سرویس بین الملل «فردا»؛ لاله رشیدی: شاید هنوز رسوایی بزرگ کمپانی بلک واتر در افغانستان و عراق را به خاطر ذاشته باشید. کمپانی هایی مانند بلک واتر در حقیقت کمپانی های نظامی خصوصی هستند که سهامداران اصلی آن ها غالبا سیاستمداران بازنشسته غربی هستند. این کمپانی ها همان مزدوران مدرن نظامی هستند که در قبال دریافت پول و به مدد دست یاریگر دولت های غربی، جنایت و آدمکشی سازمان یافته را به عنوان کالا به هر کشور و شخصی که پول بیشتری را بپردازد و البته با سیاست های آمریکا هماهنگ باشد، عرضه می کند. تری جونز، تحلیل گر گاردین در شماره اخیر این نشریه، مقاله ای در باره این کمپانی ها منتشر کرده است که پیش روی شما است.
**********************
تاریخ مزدوری به زمانهای بسیار دور برمی گردد. اما شاید به طور مشخص بتوان دورانی را که بیماری طاعون سراسر اروپا را دربرگرفته بود، آغاز تاریخ مزدوری دانست. در زمان شاه ادوارد سوم این زمینه فراهم شد که مزدوران تکیهگاه اصلی ارتش بریتانیا شوند. اما هنگامی که ادوارد سوم قرارداد سال ۱۳۶۰ را امضا کرد و به سربازان خود دستور توقف جنگ و بازگشت به خانه و کاشانهشان را داد، خیلی از آنها خانهای نداشتند که پناهی برای آنها باشد تا به سوی آن روانه گردند.
از این رو بود که اینان نخستین ارتشهای آزاد (اولین کمپانیهای خصوصی نظامی) را تشکیل دادند، که تحت عنوان شرکتهای آزاد در سرتاسر فرانسه به قتل و غارت و تجاوز اقدام میکردند.

در یکی از این ارتشهای آزاد به نام «بیگ کمپانی» تقریبا برآورد میشود که ۱۶۰۰۰ سرباز عضویت داشته اند. مطابق این برآورد، تعداد سربازان این شرکت بزرگ از تعداد سربازان ارتش ملی بریتانیا بیشتر بوده است. این مزدوران که در قالب یک ارتش گرد هم جمع شده بودند به سمت پاپ که در آوینیون فرانسه مستقر بود روانه شدند (این در حالی بود که پاپ دیگری که مورد توافق بریتانیا و برخی کشورهای دیگر بود در روم مستقر بود).
پاپ مستقر درآوینیون آنها را تشویق به غارت مردم کرد و در این راه از هیچ کمک مالی دریغ نکرد. سپس به آنها پیشنهاد داد که به ایتالیا یعنی مکان زندگی پاپ مستقر در روم حمله کنند.
کابوس آغاز شده بود. کابوسی که از وحشت طاعون نیز بدتر بود. جنگ به تجارتی پرسود بدل شده بود. کمپانی مزدوران به ایتالیا آمده بودند و مردم شهرها در ایتالیا باید برای تطمیع آنها بهای سنگینی پرداخت میکردند. مالیاتها افزایش یافت و مردم هر روز فقیرتر گشتند.طبیعتا کسانی که از این تجارت پرسود کسب درآمد میکردند آرزو داشتند که جنگ ادامه یابد و این چنین شد که هیچ پایانی برای جنگها قابل تصور و پیش بینی نبود.
جرج دبلیو بوش و کمپانی های جنگ فروشی
سالها گذشت و ۶۵۰ سال بعد از آن وقایع در اروپا، زمانه به جورج دبلیو بوش رسید. زمانهای که بوش تصمیم گرفت که از کمپانیهای خصوصی نظامی نظیر بلک واتر که اکنون به دلیل بدنامی به Xe تغییر نام داده است استفاده کند. در سال ۲۰۰۳ کمپانی بلک واتر بابت همکاری با گارد حفاظتی پل برمر در عراق ۲۷ میلیون دلار کسب درآمد کرد. سپس این کمپانی برای حفاظت از مناطق جنگی در سال ۲۰۰۴، ۳۲۰ میلیون دلار بدست آورد. در یکسال اخیر دولت اوباما بابت اقدامات امنیتی در افغانستان یک چهارم میلیارد دلار به کمپانی Xe پرداخت کرده است. این فقط یکی از چندین کمپانی نظامی است که سودهای سرشاری از راه جنگ و جنگ افروزی بدست میآورند.
