كيهان:راهي باز هم به سوي ايران

کد خبر: 119775

مهدي محمدي

«همه راه ها به ايران ختم مي شود»؛ همه آنچه غربي ها درباره مذاكرات سازش در واشينگتن گفته اند را مي توان در همين يك جمله خلاصه كرد. ظاهر قضيه اين است كه طرف هاي مذاكره كننده در كاخ سفيد مشغول گفت وگو درباره موضوعي ديگر يعني سازش با غاصبان قدس شريف بوده اند ولي در واقع آنچه گفته شده چيزي غير از اين نبوده كه «آيا مي توان راهي جديد براي مواجه شدن با مسئله ايران از خلال پرونده هاي منطقه اي بويژه موضوع فلسطين يافت»؟ حقيقت مذاكرات واشينگتن تنها زماني آشكار مي شود كه اين موضوع به دقت بررسي شود. ابومازن كه عددي نيست، ولي نتانياهو دقيقا براي يافتن پاسخي براي اين سوال به آمريكا رفته است. مدت هاست ميان آمريكا و اسراييل بحثي در جريان است كه از ميان دو موضوع ايران و فلسطين كدام اولويت دارد. اسراييلي ها عقيده دارند مسلما مسئله ايران داراي اولويت بيشتري است چرا كه كل مسئله مقاومت در منطقه زير سر ايران است و تا وقتي مسئله مقاومت حل نشود هيچ راه حلي براي موضوع فلسطين پيدا نخواهد شد. به اين ترتيب اسراييلي ها توصيه مي كنند كه آمريكا به جاي اينكه انرژي خود را براي راه انداختن مذاكرات بي حاصل ميان آنها و فلسطيني ها تلف كند، بايد روي پرونده ايران متمركز شود. در مقابل آمريكا يي ها -لااقل بخشي از آنها- عقيده دارند موضوع برعكس است و اولويت را بايد به مسئله فلسطين داد. استدلال كلاسيك آمريكا يي ها در اين مورد اين است كه ايران اساسا به اين دليل يك قدرت منطقه اي است كه چيزي به نام موضوع فلسطين و اشغال بيت المقدس به دست صهيونيست ها وجود دارد. نتيجه اي كه آمريكا يي ها مي گيرند اين است كه اگر بتوان به هر شكل ممكن راه حلي براي مسئله فلسطين يافت و سازشي ميان اعراب و اسراييل ايجاد كرد آن وقت ايران از مهم ترين منبع الهام و اقتدار خود در منطقه يعني مسئله فلسطين بي بهره خواهد شد و اين خود مستقيما منجر به از ميان رفتن آن چيزي مي شود كه تا كنون محور مقاومت خوانده شده است. آمريكايي ها مي گويند وقتي اين اتفاق افتاد مسئله ايران خود به خود حل شده است و اگر هم نشده باشد، حل كردن آن دشوار نخواهد بود! در اين باره كه كدام يك از اين دو ديدگاه اكنون غلبه كرده ارزيابي دقيقي نمي توان كرد. آنچه واضح است اين است كه آمريكا و رژيم صهيونيستي تصميم گرفته اند دو مسئله را به طور موازي جلو ببرند. نوعي تقسيم كار صورت گرفته است. اسراييلي ها بر خلاف آنچه به آن تظاهر مي كنند اعتقادي به اين ندارند كه مي توانند برنامه هسته اي ايران را با حمله نظامي خنثي يا حتي كنترل كنند. اسراييل واقعا كوچكتر از آن است كه بتواند حتي چنين حمله اي را طراحي كند، چه رسد به اينكه در انديشه اجراي آن باشد. برآورد امنيتي مشتركي كه موساد و شاباك براي سال 2010 نوشته اند به صراحت مي گويد اسراييل بايد از فكر حمله به ايران خارج شود. اينكه اسراييلي ها دائما مي گويند ايران مسئله تمام جهان است نه مسئله اسراييل به تنهايي، اگر درست فهميده شود، معنايي جز اين ندارد كه اسراييل اعتراف مي كند از رويارويي انفرادي با ايران عاجز است. با اين حال بنا شده سر و صدا ها درباره ناگزير بودن اقدام نظامي عليه ايران ادامه پيدا كند به اين دليل كه اسراييل احساس مي كند اين تنها راهي است كه مي تواند برخي كشورها را به همراهي با تحريم ها عليه ايران مجبور كند. در واقع برنامه پيش رو «حمله نظامي» نيست بلكه«تهديد به حمله نظامي» است با اين هدف كه تحريم ها تقويت شود. اصل استراتژيك جمع و جوري كه اين وضعيت را توصيف مي كند اين است كه بگوييم: اسراييل مي خواهد از ارعاب نتيجه بگيرد نه از اقدام. آمريكا هم دقيقا از همين استراتژي تبعيت مي كند. آمريكايي ها هم خوب مي دانند كه انتهاي برنامه هسته اي ايران نمي تواند تسليحاتي باشد چرا كه سلاح هسته اي چيزي به برتري استراتژيك فعلي ايران در منطقه يا توان دفاعي آن در مقابل تهاجم خارجي اضافه نمي كند و فقط دردسرهايي غير ضروري براي ايران به دنبال خواهد داشت. ايران خوب مي داند كه آمريكايي ها با «توان» هسته اي ايران مخالف هستند و «قصد» ساخت سلاح را صرفا بهانه كرده اند والا در طول بيش از 6 سال مذاكره چرا حتي يك بار حاضر به مذاكره درباره تضمين هاي عدم انحراف -كه ايران همواره آماده واگذاري آنها بوده- به جاي موضوع تعليق نشده اند؟! مذاكرات سازش واشينگتن بناست از دل اين فضا، راهي براي مواجهه دوباره با مسئله ايران ايجاد كند. از همين حالا مي توان به سادگي گفت هر 3 طرف آمريكايي، اسراييلي و فلسطيني مي دانند اين مذاكرات حاصلي نخواهد داشت اما هر كدام به دليلي مذاكره را به قهر ترجيح داده اند. هدف نتانياهو اين است كه از جانب اوباما به كارشكني در مسير (به اصطلاح) صلح متهم نشود چرا كه فكر مي كند در آن صورت ممكن است آمريكا در مقابله با موضوع ايران كوتاهي كند. ابومازن هم كه اساسا جز نشستن سر ميزهايي از اين دست كار و كسب ديگري ندارد. نشان طلايي مقاومت را مرداني لايق تر خيلي پيش از اينها از چنگ امثال او بيرون آورده اند. تنها كاركرد سياسي او و تنها دليلي كه اسراييلي ها و آمريكا يي ها او را بر سر كار نگه داشته اند اين است كه كسي از تبار فلسطيني باشد تا پاي پيمان سازش را امضا كند والا همه مي دانند مردي كه عرفات هم او را سازشكار مي خواند(؟!) به هيچ درد ديگري نمي خورد. هدف هاي اوباما اما كمي پيچيده تر است. نخست اينكه اوباما مي خواهد چهره خود را به عنوان يك رييس جمهور «جمع كننده» (جمع كننده آنچه بوش پهن كرده بود و ديگر همه را كلافه كرده) تثبيت كند. خروج نيروهاي نظامي از عراق، اعلام راهبرد جديد در افغانستان و حالا مذاكرات سازش درباره سرزمين هاي اشغالي گام هايي است كه او در اين مسير برداشته است. اوباما به جا افتادن اين تصوير از خود نياز دارد تا دموكرات ها در انتخابات نوامبر شانسي داشته باشند والا واضح است كه جمهوري خواهان لااقل مجلس نمايندگان را از آن خود خواهند كرد. و دوم، تلاش هاي 2 ساله اوباما براي فشل كردن محور مقاومت در منطقه از طريق ايجاد اختلاف بين اجزاي آن به وضوح شكست خورده و اوباما مسلما به اين فكر مي كند كه چگونه بايد آن