راضي به رضاي خدايم...

کد خبر: 116051

سرمقاله مردمسالاري: امروز، 29 تيرماه، سالروز صدور پيام تاريخي امام خميني (ره) پس از پذيرش قطعنامه 598 است.اما کمي به عقب تر برگرديم...ا رتش بعث عراق هنگامي حمله همه جانبه خود، از قلمرو هوا، زمين و دريا به نظام تازه تاسيس جمهوري اسلا مي ايران که هنوز 19 ماه از عمرش نگذشته بود را آغاز مي کند که ارتش ايران به هم ريخته بود. نيروهاي مردمي هنوز شکل نگرفته بودند، گروه هاي ضد انقلا ب داخلي همچنان مشغول توطئه بودند، حضرت امام خميني(ره) به خاطر ناراحتي قلبي در بيمارستان بستري بودند. از طرف ديگر در درون کادر اجرايي مملکت هنوز دوگانگي سختي بين طيف ليبرالها و نيروهاي انقلا بي ، که تجلي آن به صورت هواداري از رئيس جمهور و نخست وزير مطرح شده بود، وجود داشت.ايران در صحنه بين المللي هنوز گروگانها را دراختيار داشت و افق روشني براي حل آن ديده نمي شد، انتخابات رياست جمهوري آمريکا نزديک شده بود و با تقويت احتمال پيروزي ريگان تصور آن مي رفت که ممکن است مشکلا ت بسيار جدي درادامه دفاع براي ايران رخ دهد. دستاويز هاي صدام که صدور انقلا ب و دخالت در امور داخلي آن کشور بود از نظر غرب مورد تاييد قرار داشت.در چنين اوضاعي ارتش عراق با استعداد 12 لشگر به خيال فتح سه روزه (قادسيه) حمله خود را آغاز کرد. ايران نيز علي رغم مشکلا ت گوناگون داخلي وخارجي چاره اي جز آن که قاطعانه مقابل دشمن بايستد و اعلا م کند که با کمک ملت به زودي دشمن را از خاک خود بيرون خواهد راند، نداشت. در ماه هاي آخر جنگ حمايت جهاني از عراق به اوج رسيد. آمريکايي ها عملا و به طور مستقيم وارد صحنه نبرد شدند. آنها مدام سکوهاي نفتي ما را بمباران و با هدايت هواپيماهاي عراقي، بمباران نفتکش ها را تسهيل مي کردند. فرانسوي ها هواپيماهاي پيشرفته سوپراتاندار و ميراژ در اختيار عراق گذاشتند. روس ها مدرن ترين هواپيما هاي جنگنده و دور پرواز و بلند پرواز ميگ و سوخو را به عراق ارسال مي کردند. کويت و عربستان سيل دلا رهاي نفتي را به بين النهرين جاري کردند. آلماني ها مواد لا زم براي سلا ح شيميايي در اختيار عراق مي گذاشتند و عراق به طور وسيع مناطق مسکوني و جبهه ها را بمباران شيميايي مي کرد.مجامع بين المللي نيز با سکوت خود اين جنايات را تاييد مي کردند. امام (ره) از همه اين امور مطلع شدند و پس از کسب گزارش هاي مختلف، به اين نتيجه رسيدند که قطعنامه 598 را بپذيرند; هر چند که اين کار به منزله نوشيدن جام زهر بود. شنبه 25 تير 1367 جلسه مهمي با حضور سران سه قوه و اعضاي مجلس خبرگان، شوراي نگهبان و شوراي عالي قضايي براي بررسي مسايل مهم کشور در نهاد رياست جمهوري تشکيل شد. حجت الا سلا م سيداحمد خميني و توسلي از بيت حضرت امام (ره) و آيت الله مهدوي کني نيز شرکت داشتند. در اين جلسه پيشنهادهاي مختلفي از جمله وساطت الجزاير، سازمان کنفرانس اسلا مي و پاکستان مطرح شد، که مورد تصويب قرار نگرفت و در نهايت قرار شد رسما پذيرش قطعنامه به شخص دبير کل سازمان ملل و با امضاي رئيس جمهور اعلا م شود. نيمه شب يکشنبه 17 ژوئيه 1988 (26 تير 1367)نامه رياست وقت جمهوري اسلا مي ايران، حضرت آيت الله خامنه اي توسط آقاي محمد جعفر محلا تي نماينده دائم ايران در سازمان ملل به دبيرکل، آقاي پرز دکوئيار تسليم شد.اولين بار در ساعت 2 بعدازظهر روز دوشنبه 27 تيرماه، راديو تهران اين خبر را پخش کرد. انتشار اين خبر، موجب واکنش هاي بسيار گسترده اي در داخل و خارج کشور شد، به طوري که بسياري از ديپلمات ها آن را با ناباوري نقل مي کردند.موافقت ايران با قطعنامه 598، براي جهان ناگهاني و غير منتظره بود. آيت الله هاشمي رفسنجاني فرمانده کل قوا، که فرماندهي جنگ را به عهده داشت در کنفرانس مطبوعاتي که در 27 تير 1367 تشکيل شد، اظهار داشت:«حضرت امام شخصيت هاي سياسي و علما را مامور کردند تا در جلسه اي مساله آتش بس را مورد بررسي قرار داده و آن را اعلا م کنند. در اين جلسه که روز 26 تير ماه تشکيل شد، شيوه کار مشخص و قدم هايي در راه پذيرش آتش بس برداشته شد که اولين گام آن قبول قطعنامه 598 شوراي امنيت سازمان ملل است.» همچنين در آن روز جلسه اي در حضور نخست وزير وقت و متشکل از سفرا و مسوولين وزارت امور خارجه تشکيل شد ومهندس ميرحسين موسوي وضعيت کشور و دلا يل پذيرش قطعنامه را توضيح داد. امام خميني(ره) روز چهارشنبه 29 تير 1367، پيام تاريخي و مهمي صادر کردند که گلواژه آن پيام عبارت بود از اين که: «قبول قطعنامه براي من از زهر کشنده تر است، ولي راضي به رضاي خدايم و براي رضايت او اين جرعه را نوشيدم.»

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت