كشتار در مقياس بشريت
در آذر ۱۳۶۱ صدام حسین، دیکتاتور عراقی برای در هم شکستن مقاومت رزمندگان ایران در تکهای شبانه از مقدار محدودی سولفور موستارد (عامل تاول زا) استفاده کرد. پس از آن در سال ۱۳۶۲ در پیرانشهر و پنجوین سلاحهای شیمیایی را به کار گرفت. تا اینکه در اواخرسال ۱۳۶۳ به علت اعتراض کشورهای اروپایی و نیز علنی شدن ابعاد گسترده کاربرد این جنگ افزارها در جنگ با ایران موقتا از بکار گیری این سلاحها در جنگ منصرف شد. اما نخستین اعزام مجروحین شیمیایی ایران به اروپا پس از عملیات فاو در خاک کشور عراق بود...
اگر چه این نخستین بار نبود اما به شهادت تاریخ این بزرگترین نمونه از نوع جنایتهای شیمیایی در طول حیات بشر بود که این چنین بر سر مردم غیر نظامی ایران فرود میآمد. سالها پیش از جنگ هشت ساله ایران و عراق، اروپا ساعت ۵ بعداز ظهر روز ۲۲ آوریل سوزش گاز کلرین را روی پوست خود حس کرد.
به گزارش «فردا» ژنو پایتخت سیاسی اروپا، بعد از جنگ دوم جهانی و حمله ایتالیا به حبسه بود که میزبان نشست کشورهای جهان شد تا بر سر استفاده از این مواد شیمیایی تصمیم بگیرند و نتیجه آن در سال ۱۹۲۵ به «پروتکل ژنو» مشهور شد. کشورهای جهان در این پروتکل، منع به کارگیری عوامل سمی و خفه کننده در جنگها را به امضاء رساندند و در مقابل قانونشکنان هم قسم شدند. عراق جزو ۱۲ کشور امضاکننده پروتکل بود. اما درگذر ایام، ذهن بشر این معاهده را به دست فراموشی سپرد تا پس از هفتاد سال از جنگ اول جهانی، در دهه ۸۰ میلادی یک کشور متجاوز علیه نیروهای مقاومت دست به جنایتی دیگر زند. حملات شیمیایی در آذر ۱۳۶۱ صدام حسین، دیکتاتور عراقی برای در هم شکستن مقاومت رزمندگان ایران در تکهای شبانه از مقدار
محدودی سولفور موستارد (عامل تاول زا) استفاده کرد. پس از آن در سال ۱۳۶۲ در پیرانشهر و پنجوین سلاحهای شیمیایی را به کار گرفت. تا اینکه در اواخرسال ۱۳۶۳ به علت اعتراض کشورهای اروپایی و نیز علنی شدن ابعاد گسترده کاربرد این جنگ افزارها در جنگ با ایران موقتا از بکار گیری این سلاحها در جنگ منصرف شد. اما نخستین اعزام مجروحین شیمیایی ایران به اروپا پس از عملیات فاو در خاک کشور عراق بود. استفاده از سلاحهای شیمیایی در بعد وسیع توسط عراق بار دیگر در جریان این عملیات آغاز شد. اوایل زمستان ۱۳۶۴ که رزمندگان ایران با عملیات گسترده خود توانستند شهر فاو عراق را تصرف کنند رژیم عراق آتش سلاحهای شیمیایی را به روی سپاه ایران گشود و به این ترتیب نخستین حمله وسیع شیمیایی که مجروحین بسیاری به جا گذاشت در خاک عراق رقم خورد. سکوت کشورهای هم پیمان در پروتکل ژنو، چراغ سبزی بود که به صدام حسین نشان داده شد تا دیگر از هیچ جنایتی دریغ نکند. اوایل سال ۱۳۶۶، عراق، از جنگ افزارهای شیمیایی به طور انبوه در جبهه مرکزی سومار استفاده کرد. پس از عملیات والفجر ۸ نیروهای عراقی به قدری از مواد سمی شیمیایی استفاده کردند که در بیمارستانهای
عقبه ایران جای سوزن انداختن نبود. حدود ۷ هزار گلوله توپ و خمپاره حاوی مواد سمی علیه مواضع نیروهای ایران شلیک شد. ظرف ۲ روز هواپیماهای عراقی به طور مداوم بیش از هزار بمب شیمیایی در صحنه عملیات فرو ریختند.
