تهران امروز: اظهارات پرهزينه
حسامالدين كاوه
واكنشها در قبال اظهارات تامل برانگيز مهندس اسفنديار رحيممشايي وارد مرحله تازهاي شده است. برخي از روحانيان بلندپايه و نيز شخصيتهاي استخوان خرد كرده در سياست، در برابر گفتههاي جنجالي مشايي موضعگيري كردهاند، اما تاكنون اين سياستمداران يا روحانيان بودهاند كه در قبال مشايي مواضع له يا عليه اتخاذ ميكردهاند اما براي نخستينبار يكي از بلندپايهترين مقامات نظامي كشور يعني سردار سرلشكر بسيجي دكتر فيروزآبادي رئيس ستاد كل نيروهاي مسلح، گفتههاي شگفتآور رئيس دفتر رئيسجمهور و يكي از نزديكان بسيار معتمد احمدينژاد را انحراف و جرم عليه امنيت ملي و حمله به اركان نظام مقدس جمهوري اسلامي و انقلاب اسلامي توصيف كرد. چهرهها و شخصيتهاي نظامي از جمله سرلشكر فيروزآبادي كمتر وارد منازعات سياسي ميشوند مگر آنكه احساس خطر كنند و هيمنه و تماميت نظام جمهوري اسلامي را در معرض تهديد ببينند. در اينكه چرا رئيس دفتر رئيسجمهور چنين بيتابانه سخن ميگويد و اهداف وي از اينگونه اظهارات چيست، جاي بحث و پرسشهاي فراوان است. يك احتمال اين است كه در شطرنج سياسي گاه يكي از كنشگران، مهرهاي باارزش را قرباني ميكند تا كمپوزيسيون صحنه را به نفع خويش تغيير دهد. اين روش در بازي شطرنج و در سياست شناخته شده و بارها به كار گرفته شده است. احتمال ديگر اين است كه نزديكترين يار رئيسجمهور با فاصلهگذاري ميان اصولگرايان و رئيسجمهور، درصدد است جرياني جديد پديد آورد كه با گفتمان اصولگرايي نيز مرزبندي دارد، ضمن آنكه با ديگر رقيبان به حاشيه رانده شده نيز مرزبندي دارد. حتي عبور از گفتمان انقلاب اسلامي و تاكيد بر شووينيسم افراطي نيز ميتواند به عنوان يك احتمال هر چند اندك در نظر گرفته شود. احتمالات ديگري نيز مطرح است و ميتوان درباره آنها در مجالي گستردهتر به تحليل پرداخت. اما فارغ از علت و چرايي اينگونه رفتار رحيم مشايي، بايد پرسيد سخنان و اظهارات وي تا چه حد در راستاي منافع ملت و دولت و نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران، تعريف و تبيين ميشود. همگان ميدانند كه سال 89 را مقام معظم رهبري « سال همت مضاعف،كار مضاعف» نامگذاري فرمودهاند. سال 88 به اصطكاك ميان نيروها و پشتسر گذاردن امواج آشوب و التهاب گذشت كه تاسفبار بود و ضروري مينمود كه امت و نظام در برابر آن تندبادها و خيزابها به صلابت بايستند. اما گويا قرار نيست در سال «همت مضاعف، كار مضاعف» برخي از دولتمردان و همراهان آنها، در پي يافتن چارهاي براي كاهش شاخصهاي رشد اقتصادي، افزايش نرخ بيكاري، كنترل نرخ تورم و ايجاد نشاط و اميد در تمامي سطوح اجتماعي و اقتصادي كشور باشند. گويا نيرو و توان دولتمردان و موافقان ومخالفان آنها، بايد صرف هزينههاي اظهاراتي شود كه اگر اظهار و بيان نميشد، نه تنها چيزي تغيير نميكرد، بلكه به جاي صفآرايي نيروها در برابر يكديگر، به صفآرايي در برابر مشكلات و خطراتي كه دشمن در انديشه آن است، ميپرداختيم. «همت مضاعف، كار مضاعف» به معناي فرسودن تدريجي نيروهاي دلسوز و وفادار به انقلاب و نظام جمهوري اسلامي ايران نيست، درست برعكس «همت مضاعف، كار مضاعف» معطوف بدين معناست كه ارادههاي تقويتشده بايد به سمت توليد، تحول و استعلاي جامعه و نظام ايران اسلامي باشند. اين بدينمعناست كه راه سخت و صعب رسيدن به قلههاي پيشرفت را بايد با همراهي و همافزايي نيروها طي كنيم و حتي يك لحظه درنگ و درگير شدن در مباحث و مسائل فرعي و انحرافي نيز بر ما جايز نيست. چه بخواهيم و چه نخواهيم، دشمن پشت دروازههاي كشور كمين كرده است. در افغانستان، در عراق و در كرانههاي جنوبي خليجفارس و به مدد توهم ايران هراسي، برخي از دولتهاي مرعوب يا ناآگاه را با خود همراه ساخته است. در چنين شرايطي، «همت مضاعف، كار مضاعف» بايد سرلوحه و شعار هرگونه عمل، كردار يا گفتار مديران بلندپايه دولت و نيز مجلس، قوه قضائيه، نيروهاي مسلح و در يك كلمه تمامي ملت ايران باشد. جايگزيني گزارههاي مشكوك و ترديدبرانگيز به جاي شعار اساسي «همت مضاعف، كار مضاعف» اگر از سر ناداني و ناآگاهي باشد خطايي بزرگ و اگر از سر آگاهي باشد، جرمي نابخشودني است. نه فقط مهندس اسفنديار رحيم مشايي كه تمامي دولتمردان وظيفه دارند به جاي گفتوگو درباره مسائل و موضوعات فرعي، كارنامه عمل خود را ارائه كنند. مطلوبتر اين است كه مردم بدانند در سال «همت مضاعف، كار مضاعف» دولت چگونه همت خود را دوچندان كرده و در كارنامهاش كاركردي دوچندان ثبت كرده است. مبادا طرح شعارها و اظهارات بيبن و مايه، با اين هدف طراحي شده باشد كه افكار عمومي را از آگاهي نسبت به ضعف كاركردهاي قوه مجريه باز دارد؟!اگر آقاي رحيممشايي از آسمان و ريسمان ميگويد تا رئيس وي از سوي افكار عمومي، به پرسش كشيده نشود، راه مطلوبي را برنگزيده است، ضمن آنكه گمان نميرود رئيس جمهوري خود با چنين شيوهاي از اساس موافق باشد. شايد رئيس دفتر رئيسجمهور، در اشتياق سالهاي نه چندان دور ملتهبانه زبانآوري ميكند، كسي چه ميداند، به هر حال او هنوز پير نشده و آرزو بر جوانان عيب نيست.
دیدگاه تان را بنویسید