در سال ۲۰۰۰ «آمریکن نیو سنتوری پروجکت» گزارشی را منتشر کرد که در آن درج شده بود که برای بازسازی وزارت دفاع آمریکا بودجه آن باید از ۳ درصد به ۳و نیم درصد یا ۳ و ۸ دهم درصد از تولید ناخالص داخلی افزایش یابد. و در همان سال یریتانیا نیز اعلام کرد که ۲و نیم درصد از تولید ناخالص داخلی را به بودجه نظامی اختصاص داده است.
همانند آنچه که آن سالهای دور در قرن ۱۴ در ایتالیا رخ داد، اینک دولتمردان پول مالیات شهروندانشان را برای کسب سود از راه جنگ همچون مکندهای قوی میمکند. چرا که باید این کمپانیهای نظامی خصوصی سود کافی به سهامداران خود برسانند. در قرن ۱۴ میلادی سهامداران شرکتهای آزاد نظامی خود سربازان بودند اگر شرکتهای آن روزگاران از طرف کسی برای حمله و غارت به کشور و یا شهروندان دیگر کشورها اجیر نمیشد، سهامداران باید از سود سهام چشم پوشی میکردند. بنابراین باید به دنبال بازار برای خود میگشتند.
با نگاهی به تاریخ، به کمپانی وایت که یک کمپانی نظامی حصوصی بود، برمی خوریم. این کمپانی به پاپ یا شهر فلورانس پیشنهاد میداد که از خدمات آنها بهره بگیرد اگر بر فرض هر کدام از آنها قبول نمیکردند به دشمن آنها این خدمات را پیشنهاد میداد. ارزش این شرکتها در حفظ توازن نظامی میان شهرها بود. وضعیتی که بیشباهت به سالهای «جنگ سرد» در قرن بیستم نیست.
دو دهه پیش من مجلهای را خریداری کردم با عنوان صنعت تسلیحات که سردبیر این مجله مقالهای را با تیتر «خدایا شکرت به خاطر صدام» را نوشته بود. در این مقاله توضیح داده شده بود که بعد از فروپاشی کمونیسم و پایان جنگ سرد، صنعت تسلیحات رو به زوال رفته، اما اینک میتوان با وجود یک دشمن به نام صدام حسین منتظر رونق صنعت تسلیحات باشیم. صدام سلاح کشتار جمعی نداشت اما صنایع نظامی به یک دشمن نیاز داشتند.
و اینک صدای طبل جنگ برای ایران به صدا در آمده است. این صدای ناکوک که رسانه های غربی آن را سرداده اند، در اصل رپرتاژآگهی کمپانی های نظامی خصوصی است که رویای جنگ افروزی در سراسر جهان را در سر می پرورانند. دولت آمریکا را می توان عروسک خیمه شب بازی این شرکت های عظیم و خطرناک دانست که نقشه حمله به کشورهای دیگر را از آن ها دریافت می کند و عملیات را به خرج مردم آمریکا آغاز می کند. پس از انجام عملیات نظامی اینک نوبت این شرکت ها است که سودشان را به جیب بزنند.
به همین دلیل است که سخن سیمور هرش در رسانه های تصویری غربی کمتر بازتاب می یابد. سیمور هرش در نیویورکر مینویسد از آنچه که در گزارش آژانس آمده، نمیشود برداشت کرد که ایران درصدد توسعه و یا ساخت سلاحهای هستهای است و اساسا ایران هیچ خطری برای جهان نیست.
به طور خلاصه باید گفت که اگر در قرن ۱۴ میلادی این کلیسا بود که زیر سلطه کمپانی های نظامی خصوصی بود، امروزه سیاستمداران غربی بنده و مرید این کمپانی ها هستند.
دیدگاه تان را بنویسید