راهبرد كم هزينه باراك اوباما
روزنامه «نزاويسيمايا گازتا» به قلم آرتور بلينوف نوشت: عمليات ناتو در ليبي كه جديداً پايان يافت، در واشنگتن به عنوان اولين مورد استفاده از راهبرد جديد امريكايي معرفي شد كه آن را »راهبرد رياست از پشت صحنه» ناميدند.
ایرنا : اين طرح اساسي باراك اوباما رئيس جمهور آمريكا است كه مطابق آن آمريكاييها عمليات را اداره كرده ولي خود را به عنوان يك نيروي فرعي معرفي نمودند. باراك اوباما مخصوصاً ميزان شركت آمريكا در اين عمليات را كاهش داد تا از كنگره موافقت با جنگ را نطلبد. نكته مهم تر اين است كه تلاش هاي نظامي و هزينههاي اساسي جنگي بر دوش متحدان امريكا در ناتو و رژيمهاي محافظه كار عربي گذاشته شد. حملات هوايي به اهداف در ليبي عمداً توسط نيروي هوايي بريتانيا و فرانسه و نيز سه كشور اروپايي ديگر انجام گرفت. قطر و بحرين نيز در تأمين مالي اين عمليات دست داشتند. اين جنگ براي آمريكا گران تمام نشد. هزينههاي ايالات متحده از فرانسه و بريتانيا به مراتب كمتر بود. آمريكاييها و نظاميان كشورهاي ديگر عضو ناتو تلفات انساني هم متحمل نشدند. حتي تحويلات بمبهاي هوشمند و مهمات ديگري كه متحدان كم آوردند، از سوي واشنگتن به صورت رايگان انجام نشده بلكه پولي بود. اين رابطه باراك اوباما با رفتار جرج بوش پسر مغايرت دارد كه دو جنگ طولاني با تلفات و هزينههاي زياد را شروع كرده بود. و حالا باراك اوباما فقط بايد از مخمصه عراق و افغانستان كه از بوش به ارث برده است، خارج شود كه بعد از آن ميتواند جنگ جديدي مطابق با مقررات جديد شروع كند. در حالي كه جنگهاي طولاني باعث گسترش روحيات ضد جنگي در جامعه مي شود، جنگ هاي كوتاه مدت و كم هزينه دست دولت را باز ميكند. ولي راهبرد جديدي كه در ليبي به كار گرفته شد، نه تنها موفقيت بلكه مشكلاتي هم به بار آورد. اعلام جدول برگزاري انتخابات در اين كشور برقراري دمكراسي را تضمين نميكند. تصادفي نيست كه شوراي انتقالي اصرار ميكرد كه عمليات ناتو تمديد شود. اين مسأله مقاومت طرفداران قذافي نيست. شورا نميخواهد با ارتش خود رو در رو بماند. نهاد موقت اداري كشور كه با تلاش غرب از مسئولين رژيم سابق تشكيل شد، احساس عدم اعتماد به نفس ميكند زيرا اسلام گراياني كه فعالترين بخش قيام كنندگان را تشكيل دادند، از كشورهاي حاشيه خليج فارس به طور مستقيم پول و اسلحه دريافت ميكنند. ناتو كه به مشاركت رزمي با اسلامگرايان تن داد، گام خطرناك كشورهاي ديگر غرب را تكرار كرده است كه در جريان جنگ افغاني سالهاي ۱۹۸۹- ۱۹۷۹ با نيروهايي هم پيمان بودند كه 'صليبيون مسيحي' را دشمن خود محسوب ميكردند. به عبارت ديگر، ثمرات پيروزي ميتواند تلخ باشد. صحنههاي پاياني جنگ يعني قتل خشونت آميز قذافي و قتل عام طرفداران وي بر اين همكاري سايه افكنده است. همه ميدانند كه ستون اتومبيلهاي حامل قذافي را جنگندههاي ميراژ بمباران كردند ، در حالي كه رياست شوراي انتقالي با هيلاري كلينتون وزير امور خارجه آمريكا درباره راههاي تسليم قذافي به دادگاه بين المللي گفتگو كرده بودند. ظاهراً كساني كه در زمان حكومت قذافي مقامهاي مهمي داشتند، قواعد اين دادگاه را نپسنديدند. تخلف ناتو از اعتبارنامه صادره سازمان ملل باعث ايجاد جو بي اعتمادي در شوراي امنيت سازمان ملل متحد و افت اعتبار و تضعيف روحيه همكاري اعضاي آن شد. روسيه و چين كه در شوراي امنيت از صدور قطعنامه ممانعت نكردند، انتظار نداشتند كه عمليات تا اين حد از حدود مجوز سازمان ملل تجاوز كند. در حالي كه قتل چند نفر در جريان تظاهرات عليه قذافي بهانه اي براي صدور قطعنامه شوراي امنيت بود، اكنون قتلهاي گسترده در ليبي با واكنش مناسبي روبرو نميشود. باراك اوباما گام مهم ديگر در جهت پايان دادن »جنگها به رسم بوش» برداشت. وي اطلاع داد كه نظاميان آمريكايي تا قبل از كريسمس و سال نو از عراق به ميهن باز خواهند گشت. باراك اوباما درباره باقي ماندن مستشاران آمريكايي در عراق چيزي نگفت كه مذاكرات در اين خصوص ادامه خواهد يافت. نوري المالكي نخست وزير عراق به رئيس جمهور ايالات متحده اطلاع داد كه نتوانست اعضاي ائتلاف حاكم را متقاعد كند به آمريكاييها حق برون مرزي را بدهند در حالي كه همه كشورهايي كه نظاميان امريكايي را ميپذيرند متعهد ميشوند كه دادگاههاي محلي نتوانند آنها را محاكمه كنند. امتناع عراق (كشوري كه آنجا عمليات جنگي هنوز پايان نيافته و احتياج عيني به كمك نظاميان آمريكايي وجود دارد) از پذيرش اين شرط به عنوان چالش ناگواري براي راهبرد بوش و راهبرد باراك اوباما جلوه ميكند.
دیدگاه تان را بنویسید