شخصيتهاي سياسي در برابر اين پرسش قرار دارند كه آيا زمان مرگ اصلاحات و اصلاحطلبي فرا رسيده است؟ در برابر اين پرسش، پاسخ روشن و واضح است. اصلاحطلبي اگر خود را در درون نظام تعريف كند و اگر خود را معتقد و پايبند به اصول و ارزشهاي نظام و انقلاب اسلامي بداند، اگر باور داشته باشد كه ولايت فقيه حافظ و پشتيبان نظام جمهوري اسلامي است و به اصل ولايت فقيه ايمان داشته باشد، هنوز براي اصلاحطلبي، مجال فعاليت در عرصه سياست وجود دارد. البته بدان شرط كه خود را پالايش كند و از چنگ افراد غيرمعتقد به اصول برشمرده و چه بسا افراد غير معتقد به اسلام و دين، رها سازد. اما نميتوان داعيه اصلاحطلبي داشت و از سويي با وازدگان انقلاب و امت انقلابي، سروسرّي داشت و از سويي ادعا كرد كه ما به انقلاب و نظام جمهوري اسلامي وفا داريم اما نميگذارند كه كار كنيم! چنين افرادي البته كه مصداق «مذبذبين بين ذلك» هستند و دست آخر، اگر سر از نفاق و ريا درنياورند، سر بر سنگ پشيماني خواهند كوفت. اگر كساني كه ادعا دارند امام خميني(ره) را قبول و به او باور دارند، بايد به مشي صادقانه صريح و بيپرده و پوشش حضرتشان نيز باور داشته باشند. حضرت امام در زمان حيات پربارشان، ملاك و معيار را اسلام و وفاداري به انقلاب اسلامي و مستضعفان و محرومان ميدانستند و اگر كسي از جاده اعتقاد و ايمان به اسلام و باور به انقلاب و نظام اسلامي خارج ميشد، هر چند كه نزديك به ايشان ميبود، تاكيد ميفرمودند كه «من با هيچ كس عقد اخوت نبستهام.» همين تاكيد ايشان نشاندهنده اين است كه ميزان در سنجش احوال افراد، باورها و رفتارهاي مبتني بر باورها و اعتقادهاست نه نامها و عنوانها. به هر رو اميد ميرود آن گروه از اصلاحطلباني كه هنوز به نظام و انقلاب اسلامي و رهبري آن وفادارند، مرزهاي خود را با آنان كه از انقلاب و اسلام رويگرداندهاند، مشخص كنند.
دیدگاه تان را بنویسید