رسالت: انقلابي آرام
نکته اي را به عنوان پيشنهاد مطرح مي کنم و آن توصيه اي است به برگزار کنندگان همايش تجليل از شهيد باهنر که ضمن تجليل از شهيد باهنر به عنوان شخصيتي که وجودش منشأ خدمات برجسته اي براي کشور بود و مي توانست سال ها اين خدمات استمرار يابد. به موازات اين تجليل ، خونخواهي آن شهيد نبايد مورد غفلت قرار گيرد.
برتارک دولت جمهوري اسلامي ايران، نام دو شهيد مي درخشد، شهيد رجايي و شهيد باهنر، شهدايي که تجسم سيره دولتمردي گشتند و رفتار و شيوه مديريتشان در دوران کوتاه رياست جمهوري و نخست وزيري آنچنان در جان و دل مردم جاي گرفت که ضرب المثل شد و هنوز هم تشبه سياسيون به آن سلوک و سيره، کاربرد تبليغاتي دارد و رأي آور است ! در عين حال، اين دو اسوه خدمتگزاري در عاليترين سطوح مديريت کشور، سند افتخاري براي جامعه فرهنگيان هستند چرا که الگوي« معلمانه مديريت کردن» را فراروي سياسيون و دولتمردان قرار دادند ؛الگويي که امروز بيش از هر زمان ديگر ضرورت بازگشت به آن احساس مي شود و طبعاً رسالت معلمان در مطالبه اين الگوي خدمتگزاري بيش از ساير اقشار جامعه مي باشد. از بارز ترين شاخصه هاي اين الگو، پرهيز از جار و جنجال هاي تبليغاتي و مطرح کردن خود بود که ريشه در « اخلاص» دارد و « اخلاص» عامل برکت يافتن همه تلاش ها و فعاليت هاست. اين گونه حضور در عرصه مديريت، اگرچه ممکن است در کوتاه مدت نام و نشاني چشم پُرکن به ارمغان نياورد اما هرچه زمان مي گذرد محبوبيتي مظلومانه را مي گستراند و نهادينه مي سازد و شاهد مثال، حرکت در خور تحسيني است که پس از سي سال توسط آموزش و پرورش استان کرمان شکل گرفته است تا از مقام و منزلت شاخص ترين شهيد اين استان و يکي از برجسته ترين شهداي کشور تجليل به عمل آورد. ظاهراً مظلوميت يکي از خصوصيات مومن و ويژگي هاي ذاتي مردم شريف کرمان است و اين خصلت به گونه اي محسوس در شهيد باهنر تجلي يافته بود تا آنجا که خويشتن داري و پرهيز از مطرح ساختن خويش، گاه موجب تجري سطحي انديشان و انقلابي نمايان به ايشان مي شد اما واقعيت آن بود که شهيد عزيز ما، درياي آرامي بود که امواجي سهمگين را در درون خويش پنهان داشت. غالباً اينگونه است که افراد سلم و آرام داراي روحياتي مسالمت جويانه هستند و لذا حتي آنجا که ضرورت ايجاب مي کند ياراي برخورد و اعمال قاطعيت و اقدام انقلابي را ندارند اما آرامشي که در کلام و رفتار شهيد عزيز ما بود ، آرامشي بود که توفاني در نهان خويش داشت ، توفاني که تنها به هنگام ضرورت و آنگاه که کريمه « اشداء علي الکفار» تفسير عيني مي يافت، ناباورانه جلوه گر مي شد. همين توفان پنهان بود که شهيد عزيز ما را به وادي مبارزه عليه رژيم پهلوي و تحمل محروميت هاي متعاقب آن کشانيد. نگارنده اين سطور نيز افتخار يافتم برگي از کتاب زرين زندگاني شهيد باهنر را از نزديک نظاره گر باشم که از باب تمسک به مقام آن شهيد بزرگوار و ثبت در تاريخ، تقديم مي دارم : در سال هاي نخست پيروزي انقلاب، گروه هاي منحرف که حاکميت اسلامي تحت رهبري امام خميني (ره) را برخلاف تحليل هاي گروهي و خواسته هاي خويش مي يافتند، در تدارک براندازي و اختلاف افکني و توطئه و سهم خواهي برآمدند و خرج خود را از نظام اسلامي جدا کردند. در اين ميان سازمان منافقين به دليل ظاهر اسلامي و سابقه تشکيلاتي اش بيش از ساير گروهک ها، مسئله ساز شد. پس از آنکه مردم، مراکز حساس مالي امنيتي، اطلاعاتي و تبليغاتي و ... نظير ساواک، صدا و سيما، دادستاني، پايگاه هاي آمريکايي و ديگر نقاط مهم را در جريان پيروزي انقلاب با تقديم شهيد تصرف مي کردند، افراد سازمان در آنجا مستقر مي شدند تا از امکانات موجود به نفع سازمان بهره برداري کنند چنانکه در ساواک کرمان نيز با همين نيت سوء مستقر شدند. از جمله ديگر نقاط هدف سازمان، مدارس و آموزش و پرورش بود که در نظر داشتند با سوء استفاده از اذهان ساده دانش آموزان، آنان را به سوي عضويت در سازمان بکشانند و در کرمان هم بعضي سردمداران سازمان با توجه به پيشينه فرهنگي خود، فرصت