کیهان: ديكته هاي پرغلط
حميد اميدي
اتحاديه اروپا و كانادا چند روز پيش تحريم هاي جديدي را عليه ايران تصويب كردند كه شامل ممنوعيت سرمايه گذاري در بخش نفت و گاز و همچنين اعمال محدوديت هاي بيشتر در كشتيراني و بانكداري است. علاوه بر آن به موجب اين تحريم هاي غيرقانوني، 41 نفر از مقامات جمهوري اسلامي، 57 شركت و زيرمجموعه هاي آن و همچنين 15شركت وابسته به سپاه نيز در فهرست تحريم هاي خصمانه اتحاديه اروپا قرار گرفتند. آمريكا در جريان تصويب آخرين قطعنامه اعمال تحريم عليه ايران در شوراي امنيت سازمان ملل، تلاش زيادي كرد تا اجماع اعضاي اين شورا و همينطور كشورهاي غربي را بر ضد جمهوري اسلامي به دست آورد، اما اين خواسته برآورده نشد و ابتكار بيانيه 3جانبه تهران تلاشهاي آمريكا را بي ثمر گذاشت. پس از آن كاخ سفيد دست به اقداماتي فراقطعنامه اي زد و در همين راستا اتحاديه اروپا و كانادا را وادار كرد تا فراتر از قطعنامه شوراي امنيت، تحريم هاي جديد ديگري عليه ايران به تصويب برسانند. اتحاديه اروپا عليرغم آنكه 27 عضو داشته و قاعدتا بايستي در تصميم گيريهاي خود مستقل عمل نمايند، اما عملا ديكته خود را از روي دست آمريكا مي نويسند، آن هم ديكته هاي پرغلط و نسخه هاي بي اثري كه بارها ناكارآمدي خود را در برابر عزم و اراده ملت ايران نشان داده است. اتحاديه اروپا پيش از اين نيز در مسايل جهاني و واكنش در قبال آنها، نشان داده كه چشم و گوش بسته دنباله رو سياست ها و تصميم گيريهاي آمريكاست. جنگ عراق و افغانستان در منطقه، نمونه هاي بارز و انكارناپذيري از اين تقليد كوركورانه است. در ماجراي تصويب قطعنامه اخير تحريم در شوراي امنيت نيز اين اتحاديه اروپا بود كه افسار خود را به دست سران واشنگتن داد و بدون آنكه به عاقبت تصميم خود بينديشد، راي به محكوميت ايران داد. در حال حاضر گردش مالي و تجاري جمهوري اسلامي با اتحاديه اروپا بيش از صدها ميليارد يورو است. اين حجم از تبادلات اقتصادي، در شرايط بحراني اروپا و اقتصادي كه هر روز صداي خرد شدن استخوانهايش به گوش مي رسد و موج بيكاري و فقر آنها را فلج كرده، به خودي خود، گردش حيات در رگهاي فرسوده اقتصاد رو به زوال آنهاست. اتحاديه اروپا در تصميم گيري اخير خود، جمهوري اسلامي را تحريم نكرده بلكه در واقع تحريم عليه شركت هاي اروپايي به تصويب رسانده است چرا كه عملا اين شركت ها از كار با ايران محروم شده و از دايره امور تجارت و بازرگاني ما خارج مي شوند. بنابراين اولين ضربه اعمال اين تحريم ها قبل از آنكه به ايران وارد شود بر سر خود اروپايي ها خواهد نشست. آنها مطمئن باشند كه دنياي تجارت و اقتصاد آن قدر راه گريز دارد كه كشورمان علاوه بر تكيه بر توانمندي و ظرفيت هاي داخلي، راهي براي طرف شدن با شريك تجاري خارجي خود پيدا نمايد. ركود اقتصادي و بحران مالي در غرب، شركت هاي اروپايي را به آستانه تعطيلي و ورشكستگي كشانده است. قطعا پيش از آنكه ما به فكر چاره جويي بيفتيم، آنها خودشان راه آنكه چگونه امكانات خود را در اختيار كشورمان قرار دهند، جلوي پايمان خواهند گشود. تجربه 30 سال انقلاب و تحريم هاي شديد اقتصادي و نظامي سال هاي دفاع مقدس اين مساله را كرارا ثابت كرده است. ايران تصويب قطعنامه هاي تحريم عليه خود را در سازمان ملل غيرقانوني مي داند، چه برسد به تحريم هاي فراقطعنامه اي! بهتر آن بود كه كشورهاي اروپايي و كانادا براي حفظ ظاهر هم كه شده سعي مي كردند به همان قطعنامه شوراي امنيت بسنده كرده و سياست هاي- البته خصمانه- خود