تلاش ها را از سر بگيرد. در مقطعي آمريكايي ها سعي كردند با واسطه گري تركيه مذاكراتي ميان اسراييل و سوريه تدارك كنند به اين اميد كه دمشق در ازاي بازپس گرفتن بلندي هاي جولان همكاري با ايران و حزب الله را قطع كند. سوري ها در آن مقطع خوب فهميدند كه اگر اسراييل و آمريكا در مقابل آنها نرمشي به خرج مي دهند فقط به دليل پيوندي است كه با محور مقاومت دارند و لذا تصميم گرفتند اين پيوند را حفظ كنند. حالا ديگر اسراييلي ها هم مي گويند كه سوريه ولو مايل به بهبود روابط با غرب باشد، دست از همراهي با ايران و حزب الله نخواهد كشيد. اتفاق بدتر براي آمريكا اين بود كه تركيه هم به دلايلي كه اينجا جاي بحث درباره آن نيست، تصميم گرفت مشاركت خود را در محور مقاومت تقويت كند. به اين ترتيب نه فقط سوريه از محور مقاومت حذف نشد بلكه تركيه هم به آن پيوست. حالا كار به جايي رسيده كه اسراييلي ها جدا كردن سوريه از ايران با واسطه گري تركيه را پاك فراموش كرده اند و صبح تا شب به اين فكر مي كنند كه تركيه را چگونه بايد از ايران جدا كنند؟! شكي در اين نيست كه در اينجا پيچيدگي هاي زيادي وجود دارد ولي اصول كلان حاكم بر صحنه بدون شك همين هاست. اوباما تصور مي كند كه با به راه انداختن پانتوميم هايي از آن دست كه در واشينگتن ديديم مي تواند با حمله به ضعيف ترين حلقه محور مقاومت به كليت آن صدمه بزند و به همين دليل هم هست كه كل اعتبار سياسي خود را پاي اين پروژه گذاشته است. اشكال كل فرايند اين است كه آمريكا نمي خواهد بفهمد سازش با سازشكاران مسئله فلسطين را حل نمي كند، سازش با محور مقاومت هم كه مي تواند به قضيه فيصله بدهد امكانپذير نيست چرا كه مقاومت چيزي براي سازش نمي بيند و حاضر نيست فراموش كند اين سرزمين زماني اشغال شده است ولو سال ها از آن گذشته باشد. محور همه تلاش ها براي سازش اين است كه پديده اشغال فراموش شود و به مسلمين بقبولانند اسراييل واقعيتي است كه بايد به نحوي با آن كنار آمد. اين چيزي است كه ابومازن و مبارك و عبدالله اردني هيچ مشكلي با آن ندارند. اما آنها نبودند كه در سال 2006، 33 روز، و دو سال بعد 22 روز جلوي صهيونيست ها ايستادند و پسران خوب خانم گلداماير را گوشمالي دادند. مشكل جاي ديگري است. مشكل اين است كه مقاومت حاضر به فراموش كردن خاطره 1948 نيست و اين را با هيچ فرمولي جز آنكه صهيونيست ها به همان جايي برگردند كه از آن آمده اند، نمي توان حل كرد. آمريكا مي تواند نه يك سال كه ده ها سال با امثال ابومازن و مبارك مذاكره كند و نه يك توافق كه ده ها توافق با آنها امضا نمايد، اما در كوچه پس كوچه هاي الخليل و رام الله و پشت ديوارهاي محنت زده غزه و البته در سراسر ايران، چشم هايي مي درخشد كه براي ايستادن در مقابل صهيونيست ها، براي تنها چيزي كه ارزش قائل نيستند قول و قرار هاي روباه ها با دم هايشان است. مسئله فلسطين البته روزي حل خواهد شد ولي آن وقت ديگر چيزي به نام اسراييل وجود نخواهد داشت كه سخن گفتن از مذاكره با آن معنايي داشته باشد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت