هر سخن جايي و هر نكته...
سعدالله زارعي
ادعاي دلسوزي نسبت به دين و استوانه هاي ديني از سوي كساني كه در دوره مسئوليت خود باب جسارت به دين و اصول و استوانه هاي آن را گشودند قطعا نمي تواند قابل قبول بوده و «دلسوزانه» تلقي شود كما اينكه ابراز نگراني نسبت به «آينده كشور» از سوي كساني كه در دوره مسئوليت خود منافع و امنيت ملي را قرباني «اعتمادسازي» اين يا آن قدرت سلطه گر خارجي كردند نيز «خيرخواهانه» نمي باشد. البته در عين حال در هر زماني كه عليه دين، اصول و استوانه هاي آن جفايي صورت گيرد و يا مخاطراتي براي حال و يا آينده كشور وجود داشته باشد، بر هر انسان دلسوز و خيرخواهي روا و بلكه واجب است كه واكنش نشان بدهد. در خصوص اين موضوع نكته ها و گفتني هايي وجود دارد: 1- در عرصه اداره كشور، كم و بيش به «رخدادها»يي برمي خوريم كه وقتي آنها را با آموزه هاي ديني يا ملي، مورد سنجش قرار مي دهيم، دچار تشويش خاطر شده و در خود به نوعي احساس وظيفه مي كنيم كه «واكنش» نشان دهيم. اين يك وضعيت كاملا طبيعي است و كسي نمي تواند و نبايد چنين واكنش هايي را نادرست و تحت تاثير اين يا آن جريان سياسي معرفي نمايد. نمونه چنين واكنش هايي را مي توان در «ابراز نارضايتي از اظهارنظر خاص يك مقام مسئول در باب حجاب» يا ابرازنظرهاي متفاوت درباره تعطيلي دو روزه اخير و مسائلي از اين دست ملاحظه كرد. اما در عين حال وقتي ما مي بينيم يك جريان شناخته شده و شديدا آلوده كه با اشاره بيروني كشور را به آتش كشيد و همه مقدسات ديني را براي نيل به هدف خائنانه زيرپا گذاشت از اين «واكنش هاي طبيعي» حداكثر بهره برداري را نه براي اصلاح كجي ها بلكه براي زير سؤال بردن اساس يك حركت مبتني بر دين گرايي دنبال مي كند و هر روز اين واكنش ها را در رسانه هاي خود برجسته سازي مي نمايد، حتما بايد در نوع واكنش، حجم واكنش، زمان واكنش و محل واكنش تامل نماييم. اين به هيچ وجه به معناي ناديده گرفتن يك كجي از جبهه خودي نيست از قضا معمولا كساني كه كارگرداني اين كجي ها را در دست دارند مربوط به جبهه خودي نيستند. شما مي توانيد نگاهي به مصاديق آن كجي ها بياندازيد تا تصديق كنيد كه جنس اين كجي ها «اصولگرايانه» نيست و از قضا عصر تجديد اصولگرايي از زماني آغاز شد كه نخبگان و توده هاي متدين- جبهه متراكم اصولگرايي- براي اصلاح اين سنخ كجي ها- كه مي رفت اساس دين و انقلاب و نظام را برهم بزند- كمر همت بستند و با پذيرش انواع سختي ها پا به ميدان گذاشتند. در عهد اصولگرايي، واكنش به كجي ها بايد با نگاه دائم به كساني كه از اساس اعتقادات كج و مخربي درباره دين و كشور دارند، صورت گيرد وگرنه در راه اصلاح يك كجي رخنه يافته در جبهه خودي- كه صدالبته نه قابل قبول است و نه قابل تحمل- به دام كج انديشان و كج طينتان و طراران و در يك كلمه شياطين مي افتيم. همه قبول داريم كه حضرت امام خميني- قدس سره الشريف- و خلف صالح و حكيم او حضرت آيت الله العظمي خامنه اي- دامت بركاته- در اوج دين محوري بودند و هستند و تاب تحمل يك ذره پلشتي هم نداشتند و ندارند. اما در واكنش به هر پلشتي به پلشتي بزرگتر توجه داشتند. در سال 1350 در قم يك روحاني باسابقه مبارزه با رژيم طاغوت كتاب «شهيد جاويد» را نوشت و در يك ادعاي كاملا نادرست و اتهام گونه و شاذ، امام حسين را بي خبر از سرنوشت شهادت خود و همراهان در حادثه كربلا معرفي كرد. عده اي از علما هم بدون آنكه متن كتاب را ديده باشند به اعتبار قبول داشتن نويسنده به تاييد كتاب پرداخته بودند. خب اين يك منكر و ظلمي بود كه اتفاق افتاد. در همان زمان بزرگاني براي