القاعده به دست امریکا نابود نمیشود
القاعده سالها است سلاح خود را برابر هر مخالفی کشیده است اما نتوانسته میزان اندکی از موفقيت انقلابهای مردمی که به دست آورده اند کسب کند. حالا شعار و زبان حال مردم انقلابی این شده است: به سینههای عریان خود؛ نه به سلاح القاعده؛ حکومتها را برکنار کردیم و خواهیم کرد.
کشته شدن بن لادن نه موجب توقف فعالیت گروههای تروریستی میشود و نه اینکه آنها بدون رهبر و نماد خواهند ماند. راه مبارزه با تروریست از این مسیر نمیگذرد. حالا این جوانان انقلابی هستند که راه مبارزه با ظلم را نهادینه میکنند. به گزارش فردا؛ ایاد الدلیمی نویسنده پایگاه خبری ایلاف در مقالهای با عنوان «پس از کشته شدن بن لادن چه خواهد شد»؛ این تفکر که کشته شدن رهبر القاعده پایان راه مبارزه با تروریست است را مورد نقد قرار داده است. در این یادداشت آمده است: اسامه بن لادن رهبر القاعده هم مانند بسیاری از رهبران و اسطورههای این سازمان به پایان راه خود رسید. اما شاید تنها نقطه افتراق بین بن لادن و دیگر افراد حلقه رهبران این گروه تروریستی این بود که برای پیدا کردن او ده سال از جنگی که امریکا آن را مبارزه با تروریست میخواند زمان سپری شد تا به سختی او مورد هدف قرار گیرد. بن لادن از لحاظ تبدیل شدن به یک نماد از دیگران رهبران این سازمان بیشترین موفقیت را در بین پیروان خود داشت. از همین رو نیز جشن و سرور امریکا برای کشتن او کاملا با خطری که امریکا بنا بر ادعایی که درباره او داشت تناسب دارد. اما کشته شدن رهبر القاعده در زمان دقیقی صورت گرفت که انقلابهای کشورهای عربی به ثمر نشسته و خیابانهای این کشورها بساط فعالیت این سازمان را از زیر پای آنها کشیده است. از سوی دیگر القاعده سالها است سلاح خود را برابر هر مخالفی کشیده است اما نتوانسته میزان اندکی از آنچه انقلابهای مردمی به دست آورده اند کسب کند. حالا شعار و زبان حال مردم انقلابی این شده است که: به سینههای عریان خود؛ نه به سلاح القاعده؛ حکومتها را برکنار کردیم و خواهیم کرد. امریکاییها بخاطر شکار چنین صیدی بسیار در جشن گرفتن زیاده از حد رفتهاند. چرا که اشتباه بزرگی است اگر تصور شود القاعده با کشته شدن رهبرش به پایان راه خود رسیده است. بلکه واقع امر این است که فعالیت این سازمان با شبکههای پراکندهاش در اطراف و اکناف جهان ادامه خواهد یافت و جانشین بن لادن چه بسا که از او برای نیل به اهدافش تندروتر هم باشد. به طور مثال در عراق؛ پس از آنکه الزرقاوی رهبر القاعده در این کشور در سال ۲۰۰۶ کشته شد برخی تصور کردند که پس از او که بیشترین نفوذ را در بین افراد این سازمان در عراق داشت عملیاتهای تروریستی افول پیدا خواهد کرد. اما وقاع امر چیز دیگری را ثابت کرد. جانشین او یعنی ابوعمر البغدادی بسیاری از خطوط قرمز الزرقاوی را هم شکست. القاعده پس از کشته شدن بن لادن زمام امور را به مرد دوم این سازمان ایمن الظواهری خواهد سپرد. مردی که بنا به گزارشها و منابع آگاه نزدیک به این سازمان بسیار تندروتر از بن لادن است. حتی گروهی از نزدیکان این سازمان معتقدند وی در بسیاری از امور و عملیاتها با بن لادن اختلاف نظر داشته و او برخلاف بن لادن تاکید بر انجام عملیاتها داشته است. القاعده سازمانی نیست که در کوههای پاکستان و یا بیابانهای افغانستان پنهان شده باشد. این سازمان عقایدی دارد که در بسیاری از کشورها طرفدار پیدا کرده است. پیدایش القاعده بیعلت نبوده و عدم قدرت تحقق عدالت موجب رویش این سازمان شده است. این سازمان در حقیقت وقتی توان رشد پیدا کرده است که هیچ راه و فکری جوابگوی خواستههای بسیاری از جوانان عرب و مسلمان نبود. صحبت از القاعده همچنان تازه خواهد بود و کشته شدن بن لادن و یا حتی الظواهری پایان القاعده نخواهد بود. این سازمان زمانی به پایان راه خود خواهد رسید و متلاشی میشود که مردم عرب که انقلابهای خود را با سینههای عریان خود در مقابل رژیمهای سرکوبگر رهبری میکنند ایمان بیاورند که توان تحقیق هرچیز محالی را دارند. آنها این توان و قدرت را دارند که تغییرات را نهادینه کنند و کشورهای خود را به آن ایده آلی که میخواهند برسانند. این همان چیزی است که تحقق آن در مصر؛ تونس؛ لیبی و یمن آغاز شده است. البته القاعده به دنبال انتقام گیری است و عملیاتها بزرگی نیز آغاز میکند که این اصلا غیرمنتظره نیست اما سرانجام این خیابانهای کشورهای عربی است که در روزهای پیش رو نتیجه را رقم خواهند زد و معلوم میکند این سازمان جایی در عالم دارد یا خیر. القاعده هرگز با جنگ امریکا از بین نمیرود. امریکا سالیان طولانی است که این جنگ را آغاز کرده است. چه بسا حتی واشنگتن به اهداق خود در حملهای به این سو در اینجا و آنجا برسد اما هیچگاه نمیتواند این خبر را اعلام کند که سازمان القاعده را به طور کلی از بین برده است. جوانان عرب که خود را در محاصره بین ظلم امریکا و حکام کشورهای خود دیدند روزگاری به القاعده پناه بردند تا راهی برای مقابله با ظلم که از سوی همه بر او میشود پیدا کنند و عدالتی نسبی در پناه قدرت آن به دست آورند. اما امریکا باید وسایل جنگی خود را در مقابل القاعده عوض کند. چرا که غیرقابل قبول است که سلاح تنها راه حل باشد. هنگامی که انقلابهای عربی در برچیدن بساط ظلم از زیر پای القاعده موفق شده است پس امریکا نیز میتواند فصل آخر این سازمان را ورق بزند. این کار با خروج نیروهای امریکا از افغانستان؛ عراق است و موضع گیریهایی مثبتی مانند اعلام دولت فلسطین بر مبنای مرزهای ۱۹۶۷ و کنار گذاشتن تعصب به اسرائیل است. تنها این کارها است که میتواند موجب شادمانی و جشن و سرور در واشنگتن و نیویورک شود.
دیدگاه تان را بنویسید