گفتگوي مستقيم و ديپلماسي عمومي
محمد کاظم انبارلويي
ديپلماسي مردمي يا ديپلماسي عمومي به همه فعاليت هاي استراتژيک تبليغاتي، اطلاع رساني، رسانه اي، فرهنگي، جمعي و گروهي و بالاخره چهره به چهره اطلاق مي شود که هدف آن تبيين و توجيه سياست خارجي نظام در داخل و خارج کشور است. ديپلماسي عمومي چهره اي آشکار و رو دارد، درست در برابر ديپلماسي پنهان! اين واژه براي اولين بار توسط «ويلسون ديزارد» کارمند وزارت خارجه آمريکا وارد فرهنگ لغات سياسي شد. هربرت شيلر در اواخر دهه60 در کتابي به نام «رسانه هاي جمعي و امپرياليسم آمريکا» به اين واژه تفوه کرده است. مي گويند مرکز اين نوع ديپلماسي واشنگتن است چرا که همه صنعت بزرگ اطلاعات و ارتباطات در آنجا اندازه اي خارق العاده دارد. ديپلماسي مردمي يا ديپلماسي عمومي به همه فعاليت هاي استراتژيک تبليغاتي، اطلاع رساني، رسانه اي، فرهنگي، جمعي و گروهي و بالاخره چهره به چهره اطلاق مي شود که هدف آن تبيين و توجيه سياست خارجي نظام در داخل و خارج کشور است. ديپلماسي عمومي چهره اي آشکار و رو دارد، درست در برابر ديپلماسي پنهان! اين واژه براي اولين بار توسط «ويلسون ديزارد» کارمند وزارت خارجه آمريکا وارد فرهنگ لغات سياسي شد. هربرت شيلر در اواخر دهه60 در کتابي به نام «رسانه هاي جمعي و امپرياليسم آمريکا» به اين واژه تفوه کرده است. مي گويند مرکز اين نوع ديپلماسي واشنگتن است چرا که همه صنعت بزرگ اطلاعات و ارتباطات در آنجا اندازه اي خارق العاده دارد. آمريکايي ها بعد از حادثه11 سپتامبر به اين نوع ديپلماسي براي توجيه افکار عمومي در لشکر کشي هاي خود به خاورميانه سخت نياز پيدا کردند. اکنون در کنگره آمريکا يک کميسيون تحت عنوان «کميسيون ديپلماسي عمومي و ارتباطات استراتژيک» وجود دارد که کار اصلي آن توجيه سياست هاي تجاوز کارانه آمريکا در داخل کشور براي اقناع افکار عمومي و نيز بهبود بخشيدن به اوضاع سياست خارجي آمريکا در خارج از مرزهاي اين کشور مي باشد. سفرهاي پي در پي مقامات ديپلماتيک آمريکا به منطقه و سفرهاي طرف هاي مقابل به واشنگتن و طراحي دقيق پيام هاي سياسي اين ديدارها، موضوع اصلي کار ديپلماسي عمومي در وزارت خارجه، کنگره و حتي سيا و پنتاگون است. دکتر محمود احمدي نژاد در همايش ايرانيان خارج از کشور با طرح گفتگوي مستقيم با اوباما با حضور رسانه هاي معتبر جهان در حقيقت طرح يک دوئل ديپلماتيک را با رويکرد ديپلماسي عمومي داده است که بعيد است آمريکايي ها با همه توان و قدرتي که در دانش ديپلماسي عمومي دارند به آن تن دهند. احمدي نژاد در سفرهاي خود به آمريکا باب ديپلماسي عمومي را گشوده نگه داشته است. نطق تاريخي او در دانشگاه کلمبيا تير خلاصي به ديپلماسي عمومي آمريکا بويژه ژنرال هاي اتاق فکر «کميسيون ديپلماسي عمومي و ارتباطات استراتژيک» کنگره آمريکا بود. اينکه پهلواني از ايران در عرصه ديپلماسي عمومي پيشنهاد هماوردي و رويارويي به پهلوانان اين عرصه در کشوري بدهد که30 سال است لحظه اي از خصومت با ملت ايران پرهيز نداشته است، حکايت از يک اعتماد به نفس ملي و شجاعت و جسارت دارد به همين دليل وي به شدت مورد استقبال شرکت کنندگان در همايش ايرانيان خارج از کشور قرار گرفت. آن دسته از ايرانياني که در اين نشست با غرور از اين پيشنهاد حمايت کردند در حقيقت به نمايندگي از کل ملت ايران به استقبال چنين رويارويي رفتند. دستور کار سياست خارجي ايران مدت هاست روي ميز ديپلماسي عمومي است. حرف هاي آمريکايي ها هم گوش جهانيان را کر کرده است. اين مردم دو کشور و مردم جهان هستند که بايد داوري کنند منطق کدام يک تفوق دارد. باراک اوباما ، در جريان رقابتهاي انتخاباتي سال2008 ،با استناد به واژه تغيير،جان مک کين نامزد حزب جمهوريخواه را شکست داد.يکي از مصاديق اين تغيير ادعايي از ديد اوباما،تمايل او براي گفتگو با جمهوري اسلامي ايران و کره شمالي بود.حتي اوباما پس از پايان جنگ22 روزه غزه طي نامه اي به جنبش حماس خواستار مذاکرات مستقيم با اين جنبش شد.اما گذشت زمان نشان داد که دموکراتها نيز مانند جمهوريخواهان با هنر مذاکره و گفتگو بيگانه هستند. حتي در اين خصوص استراتژيستهاي ارشد سياست خارجي آمريکا نيز ناچارند با لابي صهيونيسم و برخي مقامات اجرايي وزارت امور خارجه و پنتاگون دست و پنجه نرم کنند.از اين حيث در مقابل رئيس جمهور کشورمان فردي قرار دارد که مانند اسلافش با قوانين و پيش شرطهاي گفتگو با ديگران بيگانه است.بنابر اين سکوت مقامات آمريکايي در برابر اظهارات اخير رئيس جمهور کشورمان بي دليل نبوده و ناشي از هراس آنها از حضور در گفتگويي واقعي است. اينکه رئيس جمهور ايران بي پروا تن به اين حادثه بزرگ مي سپارد حکايت از اطمينان از منطق و عقلانيت اسلامي و ايراني ديپلماسي عمومي ايران دارد. آيا آمريکايي ها هم اين اطمينان را دارند؟ ديدگاه ما به جهان و مشکلات آن بخشي از گفتگوهاست. راه حل هاي ما و آنها در اين ديپلماسي آشکار مطرح مي شود. ايران در يک اندازه جهاني از مقوله «قدرت» در اين گفتگو حضور مي يابد و منافع و مصالح ملت مظلوم ايران و ملت هاي ستم کشيده جهان را نمايندگي مي کند. اواخر شهريور امسال رئيس جمهور براي شرکت در نشست مجمع عمومي سازمان ملل به نيويورک مي رود. اين سفر در حالي صورت مي گيرد که آمريکايي ها فهرست تحريم هاي افزون بر قطعنامه1929 و حتي گزينه نظامي را روي ميز دارند. اما با اين حال هيچ استعداد و آمادگي و روحيه اي براي گفتگو پا نهادن در عرصه ديپلماسي عمومي ندارند. مردم جهان بويژه جهان اسلام در انتظار اين هستند که ببينند چه کسي در اين دوئل ديپلماتيک به خاک مي افتد.
دیدگاه تان را بنویسید