بقاي اصلاح طلبان در گرو وحدت اصولگرايان يا وحدت اصولگرايان به بقاء اصلاح طلبان؟
سرمقاله ابتكار: رقابت بدون رقيب معنا و مفهوم ندارد ساحت سياست عرصه رقابت است اگر ساحت سياست از رقيب خالي شود اين عرصه براي رقابت مهيا نيست انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري تاثيرات پردامنهاي بر سياست در ايران گذاشت يکي از تاثيرات آن، حذف پاي ثابت رقابتها يعني اصلاح طلبان بود ساحت سياست در ايران بيش از دو دهه است که تحت تاثير رقابت دو قطبي" چپ و راست" قرار داشت .رقابت اين "دوگانه "رقيب به فضاي سياسي گرمي، نشاط و حرارت ميبخشيد در طول اين ساليان گاهي بخت و اقبال به اين و گاهي هم به آن رو ميکرد اما هيچگاه موازنه اين دو بهم نخورد.موازنه آنان، تعادل سياسي ايجاد کرده بود اما انتخابات دهم موازنه را بهم زد و اتفاقات پيش و پس از اين اتخابات فرايند حذف مطلق اصلاح طلبان (چپ ديروز)را رقم زد معادله رقابت اصلاح طلبان و اصولگرايان آنچنان پيش ميرفت که بقاء و فناء هردو گروه به هم گره خورده بود. بطوريکه انگار وجود هر دو براي سپهر سياست در ايران لازم و ملزوم شده بودند.بقاء هر يک به بقاء ديگري کمک ميکرد. وجود يک طرف عامل وحدت ديگري بود هرگاه يکي ضعيف ميشد ديگري هم به تبع دچار انشقاق و چندپاره گي ميشد قوت هر کدام وحدت ديگري را ميگرديد. اکنون که عرصه سياست در ايران براي اصولگرايان خالي از رقيب شده است بستر لازم براي چند دستگي جبهه اصولگرايي فراهم آمده است و بر همين اساس هم شاهد هشدارها توسط بخشي از نيروهاي اصولگرا هستيم هشدارمبني بر اينکه حذف اصلاح طلبان،حذف اصولگرايان را به همراه دارد.حال سوال مهم اينستکه بقاء اصلاح طلبان عامل وحدت اصولگرايانست يا وحدت اصولگرايان باعث بقاءاصلاح طلبان ميباشد؟اگر چه جوهر هر دو سوال به يک نکته بر مي گردد و آن اينکه اين دوگانه رقيب لازم و ملزوم همديگر هستند اما تفاوتهايي هم هم دارند.اگر بقاء اصلاح طلبان در گرو وحدت اصولگرايان باشد معنايش اينست که فضاي سياسي ايران ظرفيت حذف اصلاح طلبان را دارد اما هزينهاي را هم لازم دارد هزينه آن عبارتست از شکستن وحدت اصولگرا و چند قطبي جديدي شکل خواهد گرفت .بنابراين فرض اگر هزينه حذف اصلاح طلبان به شکل گيري چندقطبي جديد در درون جبهه اصولگرايي منتهي خواهد شد و آرايش تازهاي با اسامي جديد درحال رخداد باشد اين مقدار هزينه قابل پذيرش است و شايد سرمستي و خوشحالي بخشي از اصولگرايان از غيبت اصلاح طلبان در نتيجه همين تحليل باشد اما فرض ديگر اينستکه بقاء اصولگرايان به بقاء اصلاح طلبان گره خورده است به اين معنا که فضاي سياسي و ذهينت تاريخي جامعه آمادگي گذر از اين دوگانه رقيب را ندارد و در حقيقت متن جامعه ايران نه به عنوان يک تابع که خود نيز دوقطبي شده است و حذف يک قطب به حذف يکي از دو قطب جامعه ختم ميشود در اين صورت هزينه حذف يک قطب به چند دستگي قطب ديگر محدود نميشود بلکه همگرايي سياسي ملت و ميزان مشارکت آنان و حس همبستگي آنها دچار آسيب خواهد شد.آنچنانکه اکنون شاهد بهم ريختگي سياسي در بين گروههاي سياسي هستيم . حال با اين دو فرض محتمل و کنش و واکنشهايي که در درون جبهه اصولگرايي در جريان است و گيجي حاکم بر اردوگاه اصلاح طلبي،کارشناسان بايد پاسخ دهند که آيا واقعا آثار و تبعات حذف هر کدام شامل شکاف در جبهه مقابل است يا شکاف در بدنه اجتماعي جامعه را هم به همراه دارد؟،طبيعي است بر اساس هر کدام از پاسخها،در آن صورت به سوال اصلي بهتر ميتوان پاسخ داد.
دیدگاه تان را بنویسید