پیام آمریکا برای مذاکره جدی است
در بعضی از محافل سیاسی ایران اینگونه استنباط میشود که برقراری ارتباط به معنای ایجاد دوستی بین ایران و آمریکا و حتی اتحاد بین آنهاست و من فکرنمی کنم هیچکدام از طرفین تمایلی به دوستی و همپیمان شدن با یکدیگر داشته باشند چون دوستی و هم پیمان شدن نیاز به چرخشی بنیادین و همه سویه از هردو طرف دارد
بحث رابطه ایران و آمریکا بعد از گذشت سی و چهارسال از قطع رابطه میان این دو کشور هنوزهم مسئلهای داغ برای گفتوگو و مصاحبه است. مخصوصا اگر پیشنهاد بسته تشویقی آمریکا به ایران و اشارات وزیر امورخارجه این کشور را بعد از انتخاب مجدد اوباما درزمینه برقراری ارتباط با ایران به این بحث اضافه کنیم. تهران امروز در کشاکش این بحث میزبان دکتر پیروز مجتهدزاده بود. این استاد دانشگاه با صبر و حوصله پاسخگوی سوالات متعدد ما درباره مسئله چالشهای ایران و آمریکا شد. وی اظهارات پراکنده مقامات کاخ سفید در رابطه با ایران را نشانههایی جدی برای مذاکره دانست که با قرائت اشتباه داخلی روبهرو شده است. تفصیل این گفت وگو در ادامه از نظرتان میگذرد. بعد از انتخاب دوباره اوباما در آمریکا بحث مذاکره باایران جدیتر شده است، در همین رابطه مسئله رابطه ایران و آمریکا و مسئله هستهای به موازات یکدیگر مطرح میشود ابتدا برای شروع بحث بفرمایید آیا دومسئله جدا از هم هستند و راهی متفاوت را در پیش میگیرند یا با هم در ارتباطند؟ این دو موضوع طبیعتا دو مسئله جدا از یکدیگر است ولی علی الاصول ارتباطاتی بین مذاکرات ایران و گروه 5+1 و رابطه ایران و آمریکا وجود دارد. عدم تفاهم میان ایران و آمریکا و چالشهای طرفین یکی از مشکلاتی است که در بحث میان ایران و گروه 5+1 تاثیرگذار بوده است. این مسئله باعث شده طرفین به این نتیجه برسند که برای برقراری تفاهم میان ایران و گروه 5+1 باید دررابطه ایران و آمریکا تلطیفی به عمل آید و این دقیقا همان چیزی است که نماینده بریتانیا و روسیه اخیرا در سازمان ملل بیان کردند که برای رسیدن به تفاهم در مذاکرات 5+1، ایران باید با ایالات متحده گفتوگو کند. باتوجه به گفته شما این ارتباط چرا و چگونه باید ایجاد شود؟ درواقع گروه 5+1 به این نتیجه رسیده است که مذاکرات این گروه با ایران از بن بست خارج نمیشود مگر در روابط ایران و آمریکا تحولی صورت گیرد. اینکه این مسئله چگونه حاصل شود جای بحث دارد. متاسفانه در بعضی از محافل سیاسی ایران اینگونه استنباط میشود که برقراری ارتباط به معنای ایجاد دوستی بین ایران و آمریکا و حتی اتحاد بین آنهاست و من فکرنمیکنم هیچکدام از طرفین تمایلی به دوستی و همپیمان شدن با یکدیگر داشته باشند چون دوستی و هم پیمان شدن نیاز به چرخشی بنیادین و همه سویه از هردو طرف دارد و در شرایط کنونی فکرنمی کنم هیچ یک از دو کشور ایران و ایالات متحده آمادگی چنین چرخشی را داشته باشند. به نظرمن منظور از تلطیف ارتباط بین ایران و آمریکا، ازبین بردن جو خشن برخوردها و کشمکشهایی است که بسیاری از کشورها را هم درگیر کرده است و اینکه این دو کشور بتوانند به راحتی با هم گفتوگو کنند البته اگر روابط دیپلماتیک هم بین آنها برقرار شود که گشایش فراوانی در امر تنش زدایی میان دو کشور و آرامش در منطقه را سبب خواهد شد. آیا این به معنای آن است که یک فرمولی برای برنامه هستهای ایران وجود دارد که ما قاعدتا برای اینکه درمذاکرات به نتیجه برسیم باید از این فرمول پیروی کنیم ؟ من گمان نمیکنم فرمولی از پیش تدارک دیده شده و به اجرا در آمده باشد که طرفین را موظف به رعایت آن سازد. اگر فرمولی هم وجود داشته باشد در پروسه کار به دست میآید. دلیل استدلال در این زمینه که دوطرف باید باهم ارتباط برقرار کنند این است که ایران و آمریکا برای رسیدن به نتیجه مثبت چاره دیگری جز برقراری ارتباط ندارند. اگر فرمولی هم وجود داشته باشد در پروسه کار به دست میآید. دلیل استدلال در این زمینه که دوطرف باید باهم ارتباط برقرار کنند این است که ایران و آمریکا برای رسیدن به نتیجه مثبت چاره دیگری جز برقراری ارتباط ندارند. آمریکا همه تهدیدات خود در زمینه اقتصادی و نظامی را مطرح کرد، اما سرانجام دریافت که نمیتواند با ایران وارد جنگ شود. آنها همه تحریمهای مورد نظر خود را اجرا کردند ولی به این نتیجه رسیدند که این تحریمها آن نتیجه سیاسی که آنها در نظر داشتند را بر آورده نمیکند. البته این تحریمها مشکلات زیادی برای ایران ایجاد کرده است. اما آمریکاییها را به نتیجه مطلوب خود نرساند چرا که آنها با اعمال این تحریمها میخواستند مردم ایران را مستاصل کنند تا در انتخاباتهای سرنوشت ساز، نظر مثبت مردم از حکومت جمهوری اسلامی برگردد که اینگونه نشد. علت این خطای برداشت آن است که آنها فرض میکنند که دموکراسی در ایران همانند دموکراسی حاکم درایالات متحده آمریکا یا اروپا ست. در حالی که اینطور نیست. آمریکا قبل ازانتخابات اخیر نشانههایی برای برقراری ارتباط فرستاد و بعد از انتخابات هم این نشانهها در سخنرانیهای پراکنده خانم هیلاری کلینتون دیده شد، باتوجه به این نشانهها تکلیف ایران چیست و چه استراتژیای باید در مقابل این نشانهها داشته باشد ؟ پیش از اینکه تعیین تکلیف شود که ایران باید چه استراتژیای را به کارببندد باید در نظربگیریم که ما یک طرف ماجرا هستیم و طرف دیگر آمریکاست. آمریکاییها اگر چراغ سبزی نشان میدهند بحثها و تصمیمهایشان تا حدود زیادی منسجم است. کاخ سفید اگرقرارباشد مذاکرهای انجام دهد کنگره اگر در مراحل اجرایی آن دخالت های مخربی ایجاد کند، در اصل تصمیمگیری نمیتواند دخالتی کند؛ بااینکه اکثرنمایندگان کنگره تحت تاثیر لابیهای یهودی مخالف ارتباط با ایران هستند. اما وضع در ایران کاملا متفاوت است. مثلا زمانی که اوباما و کلینتون چراغ سبز نشان دادند،اظهارات مختلفی مطرح شد و برداشتهای گوناگونی صورت گرفت. عدهای آن را تعبیر به چراغ سبز،عدهای به توطئه و گروهی هم موضع منفی گرفتند. باید دقت کرد که این بحث در باره مسائل داخلی نیست که سلایق متفاوت در برابر هم قرار میگیرند. باید دقت داشت که این بحث مربوط به روابط خارجی است که یک تصمیم منسجم و یک دیچلماسی ورزیده را میطلبد. اگر منسجم نباشیم شکست خواهیم خورد همانطور که در گذشته دور ما شاهد چنین اتفاقی بودیم. درزمان ریاستجمهوری آقای خاتمی ما شاهد این موضوع بودیم که مذاکرات پنهانی، مذاکرات علنی، تایید مذاکرات، تکذیب مذاکرات یا تردید در دیداربا روسای جمهور فرانسه و آمریکا و... چه به روز سیاست خارجی