چرا فعالیتهای فرهنگی شهرداری زیر سوال میرود؟
نقد شهرداری امری است که بارها شهردار تهران از رسانهها خواسته است اما باید ازاین ناقدان پرسید که تا چه حد به معنای واقعی شهرداری را نقد کردهاند. این تخریبها نه نشانی از اسلوب نقادی دارد و نه حتی خبر از وجود یک حساسیت فرهنگی. این سنخ اقدامات صرفا سیاست زدگیای است که تاریخ مصرف در حد واکنشهای مقطعی عمر دارد.
تجربه نشان داده است که کار فرهنگی یکی از سختترین فعالیتها است و در این رهگذار متاسفانه درکشور ما طرفی سیاسیون برخی مقاصد خود را در این امر میبینند و میکوشند از نمد فرهنگ کلاهی برای خود دست و پا کنند این امر اما این روزها با هجمه به فعالیتهای اصیل فرهنگی سامان مییابد. نمونه آشکار هجمه عجیبی است که برخیها به برنامههای فرهنگی شهرداری وارد میکنند و تنها خال عیب را میبینند نه حسن جمال را.
به گزارش «فردا» مدیریت شهری تهران در سالهای اخیر نشان داده است که در پی کار سیاسی نیست و تمام تلاش خود را صرف کرده تا حریم اخلاق اجتماعی و اسلامی رعایت شود و مردم خود زمام امور اجتماعی و فرهنگی خود را در دست گیرند. این امر با رویکرد محله محوری و سپردن کارها به شهروندان روی داده است. این تلاش برای افزایش حس تعلق خاطر به شهر و هویت بومی خود امری است که توسط شهرداری به جد پیگیری میشود که اوج آن برپایی جشنها و مراسم مذهبیای بود که به گواه دوست و دشمن طی سه دهه گذشته در تهران بیسابقه بوده است. در این میان برخی رسانههای مغرض با اقداماتی عجیب
میکوشند همه دستاوردهای این رویکرد را زیر سوال ببرند و با برجسته کردن نقاط ضعفی که علل آن را باید در کلیت ساختار اجتماعی جامعه جستجو کرد به اموری بپردازند که تنها برای پیگیری مقاصد سیاسی به کار میآید. از برخی از این اقدامات مغرضانه میتوان فیلمبرداری و عکاسیهای خاص از این مراسم اشاره کرد. برخی افراد عامدانه در بین مدعوین مراسمهای مختلف شهرداری جستجو میکنند و از افراد بدحجاب فیلم و عکس تهیه میکنند و بر مبنای آن حکم به بیبندباری در جشنهای فرهنگی شهرداری میدهند. در این میان نکاتی قابل ذکر است:
۱- چگونه است که برخی فقط به معایب میپردازند نه محاسن و طراوت برگزاری چندین روزه جشنهای مذهبی با اقدامات افراد معدودی زیر سوال میبرند. از سوی دیگر این دوستان که نشان دادهاند حساسیت فرهنگی دارند این حساسیت را آیا فقط سلبی به کار میبرند و رویکردهای ایجابی برایشان مهم نیست؟ چگونه امر منفیای مانند جنگ آب پاشان! که اساسا ارتباطی به مدیریت شهری ندارد و به صرف واقع شدن در یک پارک به شهرداری نسبت داده می شود، اما برگزاری یادواره های باشکوه برای
شهدا بی هیچ واکنش نادیده گرفته می شود و جوری برخورد می شود که گویا اصلا برگزار ن نشده است!بنابراین رواست تلاش مخصلصانه برای بسط فرهنگ دینی اینچنین زیر سوال میرود؟ ۲. مجموعه شهرداری در یک رویکرد فرهنگی میکوشد همه مردم را دخیل در امری کند که به نشاط اجتماعی آنان افزایش یابد و از این طریق بدیل فرهنگی خود را برای نشاط کاذب فرهنگ غربی ارائه میدهد. حال قضاوت کنیم که آیا برخورد با این کنش مثبت فرهنگی در جهت تقویت آن بوده است یا تضعیف آن؟ ۳. رهبر معظم انقلاب در پاسخ به استفتایی با این سوال که اخیراً برخی جهت مقابله با بدحجابی، تصاویر بدحجابی در اماکن عمومی را در اینترنت قرار میدهند و در توجیه این کار بیان میکنند که میخواهند از این طریق تذکر به مسولین داده شود تا فکری کنند. با توجه به عدم رعایت حدود اسلامی در این تصاویر و مفسده دار بودن آنها، تهیه و انتشار چنین تصاویری چه حکمی دارد. فرموندهاند: «تذکر لازم است و معقول به مسئولین براى انجام وظایفشان مطلوب و شایسته است؛ لکن در فرض سؤال پخش تصاویر مفسدهانگیز که نوعى اشاعهى فحشا است آن هم در سطح عموم جامعه، خود نوعى امر منکر و خلاف شرع است و اینگونه امور
باید از طریق مراجع ذىربط پىگیرى شود.» ۴. نقد شهرداری امری است که بارها شهردار تهران از رسانهها خواسته است اما باید ازاین ناقدان پرسید که تا چه حد به معنای واقعی شهرداری را نقد کردهاند. این تخریبها نه نشانی از اسلوب نقادی دارد و نه حتی خبر از وجود یک حساسیت فرهنگی. این سنخ اقدامات صرفا سیاست زدگیای است که تاریخ مصرف آن در حد واکنشهای مقطعی عمر دارد.
دیدگاه تان را بنویسید