ای حسین... ای جان آرامشنشان...
سوره فجر به نام امام حسین علیه السلام مشهور است. چرا که ایشان مصداق اعلای کسی است که در ظلمت شب علیه ظلم قیام کرد. از امام صادق علیهالسلام پرسیدند، چرا سوره فجر به نام امام حسین علیهالسلام مشهور است؟ در پاسخ فرمودند به دلیل آیات انتهایی سوره فجر: الا، اى جان آرامش نشان! خوشنود و سربلند به نزد پروردگار خود باز آى و در صف بندگان خاص من در آى و به بهشت من داخل شو! (فجر: ۳۰-۲۷).
منشا این بیتوجهی، شناخت غلط انسان از خودش و جامعه است. «انسان، وقتى پروردگارش او را مىآزماید و مورد اکرام و نعمتش قرار مىدهد، [با غرور] مىگوید: [شایستگى داشتم که] پروردگارم مرا عزیز و گرامى داشته است. و اما چون باز او را مىآزماید و روزى را بر او سخت مىگیرد، [به جاى صبر و تلاش]
مىگوید: پروردگارم مرا خوار گردانید». غافل از اینکه این مظاهر مادی برای سعادت جامعه انسانی کفایت نمیکند. چرا ثمود نابود شد؟ چرا عاد از بین رفت؟ چرا فرعون که ادعای خدایی کرد، امروز فقط در آزمایشگاه باستانشناسی ارزش دارد و نه بیشتر؟ قرآن پاسخ میدهد: «[مشکل این است که] یتیم را گرامى نمىدارید، و [یکدیگر را] بر غذا دادن بینوا ترغیب نمىکنید، و میراث [ضعیفان] را با بىرحمى مىخورید، و مال [و ثروت] را بسیار دوست مىدارید». در چنین جامعهای، دلمردگی در یک حلقه تقویت شونده سرتاسر جامعه را پر میکند و آرام آرام کورسوهای امید خاموش میشوند. در شبهای دیجوری که به انسان و انسانیت ظلم میشود، نقش انسانهای آرامش نشان اهمیت بسزایی پیدا میکند که تحت عنوان «امر به معروف و نهی از منکر» بر مظالم خروج میکنند و ابن شبها را به فجر بیداری نزدیک میکنند. «انعکاس این ندا [ی یا أَیتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّة] در محیطى است که آن را نفوس مضطرب و وحشتزده نوع انسان فراهم آورده است، همان انسانى که تاریکى شب دیجور خسته و فرسودهاش کرده و چشم از طلوع فجر صادق بربسته:...، طغیان طاغیان، و تازیانه ستمکاران را بالاى سر خود
و دیگران از نزدیک مىبیند، ولى از پایان ناهنجار و سپرى شدن روزگار و تازیانه عذاب آنان، چشم مىپوشد:... در این میان کسانى بال مىگشایند و به سوى پروردگار پرواز مىکنند که داراى قدرت بصیرت و اندیشه استوارند، «ذى حجر». و هدفها و قوانین جهان را شناختهاند،... و با ایمان به حق، و عمل خیر چنان نفس خود را مطمئن داشتهاند، که امواج مصائب و ترسها، متزلزل و منحرفشان نمىکند و اگر صدمهها و ضربههاى شدید، متزلزلشان گرداند، با یاد لطف و رحمت خداوند دوباره به اطمینان برمىگردند. این نفوس مطمئن به ذکر خدا و شنواى فرمان او، نداى انگیزنده و لطفآمیز یا ایتها... و فرمان پر از مهر ارْجِعِی إِلى رَبِّکِ، را با شعور درونى خود مىشنوند، و اجابت مىنمایند. این نداء و امرى است که در وجود و مسیر حیات و حرکت آنها، و همه موجودات، منعکس است. بستهشدگان به زمین، این نداء را درنمىیابند و اگر دریابند با روى خوش اجابت نمىکنند.... خود خشنود و دیگران از آنها خشنودند: راضِیةً مَرْضِیةً.» سوره فجر به نام امام حسین علیه السلام مشهور است. چرا که ایشان مصداق اعلای کسی است که در ظلمت شب علیه ظلم قیام کرد. از امام صادق علیهالسلام
پرسیدند، چرا سوره فجر به نام امام حسین علیهالسلام مشهور است؟ در پاسخ فرمودند به دلیل آیات انتهایی سوره فجر: الا، اى جان آرامش نشان! خوشنود و سربلند به نزد پروردگار خود باز آى و در صف بندگان خاص من در آى و به بهشت من داخل شو! (فجر: ۳۰-۲۷). زیرا از جهتی، حرکت امام حسین علیهالسلام بزرگتر از سایر اقدامات انسانهای آرامشنشان است. شاید به این دلیل که امام حسین یکی از آخرین مشعلهای هدایت بود کهشان و منزلت او از طرف پیامبر مورد تاکید قرار گرفته بود و مردم نیز این مطلب را به تمامی میدانستند. حال اگر به چنین مشعل هدایتی پشت کنند، آیا راه امیدی بر آنها خواهد بود؟ به یک معنی، امام صادق علیه السلام این مطلب را تایید کردهاند: عبد اللَّه بن فضل روایت میکند که گفت به امام جعفر صادق علیه السّلام گفتم: یا بن رسول اللَّه! چرا روز عاشورا روز مصیبت و غم و اندوه و گریه است ولى روز رحلت پیامبر معظم اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و روز شهادت حضرت زهراى اطهر و روز شهادت امیر المؤمنین و روز شهادت امام حسن علیهم السّلام این طور نیست!؟ فرمود: روز شهادت امام حسین علیه السّلام از سایر روزها بزرگتر است. زیرا اصحاب کساء که
گرامىترین خلق خدا بشمار میرفتند پنج نفر بودند.... اما هنگامى که امام حسین را شهید نمودند کسى از اصحاب کساء علیهم السّلام باقى نمانده بود که مردم به وى دلخوش کنند.... بدین لحاظ است که مصیبت روز عاشورا از مصیبت کلیه روزها بزرگتر است......
دیدگاه تان را بنویسید