عرصه بین الملل ایران تلاش خود را برای مقابله با این حملات در عرصه جهانی گسترش داد. به غیر از اعزام مجروحین به کشورهای غربی به خصوص آلمان، اتریش و سوئد، ایران از سازمان ملل متحد خواست تا بر اساس پروتکل ژنو دولت عراق را محکوم کند و مانع از ادامه حملات شیمیایی شود. ۱۸ اسفند ماه ۱۳۶۲ دبیر کل سازمان ملل نخستین هیات را برای بررسی اتهام کاربرد سلاحهای شیمیایی توسط عراق اعزام میکند. طی ۵ روز بازدید این گروه در منطقه از شواهد کاربرد سلاحهای شیمیایی، در ۱۶ فرودین ۶۳گزارش هیأت اعزامی پیرامون ادعای جمهوری اسلامی ایران مبنی بر استفاده عراق از سلاحهای شیمیایی، همراه با اظهار تأسف دبیرکل از کاربرد سلاحهای شیمیایی، به شورای امنیت تسلیم شد. چهار روز بعد شورای امنیت کاربرد سلاحهای شیمیایی را قویاً محکوم میکند و از این کشورها درخواست میکند که پروتکل
۱۹۲۵ ژنو در این ارتباط را رعایت کنند. زمستان سال بعد گزارش گروه کارشناسی سازمان ملل متحد که مؤید کاربرد سلاحهای شیمیایی توسط عراق علیه نیروهای ایران بود منتشر شد. این بار نیز رئیس شورای امنیت در بیانیهای کاربرد سلاحهای شیمیایی توسط عراق علیه نیروهای ایرانی و همچنین ادامة جنگ را قویاً محکوم کرد. همراه با موج مخالفتهای جهانی با این جنایات جنگی توسط عراق، این کشور حملات شیمیایی خود را به ایران موقتا قطع میکند. با فتح فاو توسط ارتش ایران بار دیگر عراق حملات خود را آغاز میکند اما این بار عراق ایران را نیز به استفاده از بمبهای شیمیایی متهم میکند. پس از جنگ شرایط جنگ به گونهای پیش رفت که ایران قطعنامه ۵۹۸ را در پذیرفت. حضرت امام (ره) درباره پذیرش قطعنامه گفتند: «آری دیروز روز امتحان الهی بود که گذشت و فردا امتحان دیگری است که پیش میآید و همه ما نیز روز محاسبه بزرگتری را در پیش رو داریم. من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن میدیدم ولی با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای کشور که من به تعهد و دلسوزی و
صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب (میبینم) و اعتبار ما باید در مسیر مصلحت اسلام و مسلمین قربانی شود. هرگز راضی به این عمل نمیبودم و مرگ و شهادت برایم گواراتر بود، اما چاره چیست که همه باید به رضایت حق تعالی گردن نهیم و مسلم ملت قهرمان و دلاور ایران نیز چنین بوده و خواهد بود.» اولين تجربه شهر ایپر در کشور بلژیک نخستین تجربه جهانیان در استفاده از گازهای سمی و کشنده بود. جایی که نیروهای آلمانی بمبهای خود را برسر ۵ هزار سرباز جبهه متفقین از فرانسوی گرفته تا کانادایی ریختند و یکی از نقاط تاریک تاریخ را در سال۱۹۱۵ به نام خود رقم زدند. بمبهایی که در نتیجه آن ۱۵ هزار مصدوم شیمیایی به جای ماند و کشتههایی که هرگز فکر نمیکردند با پوستهای تاول زده در تابوت سیاه رنگ خود به خواب ابدی فرو خواهند رفت. بمبها بر آفريقا پس از شهر ایپر در اروپا حالا نوبت افریقایی ها بود تا سهم خود را از این گازهای شیمیایی ببرند و ایتالیا اسباب این کار را فراهم کرد . دومین حمله شیمیایی که تاریخ آن را به عنوان لکه ننگی بر دامن اروپاییان ثبت کرده است ، حمله ایتالیا به
حبشه بود . این بار نیز یک کشور ستیزه جو برای در هم شکستن نیروهای مقاومت دست به ابزاری می برد که نتایج آن تا سالیان سال برای کودکان بیگناه آن دیار باقی می ماند . کودکانی که شاید در آن زمان شاید هنوز به دنیا نیامده بودند اما سربازان ایتالیایی برای آنها گازهای کشنده شیمیایی به یادگار گذاشته بودند.
دیدگاه تان را بنویسید