دفاع از حريم ابي عبدالله الحسين ع- دست به قلم بردند و يا در منابر به روشنگري پرداختند و توجهي به اين نكته نداشتند كه يك «دعواي تحقيقي» مي تواند خدمت بزرگي به دستگاه طاغوت كند كه اساسا دين و ائمه را قبول ندارد. در آن زمان حضرت امام خميني-ره- از نجف پيامي خطاب به اين دو دسته از هواداران فرستاده و از آنان خواستند كه از اظهارنظر له يا عليه كتاب ياد شده خودداري شود تا دستگاه طاغوت از آن براي اختلاف افكني و برهم زدن نهضت اصيل روحانيت استفاده نكند. اين در حالي است كه مي توان با قاطعيت- و براساس آثار مكتوب امام- گفت كه ايشان داعيه مرحوم صالحي نجف آبادي-نويسنده كتاب شهيد جاويد- را قبول نداشتند. امروز هم ترديد نداريم كه مسئله اصلي كشور و نظام، گروهي - آشكارا- وابسته به محافل جاسوسي و قدرت هاي استكباري است كه براي به قربانگاه فرستادن نظام ديني به دشمنان اسلام- آمريكا و رژيم صهيونيستي- تعهد سپرده اند. بعد از يك سال اگرچه سران فتنه به مرگ سياسي مبتلا شده اند، هنوز كشور درگير آثار داخلي و خارجي، جنگي است كه اين گروه عليه نظام و ايران به راه انداختند، و روي گرداندن از اين موضوع مهم و عطف توجه به بعضي از پلشتي هاي نفوذ يافته در جبهه خودي كه هيچگاه مورد رضايت نخبگان و توده هاي اصولگرا نيست، حتما با سيره و آموزه هاي حضرت امام و رهبر معظم انقلاب- و در نتيجه با آموزه هاي اصيل و هوشمندانه دين- انطباق ندارد. 2- به نظر مي آيد در اين ميان دو دسته از چهره هاي دلسوز خودي نيازمند تذكري مشفقانه باشند. اين تذكر از هركس- ولو نويسنده اي كوچك- مي تواند شنيدني باشد. آموزه هاي ديني به ما مي گويد كه تذكر دادن اختصاص به بزرگان ندارد هر چند از آنان مقبولتر است. يك تذكر را بايد به بعضي از عزيزاني داد كه در اطراف خود كساني دارند كه گويا كاري جز «توليد دغدغه» و تحريك حساسيت ندارند واقعاً چه منافعي در حفظ چنين افراد و يا باز گذاشتن دست آنان براي كشور و حتي خود اين عزيزان متصور است؟ تذكر ديگر متوجه بزرگاني است كه گويا فراموش كرده اند كه اگر در شرايط كنوني كه كفر به منزله ملت واحده به انواع فشارها عليه كشور و نظام اسلامي متوسل شده و قطع همه ارتباطات ايران با خارج و فشل كردن نظام در داخل را هدف گرفته است، اگر دولتي غير از دولت كنوني بر سر كار بود براي كشور چه اتفاقي مي افتاد و از مصالح مسلمين و حيثيت كشور، روحانيت و مردم چه چيزي باقي مي ماند آيا مي توان فراموش كرد كه هم اينك بسياري از چهره هاي سياسي جريان مقابل كه براي تصاحب قوه مجريه- و كشور- خيز برداشته بودند، در خدمت آشكار دستگاههاي جاسوسي و سياسي استكبار جهاني هستند؟ فرض كنيد كه اين ها پيروز شده بودند در برابر فشار غرب براي كنار گذاشتن استقلال كشور و دستاوردهاي مردم چه مي كردند آيا غير از اين بود كه همه را به ثمن بخس و حتي بدون ثمن و با خوش رقصي به غرب تحويل مي دادند؟ كه هر جا توانستند تحويل دادند. چرا بايد نامه 127 نفر - يعني نزديك به نيمي- از نمايندگان مجلس ششم كه خواستار تسليم كشور در برابر اشغالگران آمريكايي بودند فراموش شود و چرا بايد نامه ارسالي رسمي از سوي عنصر وزارت خارجه دولت هاي خاتمي و هاشمي در سال 1382 به وزارت خارجه آمريكا كه از آمادگي ايران براي قبول همه شرايط آمريكا خبر مي داد، به طاق نسيان سپرده شود؟ و چرا بايد دعوت ضد انقلابي به آشوب در ميادين و خيابانها و دانشگاهها و بسترسازي براي ريخته شدن خون بيگناهان در حوادث پس از انتخابات سال گذشته فراموش شوند؟ آيا بعضي از اين عزيزان نبايد نيم نگاهي به ريشه القائات برخي از افراد بيندازند تا دريابند اكثر آنان از همان كانون هايي هدايت مي شوند كه در دشمني آنان با نظام و اسلام و يا در ارتباط وثيق و متداوم آنان با كانونهاي شناخته شده دشمني با نظام ترديدي وجود ندارد؟! 3- شكاف ميان جبهه انقلاب، مهمترين نياز غرب كينه توز براي فايق آمدن بر پديده مبارك و پرانرژي، «انقلاب اسلامي» و انديشه «اسلام ناب محمدي (ص)» است. نگاهي به سايت هاي خارجي و داخلي معاند و مخالف نظام اين نياز و وسوسه را بخوبي نشان مي دهد كافي است سري به سايت دويچه وله- آلمان- بي بي سي- انگليس-، فردا- آمريكا- العربيه- عربستان- و شبكه هاي خبري ماهواره اي آنان بزنيد تا ببينيد كه هر اظهارنظر اردوگاه داخلي كه بوي شكاف ميان قوا در ايران بدهد با چه ولعي مورد استفاده قرار مي گيرد. هيچ شكي وجود ندارد كه بسياري از تحركات جديد دشمن- نظير صدور قطعنامه 1929 و تحريم هاي مكمل در كنگره آمريكا و اتحاديه اروپا- غير از آنكه از طينت شرور غرب آب مي خورد در عين حال با استناد به پاره اي از شكاف ها و يا اظهارات غلط اندازي كه شكاف نمايي مي كند صورت مي گيرد. اين قلم در هفته اول تيرماه سال گذشته- دو هفته پس از آغاز آشوب هاي پس از انتخابات- از جابجايي نيروهاي نظامي آمريكا در نزديكي مرزهاي غربي ايران خبر و هشدار داد. بعدها چند سند منتشر شد كه نشان داد واقعاً آمريكايي ها در تيرماه- و با وجود ادعاي تغيير اوباما- براي حمله به ايران وسوسه شده بودند يك سند مربوط به اظهارات كيسينجر بود كه در اواخر تيرماه سال قبل به بي بي سي گفته بود: «نظام سياسي ايران بايد تغيير كند، مهم نيست كه چه كسي برنده انتخابات شده است. در اين راه نظاميان-آمريكايي-، تنها حيوانات ابله بي صدايي هستند كه بعنوان وثيقه اي در سياست خارجي مورد استفاده قرار مي گيرند» بي بي سي پرسيده بود آيا اين سخن به معناي آمادگي آمريكا براي پذيرش كشته شدن تعداد زيادي از نظاميان خود در جنگ با ايران است و كيسينجر گفته بود: «تغيير ايران كار آساني نيست و بدون پذيرش قرباني انجام نمي شود» كنت تيمرمن يك چهره شاخص دستگاه سياسي و امنيتي آمريكا كه قبل از انتخابات چندبار به ايران سفر كرده بود در مقاله اي كه 21 خرداد گذشته يعني يك سال پس از ماجرا در روزنامه نيويورك تايمز به چاپ رسيد با صراحت نوشت: «شكاف پس از انتخابات، به آمريكا كمك كرد وجهه ايران را تخريب كند و زمينه را براي فشارها يا تحريم هاي بيشتر و حتي حمله نظامي فراهم كند!» البته بايد اين را پذيرفت كه يك مقام بلند يا دون پايه ممكن است در حين اظهارنظر مرتكب اشتباه شود ولي اگر يك فرد در اكثر مواضع و عملكردها رفتاري اختلاف افكنانه دارد و گويا نمي خواهد قوا را در كنار و دلسوز هم ببيند بايد به او هشدار داد كه مراقب اطراف خود باشد و ببيند آيا فردي يا افرادي با چنين ويژگي هايي وجود دارند يا خير. نكته ديگر اين است كه شكاف افكني ميان جبهه انقلاب مي تواند حالت كنشي يا واكنشي داشته باشد. هر چند كسي كه ابتدا به ساكن يا با بهانه گيري به بدگويي از اين قوه يا آن قوه موثر كشور مي پردازد، جرم سنگين تري دارد ولي آنكه به جاي درايت، صبر و رعايت مصالح در واكنش عجله مي كند و «مسئله اي قابل مديريت» را وضعي لجام گسيخته معرفي مي نمايد هم جرم سنگيني مرتكب شده است. اين درست است كه در مواجهه با جبهه مخالف نظام «كلوخ انداز را پاداش سنگ است» و حضرت امير-س- هم فرموده اند: « رد الحجرمن حيث جاء» ولي هر سخن جايي و هر نكته مقامي دارد. ما نمي توانيم دفع فاسد را به افسد كنيم بلكه در صورت لزوم و اضطرار مامور به دفع افسد به فاسديم.
دیدگاه تان را بنویسید