ده علت شكست سياست خارجي اوباما
درشمال آفريقا پيشرفت قابل مشاهده است و رژيم قذافي كاملا سرنگون شده درحالي كه آمريكا حتي يك كشته نيز نداده است. اين نشريه افزود در ابتداي دولت اوباما مشكلات زيادي در سياست خارجي آمريكا وجود داشت كه حل و فصل آنها نيز امكان پذير نبوده است اكنون به ده دليل نمي توان سياست خارجي اوباما را موفقيت آميز خواند.
ايرنا: مجله سياست خارجي امريكا درتحليلي با عنوان'ده علت شكست سياست خارجي اوباما'به قلم استفان والت نوشت : آمريكا درعرصه سياست خارجي با افول زيادي مواجه شده و بيشترين لطمههاي سياسي بعداز جنگ عراق آشكار شده است. ده علت شكست سياست خارجي اوباما درشمال آفريقا پيشرفت قابل مشاهده است و رژيم قذافي كاملا سرنگون شده درحالي كه آمريكا حتي يك كشته نيز نداده است. اين نشريه افزود در ابتداي دولت اوباما مشكلات زيادي در سياست خارجي آمريكا وجود داشت كه حل و فصل آنها نيز امكان پذير نبوده است اكنون به ده دليل نمي توان سياست خارجي اوباما را موفقيت آميز خواند. 'سياست خارجي' علت اول را به 'موضوع آب و هوا' اختصاص داد و دراين باره نوشت در سال 2008 اوباما در كنفرانس كپنهاگ شركت كرد كه كنفرانس در رابطه با موضوع آب و هوا بود.متاسفانه اوباما نتوانست موضوع انرژي كه مد نظر دولت وي بود را در كنگره آمريكا به تصويب برساند. از نگاه اين نشريه دومين علت،'مسئله صلح اسرائيلي- فلسطيني' است : 'متاسفانه سياستهاي اتخاذ شده از جانب دولت اوباما در رابطه با موضوع صلح خاورميانه مسئله را به جايي رساند كه حتي مشاهده «راه حل دو كشوري» امكان پذير نباشد. با توجه به حساس شدن اوضاع براي رهبران عرب و تحولات مشاهده شده در جهان عرب، كار به جايي رسيد كه لطمه بزرگي به موقعيت آمريكا در منطقه وارد شده است. اگرچه اين كه چه كسي واقعا باعث اين ضربات است قابل بحث است، اما آنچه مسلم است اين است كه لطمه بزرگي به جايگاه آمريكا در منطقه وارد شده است. اين نشريه سپس سومين علت شكست سياست خارجي اوباما را به 'موضوع ايران' اختصاص و چنين نوشت : اگرچه اوباما قصد داشت سياستهاي خود در قبال ايران را عوض كند، اما ديديم كه دقيقا همان سياست ها و رويهاي كه در دور دوم رياست جمهوري جورج بوش در قبال ايران شاهد آن بوديم، تكرار شده است. شدت بخشيدن به تحريمها و درخواست از ايران مبني بر تن دادن به تمايلات آمريكا نه تنها وضعيت را بهبود نداد بلكه باعث بدتر شدن اوضاع نيز گرديد، در هرحال آنچه شايان ذكر است اينست كه اوباما نتوانست در راستاي بهبود اوضاع و روابط با ايران تاثير گذار باشد. دولت اوباما عليرغم اين كه نتوانست در متوقف ساختن برنامه هسته اي ايران موثر واقع گردد،حتي قادر نبوده قدرتهاي بزرگي مثل چين و روسيه را متقاعد كند كه برنامه هسته اي در جهتي خطرناك درحال حركت است. از نظر اين نشريه 'موضوع افغانستان'؛چهارمين علت شكست سياست خارجي اوباماست :'در مورد افغانستان صرفا ميبايست به تحقق نوعي معجزه اميدوار بود و پر واضح است كه كشورهاي عضو ناتو و آمريكا و هم پيمانانش دقيقا نميتوانند آينده سياسي افغانستان را ترسيم كنند. نه تنها در افغانستان دولت اوباما نتوانست به كاميابي برسد، بلكه باعث شد تا ميلياردها دلار در افغانستان هزينه شود و جان بيش از دو هزار آمريكايي گرفته شود، بدون اين كه بتوان به موفقيتي دلخواه رسيد. 'پاكستان'پنجمين عامل شكست سياست خارجي از ديد 'سياست خارجي' است : در زمان رياست جمهوري اوباما روابط اسلام آباد با پاكستان به بدترين حالت خود رسيد. پاكستان كه مسلح به سلاح هسته اي است و مردم آن تمايلات ضد آمريكايي دارند و مضافا به لحاظ سياسي كاملا بي ثبات است مي تواند خطرات جدي براي منافع آمريكا ايجاد كند، كشتن اسامه بن لادن اگرچه دستاوردي عظيم بود اما به معناي پايان كار و موفقيت كامل نميتوان آن را توصيف و تلقي كرد. اين نشريه درباره 'عراق' به عنوان عامل ششم نوشت:اگرچه بعضي عراق و سياستهاي اتخاذ شده از سوي آمريكا در آنجا را يك موفقيت خوانده اند،اما بالطبع عراق براي آمريكا يك شكست حتمي بوده است. اكنون بعد از هزينه كردن پولهاي زياد و دادن تلفات بالاي انساني بسياري از سياستمداران آمريكايي و حتي كشورهاي هم پيمان آمريكا در منطقه خليج فارس اين را مورد سوال قرار داده كه بعد از ترك عراق از جانب نيروهاي آمريكايي واقعا چه سرنوشتي در انتظار آن كشور خواهد بود؟ به خاطر همين امر بوده كه دولت اوباما همچنان مايل بود كه بخش اعظم قواي خود را كماكان در عراق نگاه دارد،اما دولت اوباما نتوانست مقامات دولت عراق را متقاعد سازد كه به سربازان آمريكايي مصونيت داده شود. 'ليبي' به عنوان عامل هفتم اين شكست چنين وضعيتي دارد: در ليبي رژيم ديكتاتوري قذافي سرنگون شد، بدون اين كه حتي آمريكا يك تلفات جاني بدهد، البته هنوز خيلي زود است بگوييم كه نوع دخالتي كه آمريكا در غرب داشته تاثيرگذار بوده است لذا بايد منتظر ماند و ديد كه چه سرنوشتي در انتظار ليبي و مردم آن است،چنانچه وضعيت در ليبي نخواهد آن چيزي باشد كه آمريكا بدنبال آن بوده، وضعيت و جايگاه اوباما به مراتب بدتر از اينها خواهد شد. 'سياست خارجي'درباره 'كره شمالي' به مثابه عامل هشتم چنين نوشت : اوباما سعي كرد با اعزام فرستاده ويژه خود بتواند معضلات موجود در روابط با كره شمالي را بر طرف سازد ليكن همان طور كه مشاهده ميكنيم كره شمالي به فعاليت هاي هسته اي خود كماكان ادامه مي دهد و چين نيز به لحاظ سياسي از كره شمالي حمايت ميكند. آن چه شايان ذكر است اين است كه وضعيت در رابطه با كره شمالي نسبت به آن چيزي كه در زمان رئيس جمهور قبلي بود هنوز تفاوت نكرده است. از نگاه اين نشريه'موضوع اقتصاد جهاني' نهمين عامل شكست سياست خارجي دولت اوباماست: نه تنها آمريكا خود نتوانست از ركود و معضلات اقتصادي رهايي پيدا كند، بلكه حتي راه حلي مناسب در مقابل جامعه بين المللي در اين راستا قرار نداد. از طرفي ديگر حتي رهبران كشورهاي اروپايي به توصيه هاي اقتصادي آمريكا گوش نكردند و اصلا آن را بي اهميت و ناديده گرفتهاند. لذا در عرصه بهبود اوضاع اقتصادي نه تنها اوباما مورد نكوهش قرار گرفته است بلكه واقعابه خاطر هيچ چيزي نمي توان در اين راستا از اوباما قدرداني كرد. و آخرين عامل شكست موضوع'جايگاه آمريكا'است:مسئله اي كه پر اهميت است اين است كه در ميان مردم جهان كه بخواهند به آمريكا اعتماد داشته باشند، منطقه خاورميانه كمترين اعتماد را نسبت به آمريكا دارد اگرچه مهم ترين مكان به لحاظ راهبردي براي آمريكا، خاورميانه است. اين نشريه نوشت مردم جنوب شرق آسيا همگي از آمريكا ميخواهند كه در مقابل بزرگ تر شدن و قدرتمندتر شدن چين كاري بكند. اما سوالي كه مطرح است اينست كه بعد از ماجراهاي ابوغريب و زندان گوانتانامو و مسائلي مشابه چگونه آمريكا مي تواند دم از حقوق بشر و حمايت از آن بزند و يا حتي در عرصه اقتصادي كدام كشور يا كشورها واقعا ميتوانند به آمريكا به لحاظ اقتصادي و توصيههاي اقتصادي اين كشور گوش فرا دهند. اوباما به لحاظ جهاني هنوز از محبوبيت بيشتري نسبت به جورج بوش رئيس جمهور قبلي آمريكا برخوردار است. اگر چه اوباما در برخي مسائل داخلي تا حدودي توانست به موقعيتهايي برسد، اما به طور كلي و در مسائلي مهم تر و دشوارتر اوباما نتوانست به هيچ درجه يا نوعي از موفقيت و كاميابي دست يابد. سياست خارجي در پايان نوشت:اوباما تلاش ميكند كه براي دور بعدي انتخابات تمركز خود را بر روي سياست خارجي نگذارد و بيشتر به مسائل داخلي كه عمدتا اقتصادي اند بپردازد.درهرحال بايد ديدكه وي چه پيشنهادهايي يا طرح هايي براي انتخاب مجدد خود مطرح خواهد ساخت.
دیدگاه تان را بنویسید