ناتو يا ديكتاتوري ؛انتخاب با شماست!

کد خبر: 159830

مصطفی دهقان: تلاش رسانه‌های مستقل در شرایط فعلی می‌تواند این باشد که نشان دهد که ما مجبور نیستیم که بین وحشی گری‌های یک دیکتاتور و دخالت ناتو یکی را انتخاب کنیم. راه سومی هم وجود دارد و این راه سوم می‌تواند موضع اصولی انسان‌ها و رسانه‌های مستقل باشد. راه سوم، تقبیح بی‌رحمانه روش‌های حکومت داری دیکتاتوری در عین مخالفت آشکار با دخالت غربیان در امور کشور‌ها است.

این روز‌ها خاورمیانه و شمال آفریقا اوضاع به شدت پیچیده‌ای دارند. البته به مدد بمباران رسانه‌ای غربی‌ها و ساده سازی تحولات از سوی آن‌ها قرار است وضعیت را کاملا خطی و ساده بفهمیم. این رسانه‌ها اگر چه تمامی واقعیت را قلب نمی‌کنند اما با برنامه ریزی هدفمند و نشان دادن در ظاهر بی‌طرفانه واقعیت‌های تلخ خاورمیانه و آفریقا، به شدت و سرعت راه حل غربی را برای زدودن این تلخی‌ها جا می‌اندازند. بگذارید مثالی بزنیم. آیا کسی اندکی تردید دارد که حکومت قذافی در لیبی یک حکومت دیکتاتوری و عقب افتاده بود؟ آیا سرکوب معترضان در لیبیِ تحت حاکمیت قذافی، امری دور از ذهن بود و آیا می‌شود این سرکوب‌ها را تایید کرد؟ حال ۲ سوال دیگر را مطرح می‌کنیم و می‌طلبد که به این سوالات بدون درنظر گرفتن سرکوب‌ها در لیبی بیندیشید. سوال اول اینکه آیا منطقی است که ناتو برای رضای خدا و رهایی یک کشور از دیکتاتوری آن هم در اوج بحران اقتصادی غرب، صد‌ها میلیون دلار بمب بر سر طرفداران قذافی بریزد؟ و سوال دوم اینکه چرا از قضا تمام کشورهایی که ناتو به مانند یک سوپرمن قرار است آن‌ها را به ساحل امن دموکراسی برساند کشورهایی نفت خیزند؟ در حقیقت کاری که رسانه‌های غربی به ظرافت هر چه تمام‌تر در چند ماه اخیر پی گرفته‌اند این است که جهانیان را در یک وضعیت دوگانه قرار دهند که لاجرم مجبور شوند بین تایید یک دیکتاتور و سرکوب‌های حکومت‌های دیکتاتوری از یک سو و گزینه دخالت نظامی ناتو یا دست کاری مستقیم غرب در شکل دادن به تحولات درون آن کشور، یکی را انتخاب کنند. شما به عنوان مخاطب رسانه‌های غربی وقتی می‌شنوید که در فلان روز فلان دیکتاتور ۴۰ نفر را در خیابان‌ها کشته است یا برای مردم خود قشون تانک و ش‌تر به راه انداخته و این جنایات فردا و پس فردا هم تکرار می‌شود، ناگزیر کم کم خودتان آرزو می‌کنید که‌ای کاش غرب ساکت ننشیند و به این مردم فلک زده یاری برساند. این آن چیزی است که شمای مخاطب با هنر فکرسازی غیر مستقیم رسانه‌های غربی دریافت می‌کنید ولی چون این فرآیند کاملا غیر مستقیم به شما تزریق شده، شما ایده را از آن خود می‌دانید و سعی می‌کنید با فراموش کردن شکی که به منفعت طلبی غربی‌ها دارید و مصداق‌های تاریخی فراوان آن، دعا کنید که ان شاء الله این بار گربه باشد. این بمباران رسانه‌ای در کنار پخش مستند‌هایی پر خرج برای آن‌ها و مجانی برای ما صورت می‌گیرد که مدام می‌گوید تمامی جنبش‌های مقاومت در برابر امپریالیسم غرب، تروریست بوده‌اند. جنبش مقاومت مردم قبرس در برابر انگلیسی‌ها، عمر مختار در لیبی، چه گوارا در آمریکای جنوبی، سازمان آزادیبخش فلسطین و البته حماس و... همه و همه چون در برابر خواسته‌های غرب ایستاده‌اند تروریستند. البته در مستند‌ها گفته می‌شود که بر فرض گروه‌های مقاومت قبرسی تروریست بوده‌اند چون ۴ افسر انگلیسی را کشته‌اند. البته گفته نمی‌شود که پیش از این حادثه انگلیسی‌ها چه حمام خونی به راه انداخته‌اند و چه غارت‌هایی که نکرده‌اند. این مستند‌ها به شما می‌گویند که دیگر غرب امپریالیستی وجود ندارد و این اتفاقی بوده در گذشته‌ای دور. آن‌ها به مخاطبشان هشدار می‌دهند که مواظب باشید که هر کسی که به امپریالیست بودن غرب اذعان داشت و یا حتی شک داشت، یا تروریست است و یا از عمال دیکتاتور‌ها. حال با این اوصاف به نظر می‌رسد این حرکت هماهنگ رسانه‌ای غرب خبر از رویای شوم و جدید غربیان دارد؛ و باور کنید شوم‌تر از آن چیزی که در شرایط فعلی در خاورمیانه و آفریقا جاری است. تلاش رسانه‌های مستقل در شرایط فعلی می‌تواند این باشد که نشان دهد که ما مجبور نیستیم که بین وحشی گری‌های یک دیکتاتور و دخالت ناتو یکی را انتخاب کنیم. راه سومی هم وجود دارد و این راه سوم می‌تواند موضع اصولی انسان‌ها و رسانه‌های مستقل باشد. راه سوم، تقبیح بی‌رحمانه روش‌های حکومت داری دیکتاتوری در عین مخالفت آشکار با دخالت غربیان در امور کشور‌ها است. تازه باید در پرانتز گفت که نقشه دومی هم در کار است که اگر نشد به انقلابات آزادی خواهانه شکل دهند، به بهانه شورش‌های قبیله‌ای پس از سقوط دیکتاتور و ناکارآمدی دولت‌های جدید امکان دخالت فراهم شود. به نظر می‌رسد اگر این راه سوم نتواند در میان اهالی خاورمیانه و آفریقا جا بیفتد، شکل جدید و هوشمندانه و به مراتب وحشتناک تری از تسلط امپریالیستی غربی‌ها را بر این دو منطقه حیاتی جهان خواهیم دید. در این شکل جدید امپریالیسم غربی اگر چه پرچم ایتالیا یا آمریکا بر فراز لیبی در احتزاز نیست ولی تمام منابع لیبی خرج درمان اقتصاد غرب خواهد شد. باور کنید امپریالیسم هنوز زنده است.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت