باز آئين محبت تازه كن

کد خبر: 118236

سرمقاله جمهوری اسلامی: اين روزها پاكستان، قطعه‌اي از جهان اسلام در هجوم يكي از بزرگترين بلاياي طبيعي گرفتار آمده و نداي "يا للمسلمين" 20 ميليون آواره مسلمان بر رشته‌هاي وجدان من و شما چنگ مي‌اندازد. سيل ويرانگر در پاكستان جان هزاران نفر از مردم مسلمان اين كشور را گرفته و بيش از 20 ميليون نفر از مردم سيل زده و خانه و كاشانه از دست داده را در مناطق مختلف اين كشور آواره كرده است، مردمي كه در نهايت فقر زندگي مي‌كردند و اكنون نيز آوارگي ناشي از سيل زدگي و وضعيت نامناسب بهداشتي و هجوم انواع بيماريها، آنها را در شرايط مرگباري قرار داده است. كافيست در اين روزها كه مسلمانان جهان براي انجام عبادت الهي و همدردي و هم نفسي با فقرا و درماندگان و تهي دستان، لب از آب و طعام شسته اند، نيم نگاهي هم به يكي از پرجمعيت‌ترين و فقيرترين كشورهاي مسلمان كه بر اثر وقوع سيل، ميليونها نفر هستي خود را از دست داده و آواره و بي خانمان، چشم خود را به رحمت بندگان الهي دوخته‌اند بيندازيم تا ببينيم در كجاي اين واقعه قرار گرفته‌ايم و چه مسئوليتهايي بر دوش ما سنگيني مي‌كند. هم اكنون كه ما و شما در ضيافت الهي شركت كرده ايم، ميليونها زن و كودك آواره و سيل زده پاكستاني با مرگ دست و پنجه نرم مي‌كنند و افطاري و سحري آنها در ماه رمضان امسال، بي پناهي و درد و گرسنگي و بيماري است. دو هفته است كه در پاكستان، بارانهاي شديد موسمي قطع نشده و آبي كه مي‌بايست طي 4 ماه مي‌باريد، بر اثر فعاليتهاي تخريبي انسانهاي غني و بي درد شمال كره زمين در محيط زيست، بر سر مردم اين سرزمين پاك و بي آلايش و فقير باريدن گرفته و بدترين سيلاب قرن را براي اين كشور رقم زده است. دو هفته از آغاز سيل مي‌گذرد و هنوز باران ادامه دارد. سيل،‌دار و ندار و هستي مردم فقير ايالت‌هاي پنجاب و خيبر و كشمير را با خود برده و ميليونها نفر با مرگ دست و پنجه نرم مي‌كنند. سازمانهاي بين‌المللي مي‌گويند وخامت اوضاع در مناطق سيلزده قابل توصيف نيست زيرا درصورت قطع بارندگي و فروكشي كردن سيلاب هم نمي‌توان فاجعه را تمام شده دانست زيرا گل و لاي ناشي از سيل مدتها مردم مصيبت زده را به كام وضعيت باتلاقي خواهد كشيد و مدتها بعد از آن، بايد اثرات جانبي اين فاجعه انساني را تحمل كرد. فاجعه آنچنان وسيع است كه دولت پاكستان اگر از تمامي ظرفيت‌هاي خود براي كمك به مردم مصيبت ديده در مناطق سيل زده استفاده كند، به علت وسعت ابعاد حادثه، فقط بخش‌هاي كوچكي را مي‌تواند امدادرساني نمايد و بقيه آواره‌ها بايد با مرگ كنار بيايند. بدين ترتيب بايد گفت زنگ خطر فاجعه انساني در پاكستان به صدا درآمده بطوري كه صداي آن حتي به گوش سنگين دبيركل سازمان ملل نيز رسيده و او در سفر به پاكستان و اظهار همدردي با بازماندگان اين فاجعه از جامعه جهاني خواسته است كه پاكستان را در اين مصيبت ويرانگر نگذارند. در چنين وضعيت سخت و استثنائي، جهان اسلام و كشورهاي اسلامي كه از ذخاير عظيم نفتي و مالي برخوردارند و شيوخ آنها پول‌ها و درآمدهاي حاصل از بيت‌المال را در بانكهاي سوئيس و برج‌هاي نيويورك سرمايه گذاري مي‌كنند، منفعل‌تر از هميشه و بي تفاوت‌تر از قبل به عيش و عشرت مشغولند و صدايي از آنها در حد همدردي و حتي در حدي كه از سازمانهاي غربي بين‌المللي برآمده از آنها برنمي خيزد؟ علت چيست و چرا كشورهاي اسلامي و رهبران آن اينچنين درمانده شده‌اند كه بايد بنشيند و در فاجعه‌اي كه يك كشور اسلامي را در مخاطره قرار داده، نظاره گر يكديگر باشند و اجازه دهند غربي‌ها در صف اول تبليغاتي قرار بگيرند؟ تا چه وقت كشورهاي بي نياز و ثروتمند اسلامي بايد تماشاچي بمانند و مصائبي از اين قبيل بر مسلمانان جهان وارد شود؟ تا چه وقت مسلمانان بايد دست گدايي به سوي كشورهاي غربي دراز كنند و به هنگام حادثه در ا نتظار كمك‌هاي پرمنت ولي به اصطلاح انسان دوستانه آنها بمانند؟ آيا كنفرانس اسلامي به نمايندگي از بيش از 50 كشور اسلامي نبايد با تشكيل صندوقهاي ويژه، قبل از همه به كمك حادثه ديدگان بشتابد و زخمي بر مرهم مسلمانان باشد؟ آيا كساني كه از جانب مسلمانان بر كرسي نمايندگي آنها تكيه زده اند، نبايد در چنين مواقعي احساس مسئوليت كرده و حس مسلماني و نوعدوستي آنها برانگيخته شود؟! به جرأت و با تأسف بايد پذيرفت كه بي عملي، انفعال و غفلت كشورها و سازمانهاي اسلامي در چنين مواقعي بيش ار هر زمان ديگري آشكار مي‌شود و تشتت رسوايي آنها در اين روزها از بام بلند پرادعائي هايشان به زمين مي‌افتد. مسلمانان جهان بايد از خود بپرسند چرا آنگونه كه از ما انتظار مي‌رفت دست بكار نشده‌ايم و به مسئوليت انساني و اسلامي خود در معنوي‌ترين ماه خدا عمل نمي‌كنيم؟ ما را چه شده كه از ديدن صحنه‌هاي دلخراش سيل پاكستان و مشاهده ميليونها زن و كودك و پير و جوان آواره‌اي كه خانه و كاشانه و سرپناه خود را از دست داده و با روي زرد و شكم‌هاي تكيده، انتظار يك لقمه نان را مي‌كشند اينگونه بي تفاوت شده‌ايم و به جاي آنكه قطرات اشك از ديدگان مان سرازير شود، از كنار اين صحنه‌ها مي‌گذريم؟ آيا ديدن صحنه‌هاي دلخراش بي خانماني و گرسنگي سيل زدگان كافي نيست كه دل هر صاحب درد و قلب هر مسلماني را به لرزه در آورد تا همه آستين همت براي كمك رساني بالا بزنند؟ آيا شنيدن صداي گريه كودكان گرسنه و يتيم و زنان بي سرپرست و پيرزنان و مردان سالخورده پاكستاني كافي نيست كه ما را به انديشه وادار كند و روح مسلماني ما را در اين ماه الهي فعال نمايد؟! اكنون كه دولت‌ها و سازمان‌هاي اسلامي آنچنان كه بايد وشايد به وظيفه خود در قبال فاجعه سيل پاكستان عمل نمي‌كنند، وظيفه عموم مسلمانان است كه دعوت مراجع تقليد و بزرگان دين را اجابت نموده و با هر وسيله ممكن به كمك مسلمانان سيل زده پاكستان بشتابند و به وظيفه اسلامي و انساني خود عمل كنند. ما مسلمانان بايد با همت خويش شيرازه دفتر ورق ورق شده مسلماني را محكم نمائيم، همانگونه كه اقبال لاهوري،‌ متفكر و شاعر بلند آوازه پاكستاني گفته است: رشته وحدت چو قوم از دست داد صد گره بر روي كار ما فتاد ما پريشان در جهان چون اختريم همدم و بيگانه از يكديگريم باز اين اوراق را شيرازه كن باز آئين محبت تازه كن

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت