اولين ضربه و آخرين فرياد!
سجاد نوروزي/هنگامي كه از ضرورت سياست ورزي اخلاقي و سعه صدر در برابر منتقدين دلسوز گوشزد مي شد، دوستان مدهوش باده سياست و قدرت بودند و گمان مي كردند به هر بهايي بايد از دولت دفاع كرد...
سال هاي 84-88 را نبايد از ياد برد . سالهايي كه كوشش مي شد منتقدان اصولگراي دولت با حملاتي سهمگين از ميدان به در شوند تا مبادا خال عيب جمال دلرباي برخي آشكار شود . كار تا جايي بالا گرفته بود كه حتي سوابق ارزشي و اصولگرايانه افردا انكار مي شد و گشاده دستانه القابي چون «منافق» و «سهم خواه» و ...به افرادي اطلاق مي شد كه عمر خود را بر سر اعتلاي اصول انقلاب گذاشته بودند و در سالهاي زعامت دولت دوم خرداد مهم ترين منتقدان دولت بودند و حتي از سوي دولت وقت براي انتقادات خود تحت فشار بودند.حال اما جماعتي نوظهور آمده بودند كه از همه فهم سياسي برتري داشتند و انقلابي تر بودند و از همه مهمتر ضد فساد بنابراين هر آينه منتقدي لب به سخن مي گشود تيرهاي بهتان و عتاب او را نشانه مي رفت . اينچنين بود كه اخلاق به بهاي سياست فرو كوفته شد و سياست اخلاقي به فراموشي سپرده شد. در سال 90 اما ، آن مدافعان سينه چاك خود بدل به منتقدان شده اند و از ياد برده اند كه اين مجسمه جريان انحرافي را خود با حمايت هاي غيرمنطقي و هيجاني تراشيده اند. حال در هنگامه اي كه پرده بر افتاده است و صدق مدعاي منتقدان اصولگرا آشكار شده است به ميدان آمده اند و با گريبان چاك دادن، از يك سو عنيف ترين هجمه ها به اين جريان منحرف را وارد مي كنند و از سوي ديگر بر پيكر چاك چاك اخلاق سياسي كه خود در خدشه به آن سهم بزرگي دارند مويه مي كنند! حكايت اين امر خود درسي بزرگ براي سياست ورزي اخلاقي است . در اين داستان دوستان ما خود امري بنيان نهادند كه اكنون خود مي كوشند آن را مهار كنند. هنگامي كه از ضرورت سياست ورزي اخلاقي و سعه صدر در برابر منتقدين دلسوز گوشزد مي شد، دوستان مدهوش باده سياست و قدرت بودند و گمان مي كردند به هر بهايي بايد از دولت دفاع كرد . اين دفاع غير اصولگرايانه و غير اخلاقي بستر يكه تازي هاي پنهان افرادي را فراهم كرد كه اكنون آنها را به عنوان جريان انحرافي مي شناسيم. بنابراين اولي ترين مسير براي تزكيه و رجعت به اخلاق خود انتقادي است كه اينان بايد سامان دهند و در راهي كه رفته اند نظر كنند. آنچه كه امروز از جريان انحرافي مي دانيم امري جديد نيست و از همان سالهاي 84-85 در محافل سياسي نقل مي شد و حتي در گفتگوهاي عادي مردمي نيز نمود داشت و مصالحی تاكنون مانع بر زبان آوردن آن مي شد. به هر روي، اولين ضربه به سياست اخلاقي را همين دوستان وارد كردند و اكنون آخرين فرياد را نيز خود مي كشند. داستان غريبي است...
دیدگاه تان را بنویسید