همدردی با توده مردم؛ سیره امام صادق(ع)
در یکی از سالهای زمان امام صادق(ع)، در مدينه قطحى پيش آمد و اوضاع خيلى سخت شد. امام صادق(ع) از پيشكارشان پرسيدند كه آيا ما ذخيره اى در خانه داريم يا نه؟ گفت: بلى ما به اندازه يك سال ذخيره داريم. پيشكار شايد پيش خودش خيال كرد كه آقا مىخواهد دستور بدهد چون سال سختى است برو مقدارى ديگر هم ذخيره كن. برخلاف انتظار او آقا دستور دادند هرچه گندم داريم همه را ببر بازار بفروش.
سید جواد میرخلیلی:یکی از توصیه های اکید دین مبین اسلام و مذهب تشیع، همنوایی و همدردی با مردم و فقرا است که متأسفانه در زمانه ما به دلیل ناآگاهی برخی نسبت به آموزههای دینی و مذهبی و سیره ائمه معصومین علیهم السلام، به ورطه فراموشی سپرده شده و سنت حسنه توجه و همدردی با همنوع کمرنگ شده؛ هر چند هنوز هم هستند کسانی که اهتمام به امور مسلمین و توجه به مردم عادی و معمولی جامعه را فراموش نکردهاند. اما در این میان، آنچه بیشتر می بایست مورد توجه قرار گیرد بالاخص در مقطعی که فقر و تورم بر مردم فشار میآورد، و عده ای غافل از حساب و کتاب آخرت، چنان غرق در دنیا شده و به مال اندوزی حرام و دستاندازیهای نامشروع به بیت المال مسلمین مشغول هستند، توجه به همنوعان به خصوص آنهایی که از اقشار کمدرآمد جامعه هستند، است. به مناسبت شهادت مبیّن المشکلات والحقایق و موضع المسالک والطرایق، امام جعفر صادق(ع)، داستانی را از همدری امام صادق(ع) به نقل از استاد شهید مرتضی مطهری نقل میکنیم که درسهای بسیاری در آن نهفته است؛ باشد که همه ما با تمسک به سیره و گفتار مؤسس مذهب تشیع، حقیقتاً پیروان واقعی آن حضرت و جزو شیعیان راستین و حقیقی او باشیم. نقل شده که در یکی از سالهای زمان امام صادق(ع)، در مدينه قطحى پيش آمد و اوضاع خيلى سخت شد؛ و مىدانيد در وقتى كه چنين اوضاعى پيش مىآيد، مردم دستپاچه مىشوند و شروع مىكنند به آذوقه خريدن و ذخيره كردن و احتياطاً دو برابر احتياج ذخيره مىكنند. امام صادق(ع) از پيشكارشان پرسيدند كه آيا ما ذخيره اى در خانه داريم يا نه؟ گفت: بلى ما به اندازه يك سال ذخيره داريم. پيشكار شايد پيش خودش خيال كرد كه آقا مىخواهد دستور بدهد چون سال سختى است برو مقدارى ديگر هم ذخيره كن. برخلاف انتظار او آقا دستور دادند هرچه گندم داريم همه را ببر بازار بفروش. گفت: مگر شما خبر نداريد كه اگر بفروشيم دومرتبه نمىتوانيم بخريم؟ فرمود: توده مردم چه مىكنند؟ عرض كرد: روزانه نان خودشان را از بازار مىخرند و در بازار، جو و گندم را مخلوط مىكنند و از آن و يا از جو به تنهايى نان درست مىكنند. حضرت فرمود: گندمها را مىفروشى و از فردا براى ما از بازار نان مىخرى؛ براى اينكه در شرايطى هستيم كه مردم ديگر ندارند و ما نمىتوانيم كارى كنيم كه مردم ديگر مثل ما نان گندم بخورند، زيرا شرايطش فراهم نيست، ولى براى ما مقدور است كه خودمان را در سطح آنها وارد كنيم و لااقل با آنها همدرد باشيم تا همسايه ما بگويد اگر من نان جو مىخورم امام جعفر صادق عليه السلام هم كه امكان مادى اش اجازه مىدهد نان گندم بخورد نان جو مىخورد. حال چرا ما چنين زندگى اى را انتخاب مىكنيم؟ به خاطر همدردى.
دیدگاه تان را بنویسید