را از همان مجرا پيش ببرند. از سوي ديگر، هرچند سالهاست با اعمال نفوذ آمريكا و غرب و تحت فشارهاي دولت هاي سلطه جو، سازمان ملل خاصيت خود را از دست داده و ديگر در مسير برقراري صلح و امنيت جهاني كارايي ندارد، اما قاعدتاً اين سازمان بايد بخاطر حفظ ظاهر هم كه شده در قبال اتحاديه اروپا به خاطر تصميم اخيرشان، موضع مي گرفت و از موازي كاري هاي برخي نهادهاي بين المللي جلوگيري مي كرد. اتحاديه اروپا ظاهرا حافظه تاريخي خود را هم از دست داده است. اگر يكي دو فصل تاريخ را به عقب ورق بزنند، مي بينند كه همين چند سال پيش چگونه با غرور و نخوت سفراي خود را از تهران فراخواندند و وقتي با قاطعيت توام با بي اعتنايي جمهوري اسلامي مواجه شدند، بعد از مدت كوتاهي چگونه سرافكنده و ملتمسانه بازگشتند. آيا ماجراي آن روز نبايد عبرتي براي تصميم گيريهاي امروزشان باشد؟ اصولا اروپايي ها آدم هاي باهوشي نيستند! چرا كه براي چندمين بار «مسير تحريم» را كه مسيري كهنه، آزموده شده، غيركارآمد كه اتفاقا داراي تاثير معكوسي هم مي باشد، انتخاب كرده اند. تصويب اين تحريم ها اگر براي اعمال فشاربر ايران به منظور توقف فعاليت هاي هسته اي و دستيابي به فناوري اتمي است كه رسماً بارها ايران اعلام كرده و در عمل نشان داده كه هرگز در اين باره كوتاه نيامده و ذره اي در مسير تحقق اهداف صلح آميز هسته اي خود خلل وارد نمي كند. اگر هم اين تحريم ها براي تحريك بيشتر ايران با هدف تن دادن به مذاكرات هسته اي است كه ايران مكرر آمادگي خود را براي از سرگيري مذاكرات اعلام كرده و البته براي انجام آن شرايط منطقي و عزتمندانه اي نيز قائل شده است. سياست چماق و هويج ديگر نخ نما شده و تار و پود آن از هم گسسته شده است. استفاده چند باره اروپايي ها از اين شيوه را، باز هم بگذاريد به پاي ضريب هوشي آنان! به نظر مي رسد آمريكا در رويارويي ايران با اتحاديه اروپا فقط منافع خود را در نظر گرفته و اروپا را قرباني مطامع خود كرده است. اقتصاد رو به زوال و تعطيلي آمريكا، بحران هاي دامنگير داخلي و سياست هاي غلط اين كشور در جنگ عراق و افغانستان، باعث شده تا كاخ سفيد براي انحراف افكار مردم كشورش و ملت هاي ديگر به برنامه هاي فرعي با ساير كشورها بينديشد تا شايد سرپوشي بر ضعف هاي عمده خود بگذارد. ماجراي افشاي 90 هزار سند جنگ افغانستان هم در همين راستا ارزيابي مي شود. روسيه نيز در راستاي سياست هاي «يكي به نعل، يكي به ميخ» چند ماه اخير خود در حالي تحريم هاي كينه توزانه جديد اتحاديه اروپا عليه ايران را غيرقابل قبول خوانده كه خود از حاميان اصلي قطعنامه ضد ايراني اخير در شوراي امنيت است. مسلما تحريم ها مشكلاتي براي بخش هاي اقتصادي كشورمان ايجاد خواهد كرد اما مي توان با اعمال مديريت و استفاده از روش هاي اقتصادي موثر با اتكا به اراده بلند ملت ايران، تبعات آن را به حداقل رساند. مردم بارها ثابت كرده اند كه تا آخر پاي كار ايستاده اند. اين دوره هم خواهد گذشت. تحريم ها بسان سابق هيچ تاثيري در اراده ملت بزرگ ايران در دستيابي به قله هاي رفيع پيشرفت و سرافرازي نخواهد داشت و با اتكاء به توانمنديها و ظرفيت هاي قابل خود، از اين «پيچ» هم به سلامت عبور خواهيم كرد. آنچه از تصميم اخير اتحاديه اروپا و كانادا بر جاي مي ماند، ديوار بلند بي اعتمادي به آنان است. كشورهايي كه امروز خودشان را در صف دشمنان ما قرار مي دهند، نبايد در آينده انتظاري جز مقابله به مثل از سوي جمهوري اسلامي ايران را داشته باشند.
دیدگاه تان را بنویسید