«طوطیان سخنگوی» نئوکان را بشناسید/ آیا کاندیداهای جمهوریخواه دیوانه شده اند؟!
از یک رهبر حزب جمهوریخواه که بیش از 10 سال است نماینده کنگره است پرسیدم: «چهکسی میتواند بر اوباما برنده شود؟» و او با خونسردی تمام جواب داد: «یک پستاندار.» بعد با غمگینی تمام اضافه کرد: «هرچند اینها فقط خزندگان هستند.»...در کل مناظرههای درون حزبی جمهوریخواهان برابر این تصویر است: چند کوتوله آمدهاند و حرفهایی دربارهی وضعیت حزب جمهوریخواه میزنند و میگویند من اوضاع را درست خواهم کرد!
دبیر اخبار امریکای شمالی شبکه بی بی سی برای کاندیدهای حزب جمهوریخواه آمریکا ذکر شده است تا عیان شود که افراطی های نئوکان در میارزات انتخاباتی پیش روی مردم آمریکا تا چه حد افتضاح به بار آورده اند. چندی پیش مایکل مور کاردان شهیر آمریکایی برای این دار و دسته جنگ طالب و افراطی لقب «طوطیان سخنگو» را به کار برده بود . اما گویا این بار آش خیلی شور شده است که عضو شبکه دولتی انگلیس چنین تعابیری را برای این قشر به کار برده است . این متن جالب را با هم می خوانیم.
هرچند نه چندان مفتخر، در بین مردم وجود دارد که امریکاییها را افراطی بخوانند. و ما بریتانیاییها سابقهای طولانی داریم که سر تکان میدهیم بر اعمال عجیبوغریب مردمان آن قاره. اما این موضوع که در میان جماعت کاندیداها، موضوعی اشتباه وجود دارد، ماجرایی نیست که به این سوی اقیانوس اتلانتیک مرتبط باشد یا صرفاً محدود به بحثهای سیاستدوستان بشود. از یک رهبر حزب جمهوریخواه که بیش از 10 سال است
نمایندهی کنگره است پرسیدم: «چهکسی میتواند بر اوباما برنده شود؟» و او با خونسردی تمام جواب داد: «یک پستاندار.» بعد با غمگینی تمام اضافه کرد: «هرچند اینها فقط خزندگان هستند.» الگوهای یکسان البته میت رومنی و جان هانتسمن از این استهزاها مصون ماندهاند هرچند این دو را نیز گسترده، نامتعارف درنظر گرفتهاند. بخشی از این دیدگاه، بهخاطر حرفهای غریب این کاندیدها است. مایکل باچمان گفته است پدران سازندهی امریکا بهسختی کار کردند تا بردهداری از ذهن مردمان پاک شد (توضیح مترجم: پدران سازندهی امریکا خود بردهدار بودند و چند دهه بعد، بردهداری در نتیجهی جنگهای داخلی لغو شد. این مسائل را حتی در اروپا هم به بچههای مدرسه درس میدهند). هِرمن کین ادعا کرده به ایران نمیتوان حملهی نظامی کرد، چون کوهستانها ایران را از همه طرف در برابر هرگونه حملهی نظامی حفاظت میکنند.
ریک پِری فراموش کرده بود کدام بخش دولت را میخواهد حذف کند، اجرایی که تاثیرپیر نبود. در کل مناظرههای درون حزبی جمهوریخواهان برابر این تصویر است: چند کوتوله آمدهاند و حرفهایی
دربارهی وضعیت حزب جمهوریخواه میزنند و میگویند من اوضاع را درست خواهم کرد. اما بخش دیگر مساله، کاملاً سیاسی است. بسیاری کاندیداها را بسیار در حاشیهی امور میبینند. برای تماشاگران بریتانیایی، بحث خیلی سادهتر است. هیچشکی نیست که مرکز توجه سیاستهای امریکایی برای سیاستمداران بریتانیایی، حزب راست (جمهوریخواهان) است تا حزب دموکرات (چپها).
میشل پاچمان در ایالت خود، آیووا، کمترین رای را در نظرسنجیها آورد هرچند حالوهوای فعالان حزب جمهوریخوه، مخصوصاً جنبش حزب چای، بدجوری از مسیر خود منحرف شده است. جمهوریخواهان بعد از سال 2008، الگویی مشابه را دنبال کردهاند تا بقیهی جناحها را شکست دهند. جمهوریخواهان بخش عمدهای از هواداران و اعضای خود از طبقهی متوسط امریکا را از دست دادهاند، حلقههای مرکزی حزب نسبت به روسای حزب خشمگین هستند، و در کل حزب معتقد است که از کمبود مشروعیت ایدئولوژیک رنج میبرد. این مساله باعث شده است که شخصیت، تواناییها یا محبوبیت کاندیداها بیشتر از قبل، مورد توجه واقع شود. سیستم حزب دموکراتیک متفاوت است، اعضای حزب در
روندی خستهکننده و نفسگیر باید رای بدهند و کاندید خود را مشخص کنند. در حزب جمهوریخواه، لازم نیست توجه اعضای عادی جلب شود. آنها باید سرسختی و کلهخری خود را به اعضای اصلی حزب نشان بدهند. این خصیصهی حزب، چندان در عصر مدرن ما، جالب نیست. برای همین، در دید طرفداران جناح راست در انگلستان، کاندیدهای جمهوریخواه دیوانه نشدهاند، فقط کلهخر هستند . کاندیدها نسبت به اقتصاد هماهنگ با هم میگویند باید هزینههای دولت کاهش بیاید و مالیتها کمتر بشود. همین الان، نوویت گینگریچ میگوید تغییرات آبوهوایی مشکلزا است و باید مشکلات بانکها را با کمکهای دولتی رفع کرد (توضیح مترجم: این دو مساله، کاملاً متضاد همدیگر هستند. از یک طرف از طرفداران محیطزیست دفاع میکند از سوی دیگر، طرفدار سرمایهداری مصرفگرا است.) نظرات کاندیداها، از دیدگاههای اقتصادی، عجیبوغریب بهنظر میرسند. در شرایط موجود، کاندیدها باید با همدیگر بر سر مسائل ایدئولوژیک درون حزبی بجنگند و مسائل دیگر تحت شعاع قرار گرفتهاند. در این شرایط، ران پائول مواضعی را اتخاص کرده است که هم طرفداران حزب را آزرده است، هم باعث آزردگی جناحهای رقیب شده است.
ریک سانتوریوم امیدوار است رای مذهبیهای ایالت آیووا را جذب کند، هرچند مدل زندگی زناشویی آزاد وی برای جمهوریخواهان عصبی کننده است اینجا مسالهای مهمتر از کلهخر بودن کاندیداها مطرح است. شاید بتوانید رومنی یا گینگریچ را در نقش رئیسجمهور امریکا متصور بشوید اما بقیه را نه. آنها شبیه تیم بازنده هستند. شاید منصفانه حرف نمیزنم، تاچر و ریگان هم عضو تیم بازنده بودند اما دولت را بدست گرفتند. حزب میتوانست کاندیدهای بهتری داشته باشد اما گزینههای مطرح، به هر دلیلی نامزد نشدند. شاید فکر میکنند اوباما بدون زحمتی انتخابات را میبرد. شاید هم فکر میکنند برنده شدن در انتخابات سال 2012، با تمام مشکلات موجود امریکا، چندان آش دهانسوزی نیست. احتمالاً وضعیت اقتصادی طوری باشد که دولت احتمالی جمهوریخواهان، اوضاعی بهتر از دولت موجود اوباما نداشته باشد.
دیدگاه تان را بنویسید