مگر آریا چه می‌کرد آقای وزیر؟

کد خبر: 167870

سیدجواد سیدپور/ اگر استفاده از روش‌های فسادانگیز خطاست که هست، برای همه خطا و اشتباه است، چه آریا باشد، چه وزیر. نباید از چنین روش‌هایی که شائبه فساد، تبانی و تخلف در آن وجود دارد استفاده کرد، این راهی نیست که باری را به منزل برساند چه رسد به اینکه بار، کج هم باشد.

روز گذشته خبری منتشر شد که «بانکداران دولتی و استانداران برای رهایی شمس‌الدین حسینی وزیر اقتصاد از استیضاح به میدان آمده‌اند و سراغ نمایندگان رفته‌اند تا امضای خود را پس بگیرند» تا بلکه بتوانند وزیر را از استیضاحی که بابت قصور و سوءمدیریت در نظام بانکی جهت بروز بزرگ‌ترین فتنه اقتصادی کشور داشته، نجات دهند. خبری که تا لحظه نوشتن این یادداشت تکذیب نشد و لذا می‌توان آن را قرین به صحت دانست. معنای حضور این گروه‌ها ـ بانکداران و استانداران - برای تغییر نظر نمایندگان چه می‌تواند باشد؟ شاید از منظر دولتمردان این کار نوعی «لابی کردن» باشد ولی آنچه که آن‌ها «لابی کردن» می‌نامند، از دیدگاه عده‌ای دیگر ازجمله خود نمایندگان مجلس نوعی رشوه، تهدید یا تطمیع تلقی می‌شود، یعنی استفاده از روشی غلط، اشتباه و فسادانگیز برای مقابله با نمایندگانی که از فساد، اشتباه و کار غلط مدیران ناراحت و دلخورند. تسلسل چنین جریانی یعنی غلط را اندر غلط تنیدن و اشتباه را به اشتباه بافتن یا به تعبیر بزرگی شیشه کثیف را با دستمال کثیف پاک کردن! این درست نقطه بحرانی مقابله با فساد است، تمام گناه کسی مثل «مه‌آفرید امیر خسروی معروف به آریا» در پرونده اختلاس ۳ هزار میلیاردی استفاده از «روش‌های» فسادانگیز بود که نهایتا به فساد بزرگ هم منجر شد وگرنه کسی مسئله‌ای با سایر اقدامات اقتصادی او نداشت و ندارد. او دقیقا با همین روش پیش رفت؛ ابتدا رشوه کلان (شما بخوانید لابی‌گری، هدیه، شیرینی، ترشی یا هر چیز دیگری...) نزدیک ۲ تا ۳ میلیارد تومان به مدیر شعبه و یکی دیگر از زیردستانش داد تا بتواند سایر اقدامات خود ـ نظارت به حسن انجام کار از سوی بانک ـ را به راحتی انجام دهد و... دیدیم که نتیجه هم گرفت و اگر نبود، بروز یک اشتباه کوچک در کشف این ماجرا شاید هنوز آقای وزیر، قائم‌مقام بانک مرکزی و بسیاری دیگر مثل مدیر فراری بانک ملی بر این باور بودند که او ـ آریا ـ یک کارآفرین است یا قهرمان کارآفرینی است! (عنوانی که جناب حسینی، وزیر اقتصاد، سخاوتمندانه آن را به امیر خسروی داد.) اگر استفاده از روش‌های فسادانگیز خطاست که هست، برای همه خطا و اشتباه است، چه آریا باشد، چه وزیر. نباید از چنین روش‌هایی که شائبه فساد، تبانی و تخلف در آن وجود دارد استفاده کرد، این راهی نیست که باری را به منزل برساند چه رسد به اینکه بار، کج هم باشد. اگر وزیر اقتصاد همین یک خطا را کرده باشد و به جای پاسخگویی نسبت به اتهامات و اشتباهات خود و تیم مدیران همراهش از ابزار «ثروت و قدرت» برای رفع این مشکل سود جسته باشد، دیگر دلیلی برای استیضاحش لازم نیست و همین یک خطا کافی است. مدیران باید یادشان باشد که هدف وسیله را توجیه نمی‌کند، چه اگر چنین رویکردی جایز باشد، آنگاه سنگ روی سنگ بند نخواهد شد و نه از تاک نشان خواهد ماند و نه از تاکنشان. قوام و دوام جمهوری اسلامی بر ماهیت دینی و اخلاقی آن است، کسی حق ندارد چنین دستاورد بزرگی که ثمره خون شهدا، پایداری امام امت (ره) و رهبری داهیانه مقام‌معظم رهبری است بازیچه مطامع سیاسی و اقتصادی خود قرار دهد. شایسته‌تر آن بود وزیری که خود سخنگوی اقتصادی دولت است در پیشگاه ملت عذر تقصیر به جا می‌آورد و پوزش می‌خواست و از کار استعفا می‌داد نه آنکه برای تغییر نظر نمایندگان ملت از هر روشی استفاده و هر راهی را جایز بداند. این راه بن‌بست است آقای وزیر!

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت