چرا هنوز به دنبال امام موسی صدر هستیم؟
سیاری از دوستداران امام که در حال حاضر در پی او هستند و از تحولات لیبی خوشحال،اصلا امام موسی صدر را ندیده اند.بسیار اندکند در میان خیل دوستداران امام موسی آنان که...
فردانیوز- مصطفی مسجدی آرانی/سوالی که به عنوان تیتر این مطلب انتخاب شده است ، احتمالا ، سوال افراد بسیاری است.این سوال به این شکل بسط پیدا می کند: چرا باید سرمایه ، وقت و احتمالا دیپلماسی و منافع ( کوتاه مدت یا بلند مدت رابطه با برخی کشور ها به خصوص لیبی ) را فدای یک پیرمرد 82 ساله کنیم که 31 سال است ربوده شده است؟ به راستی سرنوشت امام سید موسی صدر ارزش این حجم از فعالیت و پیگیری را دارد؟ برای پاسخ دادن به این پرسش باید سطح تحلیل خود را تفکیک کنیم.ابتدا به پاسخ این سوال از دید اقرباء بپردازیم و سپس از دید دوستداران و رهروان راه آن امام. الف) اقرباء (دلیل شخصی مساله ) منظور از اقرباء ، اقوام وابسته ، دوستان و آشنایانی است که به نوعی در مدت قبل از ربایش امام ، با او در ارتباط بوده و نسبت خویشی یا دوستی با او دارند.توجیه مساله از دید اینان ، مساله ای شخصی است.به هر حال هر کسی که عزیزی از عزیزان خود را - به صورت موقت - از دست بدهد ، با بی صبری به دنبال او می گردد.گلی گم کرده است و آن را می جوید و به هر گل که می رسد آن را می بوید تا نشانی از آن عزیز پیدا کند.مساله اینجا نیست که چرا دختر ، پسر یا دوستان و آشنایان امام و هم مباحثه ای های حوزوی و دوستان و رقبای سیاسی به دنبال امام می گردند.سخن جای دیگری است و باید به دنبال دلیل نوعی این مساله گشت. ب) دوستداران و رهروان امام (دلیل نوعی مساله ) در این قسمت از مطلب می توان به دو دسته از دلایل نوعی اشاره کرد.دسته ی اول از آن جنس دلایل هستند که در مورد همه ی افراد به کار می رود.بدین معنا که اگر هر فرد دیگری (خواه از عوام و یا خواه از خواص ) به جای امام موسی ربوده می شد ، با اتکا به آن دلایل می بایست ، سرنوشت او را پیگیری کرد و آن احترام ذاتی انسان است.به علت احترام ذاتی آدمی و نیز احترام به حقوقی که از کرامت او ناشی می شود ، می بایست حادثه ی ربوده شدن ایشان و هر انسان دیگر بر روی این کره ی خاکی هر چه سریعتر پایان پذیرد.این احترام هم درمتون دینی و هم در متون بشری (به خصوص در قلمرو حقوق بشر) دیده می شوند: 1.اگر بخواهیم نمونه ای از متون دینی را مثال بزنیم می توانیم به آیه ی 5 سوره ی مبارکه ی مائده اشاره نماییم که بیان می فرماید : " منْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاءتْهُمْ رُسُلُنَا بِالبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ" از اين روى بر فرزندان اسرائيل مقرر داشتيم كه هر كس كسى را جز به قصاص قتل يا [به كيفر] فسادى در زمين بكشد چنان است كه گويى همه مردم را كشته باشد و هر كس كسى را زنده بدارد چنان است كه گويى تمام مردم را زنده داشته است و قطعا پيامبران ما دلايل آشكار براى آنان آوردند [با اين همه] پس از آن بسيارى از ايشان در زمين زيادهروى مىكنند. 2.در زمینه ی حقوق بشر نیز می توان به موادی از اعلامیه ی حقوق بشر 1948 ( مواد 3 ،5 ،9 ،11 و 13 ) استناد نمود که بر "حق زندگی ، آزادی و امنیت شخصی" ، "منع شکنجه یا رفتار و مجازات ظالمانه ، غیر انسانی یا خفت بار" ، "منع بازداشت ،توقیف ،حبس یا تبعید خودسرانه" ، "اصل برائت و قانونی بودن جرم و مجازات و نیز حق دادرسی عادلانه " ، "حق آزادی رفت و آمد و عبور و مرور" اشاره نمود.