به گزارش سرویس سیاسی فردا، تهران امروز در سرمقاله خود نوشت: از پارادوكسهاي روزگار ماست كه وقتي ميخواهيم حرمت نگه داريم و حرفي نزنيم كه آتش نزاع «گر» بگيرد، شيوه سكوتي را انتخاب ميكنيم كه گويي بايد با آب و تاب بيشتري حرف مان را به گوش همه برسانيم.
سكوتي كه روزنامه ايران در صفحه نخست روز سه شنبه خود به كار بست از همين جنس بود. پس از اتفاقهايي كه در نشست خبري سرپرست روزنامه ايران در محل ساختمان اين روزنامه و اطراف آن به وقوع پيوست، تعجب نكرديم صفحه نخست روزنامه ايران با فضاي سفيد آذين بندي شده و روانه دكههايي شد كه انتظار آن را ميكشيدند. پيش از اين نيز به وفور شنيده بوديم كه دولت در مقابل هجمههايي كه عليه آن اعمال ميشود فقط و فقط سكوت را انتخاب كرد و حرفهايي در گنجينه ذهن آنان باقي خواهد ماند كه به صلاح گوش مردم نيست آنها را بشنوند.
اين شيوه سكوت در برابر اتفاقهاي ريز و درشتي كه به وقوع ميپيوندد را به نوعي ميتوان نهالي دانست كه رئيس دولت در سال 88 با وام گيري از ادبياتي منحصر به فرد و تحت عنوان «حرفهاي پنهوني» بذر آن را كاشت. نهالي كه اين روزها آنقدر تنومند شده است كه روزنامه دولت به خود اجازه ميدهد روندي را در پيش بگيرد كه در تاريخ معاصر ايران گروهي منحرف در همان سالهاي ابتدايي پيروزي انقلاب اسلامي آن را در دل تاريخ به ثبت رساندند. مديران روزنامه ايران با صفحه نخستي كه روز سه شنبه اول آذر روانه كيوسكهاي فروش مطبوعات كردند خاطرهاي را زنده كردند كه نخستين بار در سال 1358 روزنامهاي آن را انجام داد و طي سالهاي گذشته به تلخي از آن ياد ميشود. در اواسط ارديبهشت ماه سال 58 روزنامه آيندگان خبري درباره شهادت آيتالله مطهري و عوامل ترور وي منتشر كرد كه به طور جدي نخستين بحران حوزه مطبوعات را پس از پيروزي انقلاب كليد زد. خبر آيندگان، گفت وگوي رهبر انقلاب با روزنامه فرانسوي لوموند بود كه همان خبر با حذف بخشهايي در روزنامه كيهان نيز منتشر شده بود. بيستم ارديبهشت، اطلاعيه دفتر امام خميني(ره)در واكنش به خبر روزنامه آيندگان منتشر شد كه
در آن آمده بود: «آنچه روزنامه آيندگان درباره عوامل دست اندركار شهادت استاد مطهري نوشته است، دروغ محض است؛ اين روزنامه كه از اول انقلاب تاكنون هميشه نقش انحرافي داشته است، برخلاف مصلحت مسلمانان بوده، مورد تاييد مسلمانان متدين و انقلابي نبوده و نيست و امام فرمودهاند كه اين روزنامه را از اين پس هرگز نميخوانند.» روز شنبه، اولين شماره آيندگان پس از اين اطلاعيه، در چهار صفحه منتشر شد كه سه صفحه آن سفيد بود و تنها در صفحه اول آن مقالهاي با عنوان «آيا انتشار آيندگان بايد ادامه يابد؟» آمده بود. اتفاقي كه 32 سال بعد روزنامه ايران به دليل دامن نزدن به حواشياي كه از حضور يك جريان خاص در فضاي سياسي ايران خبر ميدهد، در قالبي امروزي با لعاب سكوت و حرفاي پنهوني آن را همانندسازي كرد.
دیدگاه تان را بنویسید