سرنوشت تونس در انتظار کشورهای عربی
البته به نظر میرسد که شرایط آرمانی آنها، همچنان باقی ماندن قدرتهایی چون مبارک، بن علی و پادشاهان عرب بر سر کار باشد زیرا اسلام هنوز برای غربیها قدرت خطرناکی به شمار میآید و غرب، حکام این کشورها را بخشی از این مبارزۀ گسترده علیه اسلام میداند و به واقع نیز چنین هستند
اعتراض و خشم سراسری این بار یکی از حیات خلوتهای مهم اروپا را با بحران مواجه کرده است. بحرانی که دیر یا زود گریبانگیر بسیاری از کشورهای عربی حوزۀ خلیج فارس نیز خواهد شد. به گزارش سرویس سیاسی «فردا»؛ سوال محوری این است که غرب برای دستیابی به چه هدف مشخصی از کشورهایی چون تونس، مصر و بسیاری از کشورهای عربی و خاورمیانهای پشتیبانی میکند و این حمایتها در حالی صورت میگیرد که ظاهرا سیاستگذاری این کشورها تفاوتهای فاحشی با مشی لیبرال دموکراسی غرب دارد. گفتههای حائز اهمیت مارک شولر یک استاد علوم سیاسی در آلمان، توجه سایت عربی الجزیره را به خود جلب کرده است. برجستهترین وجه اظهارات وی تأکید بر نقش ابزاریای است که غرب برای این کشورها قایل است. او معتقد است که این کشورها برآورندۀ اهدافی برای غرب هستند که غرب نمیتواند این اهداف را در چارچوب سیاستهای خود دنبال کند. حال سئوال این است چه هدف و یا اهدافی میتواند بالاتر از برخورد سرکوبگرانه و شدید از داخل، با نیروهای اسلامگرا یی باشد که غرب عمدتا مایل است و یا چارهای ندارد که از طریق دیپلماتیک و در سطح بینالملل با آن مبارزه کند. تونس و مصر بارزترین نمونههای این سرکوبگری می باشند که به حذف تمام عیار نیروهای اسلامگرا از صحنۀ سیاسی منجر شده است. کاری که غرب تنها و تنها از طریق گزینههای پرهزینه میتوانست از عهدۀ آن برآید. کشورهای عربی حوزۀ جلیج فارس نیز در سطح دیگری، خواسته و یا ناخواسته، به همین هدف خدمت میکنند زیرا هرچند به این شکل به سرکوب اسلام گرایان دست نمیزنند، میکوشند تا با نوع سیاستگذاریهای متجدد مابانۀ خود در عرصههای سیاسی و اقتصادی این نیروها را خنثی و تضعیف کنند. پس این کشورها تا زمانی که دچار ناآرامی و آشوب نشدهاند و در خدمت این هدف بسیار مهم و سرنوشتساز هستند، از مهمترین وجه سیاست دوگانۀ غرب یعنی «چشمپوشی» برخوردارند. مدارای آمریکا در زمینۀ روند تحقق و پیشرفت دموکراسی با کشورهای عربی خاورمیانه و برخورد دوگانه با مسایل حقوق بشری در این کشورها موید این امر است. در حالیکه بر سر همان مسایل با کشورهایی چون ایران و کوبا و بسیاری از کشورهای سوسیالیست آمریکای لاتین به هیچ وجه بر سر سازش نیست. پس غربی که امروز از سر تقصیرات به اصطلاح دموکراتیک و حقوق بشری این کشورها میگذرد، به محض ورق خوردن بازی، کاری را میکند که باید بکند: میدانداری و موجسواری و رصد کردن اوضاع در جهت کسب منافع خود. البته به نظر میرسد که شرایط آرمانی آنها، همچنان باقی ماندن قدرتهایی چون مبارک، بن علی و پادشاهان عرب بر سر کار باشد زیرا اسلام هنوز برای غربیها قدرت خطرناکی به شمار میآید و غرب، حکام این کشورها را بخشی از این مبارزۀ گسترده علیه اسلام میداند و به واقع نیز چنین هستند.
دیدگاه تان را بنویسید