از این زاویه است که "ناپدید شدگی اجباری" در اساسنامه ی دیوان بین المللی کیفری به عنوان جنایت علیه بشریت شناخته می شود. بنابر این ، به علت ارزش وجودی انسان و محترم بودن جان و آزادی او باید، نه فقط سرنوشت امام موسی صدر ، که سرنوشت تمامی افرادی را که در اقصی نقاط جهان - مثل عراق و آرژانتین و شیلی و همین کشور لیبی - به وضعیت امام موسی دچار شده اند ،پیگیری نمود. هر چند که دلایل از پیش گفته شده برای افراد آزادیخواه کفایت می کند تا به دنبال سرنوشت هر فرد ( من جمله امام موسی صدر ) باشند؛اما دلیلی که می تواند به عنوان یک دلیل نوعی در مورد شخص امام موسی صدر به کار برده شود.چیست؟ امام موسی صدر با حدود 30 سال اسارت و با سنی در حدود 90 سالگی کدام گره از ما را باز می کند که باید به دنبال او باشیم؟ برای پاسخ به این پرسش باید بدانیم که جهان اسلام،بعد از دوره ی طلایی و درخشان خود ، تقریبا پس از باز پس گیری اندلس ، به حال احتضار - اگر نگوییم مرگ - افتاد.از همان هنگام به بعد ، دلسوزان مسلمانی و اسلام به فکر احیای این بیمار وخیم حال افتادند.از این زاویه بود که احیاگری و احیاگران به راه افتادند و سعی در احیای عظمت اسلام و نشان دادن چهره ی واقعی اسلام داشتند.که اسلام دین فقر و جهالت و تعصب نیست.دین کار و تلاش و علم و شریعت سمحه و سهله است. گذشته از اینکه کدام یک از این احیاگران موفق بودند و کدام خیر و حتی اینکه که کسانی به نام احیاگری ، تجدد و بازگشت به اسلام راستین چه ضربه هایی به پیکر اسلام زدند؛ به گواه دوست و دشمن ، امام موسی صدر را می توان از نمونه های موفق نهضت احیاگری دانست. ( اگر این نبود ، چرا او را از میان ما برداشتند؟) این نیاز هم اکنون نیز در میان مسلمانان دیده می شود.هنوز هم ما به دنیال این هستیم که دوران طلایی گذشته را باز گردانیم و اساسا شعار هایی مثل "ژاپن اسلامی" نیز از همین سرچشمه سیراب می گردد. پس نیاز به احیا گری چون امام موسی صدر ما را به آن سو می برد که به دنبال ایشان باشیم و در این سی سال فعالیت های بسیاری ( به خصوص در حوزه ی غیر دولتی ) انجام دهیم. ممکن است به این سخن ایراد شود که امام موسی صدر پس از سی سال بی خبری از دنیای خارج و یا احتمالا بد خبری ( تعبیری بدین معنا که احتمالا مزدوران قذافی یا سایر ربایندگان احتمالی نگذارنده اند خبر هایی که احتمالا به امام رسیده است خبر های درست و قابل تحلیلی باشد) به چه کار احیاگری می آید؟ پاسخ به این سوال ساده است.بله.به احتمال بسیار زیاد امام موسی چه به اقتضای سن و چه به اقتضای بی خبری ها نتواند "رهبری مادی" نهضت احیا گری را به عهده گیرد.اما شخصیت او می تواند به ما کمک کند.بسیاری از دوستداران امام که در حال حاضر در پی او هستند و از تحولات لیبی خوشحال،اصلا امام موسی صدر را ندیده اند.بسیار اندکند در میان خیل دوستداران امام موسی آنان که او را از نزدیک دیده اند.اینان به دنبال شخص امام موسی هستند اما نه به دلیل جسم مادی او.به دنبال شخصند به خاطر شخصیت او. رهبری که فقط از جنس مادی نیست.او می تواند شخصیت احیاگری باشد که به ما از لحاظ معنوی کمک کند.اگر او بدلیل دوری از حوادث و رویدادها نتواند روش به ما بدهد می تواند منش خود را به ما بدهد.مطمئنا ما به خلق های بسیاری از امام موسی مثل مُدارا نیاز داریم. پس جست و جوی ما دلیل دارد.دلیل این است که ما به دنبال احیاگری چون امام موسی هستیم و حتی اگر او نتواند این نهضت احیا گری را رهبری مادی کند می تواند با شخصیت خود و با منش خود مانع بروز انحراف در آن شود و نهضت را به نقطه ی مطلوبی برساند. به امید دیدارش.
دیدگاه تان را بنویسید