را مغتنم دانستند تا تلاش نمايند در روند امور و مديريت آموزش و پرورش استان ايجاد اخلال کنند و در مدارس و اداره کل، ديکتاتوري سازمان را حاکم سازند تا آنجا که هر روز اخبار ناخوشايندي از اهانت به مقدسات و نظام اسلامي در مدارس به گوش مي رسيد و حتي در بعضي مدارس به عنوان پايگاه سازمان، تهيه کوکتل مولوتف و مبارزه مسلحانه، آموزش داده مي شد. طبعاً در چنين شرايطي، ضرورت ايجاب مي کرد که تيمي از نيروهاي جوان با برخوردي قاطع، دست ايادي سازمان را از آموزش و پرورش قطع کنند و در اين ميان قرعه فال به نام اينجانب زده شد و با همراهي يکي از دوستان مسئول دراستان به حضور شهيد با هنر در وزارتخانه رسيديم و پس از توضيحات آن دوست مسئول، شهيد عزيز ما که در جريان مسائل استان بودند، بلافاصله دستور ابلاغ را صادر کردند و حتي مشکل اداري موجود نيز موجب تاخير نشد و به همين دليل ابلاغ اينجانب تحت عنوان نماينده تام الاختيار وزير صادر گشت. با صدور اين ابلاغ، سازمان دراقدامي تشکيلاتي، هر روز تعدادي از افراد وابسته به خويش را همراه با تعدادي دانش آموز در مقابل اداره کل گرد مي آورد تا ضمن تشنج آفريني و هياهو اعتراض مکتوب خويش را به مراکز مختلف در تهران ارسال دارند. يکي از نمايندگان ذي نفوذ مجلس هم مرتباً از تهديد غالباً موثر! وزير آموزش و پرورش به استيضاح سخن به ميان مي آورد. در استان هم برخي مقامات نگران اوضاع شده بودند و ضمن تبادل ارتباطات با برخي مسئولان وزارتخانه و بيان نگراني و ترديد هاي خويش، عملاً زمينه اي فراهم مي ساختند که خواسته سازمان در لغو ابلاغ مديريت جديد فراهم گردد. اما شگفت آنکه عليرغم تمامي فضاسازي ها و اعمال فشارها، شهيد بزرگوار ما، حتي يکبار هم به اينجانب تذکر ندادند تا نهايتاً دست وابستگان سازمان از آموزش و پرورش استان کوتاه شد و امور به روند طبيعي آموزشي خويش بازگشت. حتي در اين شرايط نيز اينجانب براي آنکه شهيد باهنر به عنوان يک شخصيت ملي و عضو شوراي انقلاب، بيش از اين تحت فشار سياسي نباشد، پيشنهاد کردم که با استعفا يا انتقال من موافقت کنند تا به اصطلاح آب ها از آسياب بيافتد اما آن بزرگواربه همين اندازه هم انعطاف به خرج نداد و قاطعانه و کريمانه مخالفت فرمود. خاطره اي هم از روحيه عشق به محرومان و عدالتمداري آن شهيد عزيز ذکر مي کنم : اينجانب شوهر خواهر شهيد باهنر، يعني آقاي عرب نژاد را به عنوان مسئول آموزش و پرورش به محرومترين و بد آب و هوا ترين نقطه استان، کهنوج منصوب کردم و ايشان همراه خانواده در دشوارترين شرايط به خدمت مشغول شد. در آن زمان کهنوج منطقه اي تازه شناخته شده و بي بهره از همه امکانات بود و آقاي عرب نژاد هر بار با فهرستي از نيازهاي منطقه از صدور شناسنامه گرفته تا آب و برق و تلفن و ... به تهران مي رفت تا همراه با نامه هاي شهيد باهنر و پيگيري هاي جدي ايشان به مسئولان و وزراي مربوطه مراجعه کند و گامي در راه محروميت زدايي منطقه برداشته شود. در پايان اين نوشتار، نکته اي را به عنوان پيشنهاد مطرح مي کنم و آن توصيه اي است به برگزار کنندگان همايش تجليل از شهيد باهنر که ضمن تجليل از شهيد باهنر به عنوان شخصيتي که وجودش منشأ خدمات برجسته اي براي کشور بود و مي توانست سال ها اين خدمات استمرار يابد. به موازات اين تجليل ، خونخواهي آن شهيد نبايد مورد غفلت قرار گيرد. بخصوص با توجه به اينکه سال ها از آن حادثه گذشته است و نسل هاي نوجوان و جوان، از جنايات سازمان منافقين آگاه نيستند، ضرورت دارد اين گونه همايش ها در عين حال دادگاه محاکمه عوامل جنايتکاري باشد که ملت ايران را از وجود نخست وزيري انديشمند و مردم دوست محروم ساختند. همچنان که در زيارت عاشورا، ياد سيد الشهداء توأم با لعن و نفرين بر جنايتکاران حماسه کربلاست، بزرگداشت سرباز مکتب سيد الشهداء شهيد باهنر نيز بايد تداعي کننده نفرت از سازمان منافقين باشد که اين خيانت ملي را رقم زد و ديروز با صدام همپيمان شده بود و امروز دست در دست شيطان بزرگ نهاده است.
دیدگاه تان را بنویسید