شرارت پایان غم انگیز کشوری که زمانی محترم بود !
رسانه های غربی چنین وانمود می کنند که شناسایی کوزوو از سوی تعداد قلیلی از کشورها یک دستاورد مهم جهانی است، و در مقابل به رسمیت شناخته شدن فلسطین تنها منوط به اجازه اسراییل و امریکاست.
روزنامه گاردین در یادداشتی به قلم "جان یت بک" از سیاست های یک جانبه گرایانه و شریرگونه آمریکا انتقاد کرده است. به گزارش سرویس بین الملل «فردا»؛ در این یادداشت، "جان یت بک" می نویسد: در 17 دسامبر امسال، بولیوی کشور فلسطین را بر اساس مرزهای 1967 به رسمیت شناخت که شامل نوار غزه، کرانه غربی رود اردن و بخش شرقی بیت المقدس می شود. بعد از برزیل و آرژانتین ، بولیوی صد و ششمین کشور سازمان ملل است که فلسطین را به رسمیت می شناسد، کشوری که در تاریخ 15 نوامبر 1988 اعلام استقلال کرد. در حالی که گفتگوهای فراوانی در سطح جهان درباره این موضوع وجود دارد، کشور فلسطین تمامی معیارهای قانونی لازم برای حکومت کردن در چهارچوب مرزهایش را دارا می باشد. هیچ بخشی از این سرزمین توسط کشور دیگری مورد ادعا نمی باشد (بجز رژیم اسراییل) و بواقع فقط رژیم اسراییل است که از مرزهای تعیین شده در سال 1967 عدول کرده و خاک کشور فلسطین را اشغال کرده است. به نظر می رسد که در این شرایط بررسی کمی و کیفی کشورهایی که فلسطین را به رسمیت شناخته اند خالی از لطف نباشد. از 9 کشور پرجمعیت جهان، به غیر از امریکا، تمامی 8 کشور دیگر فلسطین را به رسمیت شناخته اند. از سوی دیگر از 20 کشور پرجمعیت جهان نیز به غیر از امریکا، ژاپن، مکزیک، آلمان و تایلند بقیه 15 کشور، فلسطین را به رسمیت شناخته اند. در مقام مقایسه، از 72 کشور عضو سازمان ملل که به تازگی جمهوری کوزوو را به عنوان کشوری مستقل اعلام کرده اند تنها یکی از 9 کشور پرجمعیت (امریکا) و 4 کشور از 20 کشور پرجمعیت جهان(امریکا، ژاپن،آلمان و ترکیه) این کشور ار به رسمیت شناخته اند. زمانی که در ماه جولای، دادگاه عدالت بین الملل عنوان کرد که ادعای استقلال کوزوو مغایر با قوانین بین المللی نیست، امریکا به سرعت از دیگر کشورها خواست تا این کشور را به رسمیت بشناسند. پنج ماه پس از این درخواست، تنها 3 کشور -هندوراس، کیریباتی و تووالو- کوزوو را به رسمیت شناخته اند. این در حالی است که اگر به طور مثال اتحادیه عرب در سازمان ملل چنین تقاضایی را عنوان می کرد و خواستار شناسایی سریع فلسطین می شد، کاملا واضح بود که کشورهای به مراتب بیشتری به حمایت از این تصمیم بر می خواستند. این در حالی است که بنا بر محاسبات شخصی نزدیک به 80 تا 90 درصد از جمعیت جهان کشور فلسطین را به رسمیت می شناسند و فقط بین 10 تا 20 درصد از همین جمعیت کشور کوزوو را به رسمت می شناسند. اما رسانه های غربی چنین وانمود می کنند که شناسایی کوزوو از سوی تعداد قلیلی از کشورها یک دستاورد مهم جهانی است، و در مقابل به رسمیت شناخته شدن فلسطین تنها منوط به اجازه اسراییل و امریکاست. همچنین این مسئله این طور بازتاب یافته است و حتی مردم کشور فلسطین نیز به این باوررسیده اند که شناسایی آنها به توافق امریکا و اسراییل بستگی دارد. همان گونه که در عرصه روابط بین الملل بارها مشخص شده است، این ماهیت و ذات عمل نیست که از اهمیت برخوردار است بلکه شخص انجام دهنده یا فاعل است که مهم محسوب می شود. الان 43 سال است که فلسطین با حمله نظامی اسراییل اشغال شده است و این درحالی است که کوزوو نیز بیش از 11 سال است که توسط نیروهای امریکایی(ناتو) اشغال شده است و هنوز هم پرچم امریکا بیشتر از پرچم کوزوو در این کشور در احتزاز است و حتی مجسمه ای از بیل کلینتون- رییس جمهور اسبق امریکا- نیز در این کشور نصب شده است و مردم کوزوو به آن می بالند. بنا بر اصل قدرت در رواتب بین الملل، این قدرت است که قوانین را وضع می کند که شامل تصمیم سازان غربی و افکار سازان آنها نیز می باشد. در این میان، در حالی که مذاکرات صلح در خاورمیانه از سوی سازمانها و قوانین بین الملل تهدید می شوند، مجلس نمایندگان امریکا در مصوبه ای که توسط لابی های یهودی (آی پک) تهیه شده است از می خواهند از شناسایی کشور فلسطین سرباز زند و حتی مصوبه دیگر اعضاء سازمان ملل را وتو کند. سیاستمداران و رسانه های غربی معولا هر آنچه را که به سود امریکا و دیگر متحدان آن باشد به "جامعه جهانی " نسبت می دهند و هرکشوری را که با منافع آنها مخالفت کند "کشور شریر" می نامند. امریکا با حمایت کورکورانه از اسراییل روز به روز خود را از جامعه جهانی دور می کند و خود مبدل به "کشور شریر" شده است، به طوری که بر خلاف قوانین حقوق بشر و بین الملل اقدام می کند. ممکن است کسانی امید داشته باشند که امریکا از این گرداب خارج شود و استقلال سابق خود را بدست آورد، اما شواهد و قراین از چیز دیگری حکایت دارد. این پایان غم انگیز، برای کشوری است که سابقا محترم شناخته می شد.
دیدگاه تان را بنویسید