روزه سکوت نمایندگان ملت در مقابل نامه تند احمدینژاد
آیا سخن احمدینژاد که در نامه آورده است: «به عنوان مثال آیا ممکن است مجلس اعلام جنگ با کشوری نماید و مجمع به بهانه مصلحت نظام این نظر مجلس را تائید کند؟» از اهمیت لازم برای توجه نمایندگان مجلس برخوردار نبوده است تا حداقل مطالعهای روی آن داشته باشند و پاسخگویی نخستین برای آن داشته باشند؟
خبرنگار «فردا» در گام اول و در نخستین ساعات انتشار نامه رئیس جمهور تلاش زیادی کرد تا نظرات نمایندگان مجلس شورای اسلامی را درباره وجوه مرتبط نامه با مجلس جویا شود که متأسفانه با جوابهای مختلفی همچون «نخواندهام»، «نمیتوانم صحبت کنم»، «گلویم درد میکند» و «امروز در خانه بودم و به اینترنت دسترسی نداشتم» مواجه شد، علاوه بر اینکه بسیاری از تلفنهای همراه نمایندگان نیز پاسخگو نبودند. اندکی تأمل در این بخش از نامه که در آن آمده است: «تصویب این لایحه برخلاف رهنمودهای راهگشای مقام معظم رهبری و حتی در مواردی با بیتوجهی به آئیننامه داخلی مجلس شورای اسلامی و بر خلاف صریح قانون اساسی بر لغو اختیارات قانونی قوه مجریه و دخالت در اموری مانند انتخاب و نصب و عزل مقامات اجرایی و اداره اموال دولتی اصرار میورزد و بعد از اعلام مغایرت مصوبه یادشده با قانون اساسی و ارجاع موضوع به مجمع تشخیص مصلحت نظام، مدیریت مجمع نیز برخلاف وظایف قانونی و حتی آییننامه داخلی آن مجمع تلاش کرد اختیارات مصرح قوه مجریه را مخدوش نماید» نشان میدهد که این نامه رئیس جمهور اهمیت محتوایی زیادی در ارتباط با جایگاههای اشاره شده و نیز خود قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دارد. آیا سخن احمدینژاد که در نامه آورده است: «به عنوان مثال آیا ممکن است مجلس اعلام جنگ با کشوری نماید و مجمع به بهانه مصلحت نظام این نظر مجلس را تائید کند؟» از اهمیت لازم برای توجه نمایندگان مجلس برخوردار نبوده است تا حداقل مطالعهای روی آن داشته باشند و پاسخگویی نخستین برای آن داشته باشند؟ بر اساس این گزارش برخی از نمایندگان به بهانه داشتن جلسه و یا عدم حضور در مجلس حاضر به اظهار نظر و پاسخگویی نشدند. درخور توجه است که روی سخن رئیس جمهور در ظاهر امر متوجه مجلس شورای اسلامی است. هر چند که با اندکی تأمل متوجه ایرادات نهفته این نامه به قانون اساسی نیز میشویم که در جای خود نیاز به یک بررسی و پاسخگویی همه جانبه از سوی مجموعه حاکمیت دارد تا شبهات و سؤالات مطرح شده در آن برای مردم لاینحل باقی نماند و پاسخی درخور داده شود. اما به راستی با سکوت در مقابل این نامه آنوقت باز هم میتوان گفت که مجلس در راس امور است؟
دیدگاه تان را بنویسید