ما آورد. دردرجه اول ما باید نظمی به روابط دیپلماتیک خود خاصه در رابطه با آمریکا بدهیم. ایران باید در روابط خارجی به اجماعی منطقی برپایه منافع ملی برسد نه اینکه در اسارت اغراض جناحها و کشمکش دستهها، نمایشی از سرگردانی و بلاتکلیفی را در صحنه بینالمللی به صحنه آورد. امکان این کار را هم داریم زیرا در قانون اساسی ما آمده است که تصمیم گیری نهایی درروابط خارجی با مقام رهبری است واین مسئله ایراد دموکراتیک هم ندارد اما اشکال اینجاست که هرگاه ایرادی به روابط خارجه گرفته شود میگویند ما مقصر نیستیم چون تصمیم گیری با رهبری است یا اینکه روابط خارجی در انحصار رهبری است. این مسئله واقعیت ندارد زیرا برقراری روابط خارجی علیالاصول باید شامل سه مرحله باشد، ابتدا مطالعات اسناد و اطلاعات و تشکیل پرونده و تعیین گزینه های لازم برای انجام کار از طرف وزارت خارجه؛ درمرحله بعد این اطلاعات دراختیار رئیس کشور قرار گرفته و وی در این مورد روی گزینه خاصی تصمیم گیری میکند و نتیجه حاصله را به وزارت خارجه ابلاغ میکند؛ درمرحله آخر این تصمیم به اجرا گذاشته میشود که مرحله اصلی، عملی ساختن سیاست خارجی است و اهمیت و حساسیت فراوانی میطلبد. این استراتژی که باید در بهبود سیاست خارجی به کارگرفته شود چگونه باید باشد ؟ به نظرمن اولین کار در این زمینه ایناست که به اجماع و وحدت در سیاست گذاری برای روابط خارجی برسیم و مقام معظم رهبری باتوجه به قانون اساسی میتواند به این چند دستگیها نظم دهد. ما در بعضی موارد با انسجام عمل کردیم مثلا در مذاکرات بغداد کاملا منظم پیشرفتیم اما گروههای یهودی و عرب کنگره تاثیرگذاربودند و تمام تلاشهای ما بینتیجه ماند. نظرشما در این مورد چیست ؟ آیا قبول دارید که آمریکاییها هم در زمینههایی غیر منسجم عمل کردهاند ؟ نه! دخالت های متفرقه، در مرحله تصمیمگیری و به اجرا گذاردن تصمیم اثری ندارد. ولی در مرحله اجرای تصمیم و درروند کار ممکن است گروههای فشار سعی کنند بر روند کار تاثیر گذارند. ولی ما درتصمیم گیری اولیه هم دچار تشت آرا هستیم. ما در ایران نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که اصلاحطلب با رای اصولگرا موافقت کند و اصولگرا هم با اصلاحطلب کنار بیاید، اما میتوانیم انتظار داشته باشیم که رهبری جناحها را دعوت کند تا به یک نظر متحد درباره منافع ملی در روابط خارجی برسیم. نبودن اجماع در تعریف روابط خارجی متکی بر منافع ملی تعریف شده بسیار خطرناک است و در علوم سیاسی، روابط بینالملل و جغرافیای سیاسی و ژئوپولتیک نسبت به این وضعیت هشدار داده میشود. باتوجه به اینکه وضعیت موجود به کشور ما بسیار لطمه زده است این سوال پیش میآید که آیا لازم است ما با آمریکا مذاکره داشته باشیم یا اینکه نیازی به این کار نیست؛ اگر در این زمینه اجماع حاصل شود مشکل ما حل خواهد شد. درحال حاضر با توجه به اینکه تصمیم گیری نهایی در این رابطه بر عهده رهبر انقلاب است باید اول از همه ببینیم آیا ایشان با برقراری رابطه موافق است یا نه. به هر حال پس از این مراحل نتیجه کار باید به جناحها و گروهها ابلاغ شود. نباید بگذاریم گروهها و جناحها راه خود را بروند و روند رسیدن به اجماع را دشوار سازند. ما فرض میکنیم اجماع در تصمیم گیری وجود دارد و ماآماده مذاکره با آمریکا هستیم؛ شما به عنوان یک کارشناس و کسی که دغدغه این مسائل را دارید و بااین فضا آشنا هستید فکر میکنید ایران در این مذاکرات چگونه باید رفتار کند و باید چگونه پیش برود؟ در روابط دیپلماتیک باید چند اصل مورد نظر قرار داشته باشد: 1 - هیچ دو ملتی نمیتوانند برای همیشه به هم پشت کنند و ما درتاریخ نمونهای نداریم حتی در اوج دوران جنگ سرد و ژئوپلتیک جهان دوقطبی کمونیسم و کاپیتالیسم، آمریکا و شوروی با هم ترک روابط نکردند، حتی ما در جنگ با عراق هم قطع رابطه کامل نکردیم چون این برای منافع ملی دو طرف مضر تشخیص داده شد: 2 - حالا اگر دوکشور به هر علت با هم قطع رابطه کردند طبق عرف دیپلماتیک، باید کشوری که قطع کننده رابطه بوده است برای ترمیم روابط گام اول را بردارد که در ارتباط با روابط ایران و آمریکا هم ما و هم همه جهانیان قبول داریم که قدم اول را آمریکا برداشت. بااینکه ما لانه به اصطلاح جاسوسی را تسخیرکردیم و شرایط لازم برای قطع روابط را فراهم کردیم ولی در واقع این آمریکا بود که روابط را قطع کرد زیرا همه کشورها انقلاب ایران را به رسمیت شناختند به جز آمریکا، لاجرم گام اول را آمریکا برداشت، اکنون که آمریکا گام اول را در جبران آن اقدام برداشته است وظیفه ما ایناست که نشانهها وگامها و پیامهایی که فرستاده میشود راخوب مطالعه و تجزیه و تحلیل کنیم تا ببینیم آیا اجماعی در پیامها وجود دارد؟ آیا منافع ملی آمریکا حکم کرده است که برای آشتی و اصلاح روابط با ایران گام بردارند؟ یا به گفته بعضی از دوستان این پیامها تله و فریب جدیدی است که من این گفته را قبول ندارم زیرا برای آمریکا راه دیگری جز مذاکره با ایران و حل مسئله به شکل مسالمتآمیز باقی نمانده است. وظیفه دیگر ما ایناست که وقتی اطمینان یافتیم که این گام برداشته شده از سوی آمریکا فریب نیست و حقیقتا برای مذاکره و گفتوگو است، در واکنش به این پیامها و نشانهها گامی درهمان سطح برداریم نه بیشتر و نه کمتر. این تاکتیک مذاکره است و تاریخ به ما ثابت کرده است که اگر بخواهیم تعارفات ایرانی را در پیش گیریم اوضاع بدتر خواهد شد. ما باید به یاد داشته باشیم که وقتی تونی بلر از سازمان ملل خواست که پرونده هستهای ایران را برای اعمال تنبیهها به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع دهد ما دو سال بود که غنیسازی را در نتیجه تعارفات ایرانی تعلیق کرده بودیم، ولی چون ضعیف عمل کردیم ودر موضع ضعف قرار گرفتیم آنها فشار را بیشتر کردند؛ ما در گذشته تجربه خوبی در این زمینه نداریم، در موردی دیگر زمانی که سه وزیر اروپایی به تهران آمدند تا ما غنیسازی را به تعلیق در آوریم وزیر امورخارجه ما که به پیشواز آنها رفته بود در همان فرودگاه گفت که ما غنیسازی را متوقف میکنیم. ایشان حتی اجازه ندادند که وزرای یاد شده وارد تهران شده و مذاکرات صورت گیرد تا وانمود شود که در نتیجه مذاکران چنین نتایجی حاصل شده است. این نشانه دستپاچگی سیاسی است و نشأت گرفته از تعارفات ما ایرانیهاست که وقتی آشتی میکنیم ابراز اخلاص و امتیار دادن های یک طرفه و غیره را با هم مخلوط میکنیم تا به طرف دعوا حسن نیتمان را ثابت کنیم. اوباما گفته که قرار است تا دوماه آینده یک بسته تشویقی به ایران ارائه کند و امتیازاتی به ایران بدهد باتوجه به تحریمهایی که درهمین چندماه توسط کنگره علیه ایران اعمال شد به نظر شما این سیاست آمریکا،سیاست چماق و هویج نیست ؟ خیر! اولا باید صبر کنیم تا دریابیم که در این بسته تشویقی چه امتیازاتی ارائه میشود یا چه جنبههایی از تحریمها لغو خواهد شد. با این حال من همچنان بر این باور هستم که آمریکا در پیشنهاد خود برای مذاکره و حتی ارائه همین بسته تشویقی کاملا جدی است زیرا راه دیگری برای آمریکا نمانده است. البته باید به یاد آورد که گاه ما در قرائت پیامها دچار مشکل هستیم. آمریکاییها چندروز قبل هفت شرکت ایرانی و پنج تن از مقامات ما را تحریم کردند که آقای فریدون عباسی رئیس سازمان انرژی هستهای هم جزو این پنج نفربودند شما این کار آمریکا را چگونه تفسیر میکنید آیا این فضا، فضای تهدید و گفتوگو نیست ؟ نباید انتظار داشت که آمریکا پیش از مذاکره با ایران و رسیدن به توافق و تفاهم،از موضع خود دست بکشد، چنان که از ایران انتظار ندارید پیش از حصول هرگونه توافقی در روابط با ایالات متحده مواضع موجود خود را ترک کند. این تحریمهای جدید هم ادامه همان تحریمهای گذشته است که اعمال شده و درحال حاضر هم در حال اجراست. ظاهرا قصد آمریکا برای مذاکره ایناست که مشکلات فی مابین حل شود و ما نباید انتظار داشته باشیم مشکلات پیش از مذاکره حل شود. مگر در حال حاضر ما از موضع خود در برابر حماس و فلسطین دست میکشیم که انتظار داشته باشیم آمریکا از مواضع خود دست بردارد. قراراست این مسائل پس از مذاکرات حل و فصل شود. ما در این وضعیت باید توقع داشته باشیم که برنامه جدی تازه ای بر حجم برنامه های تحریمها افزوده نشود که افزوده هم نشده است، موارد جدید تحریمهای اعلام شده در ادامه برنامه های جاری تحریم است که جزو مسائل جاری آن کشور است و چندین سال است که اجرا میشود. به طور کلی درروابط خصمانه میان دو کشور، هردوکشور سعی میکنند که برای رسیدن به اهداف خود به دیگری فشار وارد کند تا وضعیت در نتیجه فشارهای متقابل به توازن و تعادل برسد. یعنی تا زمانی که مذاکره صورت نگیرد تحریمها لغو نمیشود ؟ درحال حاضر با پیشنهادی که اوباما برای مذاکره داده است و ملایمتی که ما از خودنشان دادهایم، شاید دو طرف بخواهند پشت میزمذاکره بنشینند، کاملا طبیعی است که هردوی آنها سعی کنند با استفاده از اهرمهای فشار که در اختیار دارند باهم مذاکره کنند و این بدان معنا ست که طرفها علی الاصول نباید مواضع خود را قبل از مذاکره یا در خلال آن ترک کنند، حال اگر ایالات متحده خواست با دادن بسته تشویقی مقداری از این مواضع را تعدیل کند آن امری جداگانه است. ایران باید برای ارتباط با آمریکا چه اصولی را به کاربندد؟ درروابط دیپلماسی با کشوری همچون آمریکا که تاکنون با آن روابطی خصمانه داشتهایم باید این تکنیکهای دیپلماسی را به کار بندیم: 1 -دراینکه آیا ما نیاز به برقراری ارتباط با آمریکا داریم باید به اجماع برسیم. 2 -پیامها و نشانههایی را که برای ما ارسال میکنند به دقت مطالعه کنیم تا تله و نیرنگی در کارنباشد و بعد پاسخ های حساب شده مثبت را عرضه کنیم. 3 -در انجام مذاکره با دقت تمام پیش برویم و درهمان سطحی که آنها گام برداشتهاند ما هم گام برداریم، دقیقا مشابه با همان کیفیت و همان کمیت و نه یک قدم بیشتر نه یک قدم کمتر تا بتوانیم مسائل فی مابین را در موازنه و تعادل حل کنیم آنگونه که هیچ طرفی برنده یا بازنده محسوب نشود و یکی طرف تسلیم طرف مقابل قلمداد نشود. رعایت این اصول میتواند مارا به یک موازنه در روابط با آمریکا برساند. ما در مذاکرات نباید بهدنبال اثبات این باشیم که ما طرف مقابل را شکست دادهایم یا ما از طرف مقابل شکست خوردهایم بلکه زمانی که ما پشت یک میز مذاکره مینشینیم به معنای ایناست که ما در یک سطح برابرهستیم و اکنون که آمریکا به عنوان قطع کننده ارتباط قدم اول را برای برقراری ارتباط برداشته است ما هم باید قدمی مشابه آن برداریم. زمانی که ما پشت میز مذاکره نشستیم باید چه موضوعاتی را مطرح کنیم و نحوه ارائه آن به چهشکلی باشد که بتوانیم در این مذاکرات موفق عمل کنیم ؟ پیش از نشستن پشت میز مذاکره باید بر سر یک اجندا (دستورالعمل) مشترک با طرف به توافق رسیده باشیم. در این اجندا دقیقا مشخص خواهد شد که چه مواردی میتواند مورد مذاکره قرار گیرد و از طرح چه مواردی پرهیز کرد. ما باید از گذشته درس عبرت گیریم و بهیاد بیاوریم در آنکارا همه وقت را به گله گذاری و حرفهای متفرقه گذراندیم و بهانه لازم را برای خانم اشتون و هیاتش جهت فرار از کار فراهم ساختیم. در دستورالعمل مذاکرات باید پیش بینی شود که آیا باید وارد بحث انرژی هستهای شد یا بهتر است که مذاکره صرفا محدود به مسئله ترمیم روابط دوجانبه باشد و بحث انرژی هستهای به مذاکرات ایران و 5+1 محول شود و در جای خود پیگیری شود. اگر در تهیه دستور کار آمریکاییها اصرار ورزند که تعیین تکلیف کلی مسئله میزان و درصد غنی سازی اورانیوم توسط ایران باید در این مذاکرات صورت گیرد اصل مذاکرات بر سر ترمیم روابط دوجانبه به خطر خواهد افتاد چون این موضوع هسته مرکزی بسیار پیچیده کل این اختلافات شمرده میشود. دراین مذاکرات چه مسائلی باید مطرح شود ؟ و درکل ایران باید چه گامی بردارد ؟ این مسئله باید در مرحله تهیه دستورالعمل بحث مشخص شود. البته صحبت از بسته تشویقی آمریکا برای ایران میتواند در جهت گیری اجندا موثر باشد چون این اولین بسته پیشنهادی بوده است که از طرف آمریکا پیشنهاد میشود و بستههای قبل از طرف کشورهای 5+1 با بی میلی آمریکا به ایران ارائه میشد. اگر وضع به این صورت باشد که آمریکا دراین بسته اعلام کند در صورتی که ایران به خواستههای آمریکا جواب مثبت بدهد آمریکا یکسری از تحریمها را لغو میکند و ایران هم در مقابل میگوید آمریکا در ابتدا تحریمها را لغو کند تا ما به خواستههای آمریکا جواب مثبت بدهیم. در چنین وضعیتی شرایط بغرنج میشود. دراین میان وجود دیپلماسی ورزیده مورد نیاز است تا به طرف مقابل تفهیم نماید که تشویقهای مشروط نمیتواند تشویقی واقعی باشد چون مشروط کردن امتیازها به شروط مورد دعوا کار را مستقیما وارد مرحله مذاکره کند که رسیدن به نتایج مثبت را مشکل میسازد. آقای صالحی در گفتوگویی اظهار داشتند که مذاکره موضوعی با آمریکا به معنای مذاکره کلی با آمریکا نیست و این دو، مسئلهای جدا ازهم هستند به نظرشما این به معنای یک موضع گیری مثبت از سمت ایران نیست؟ من فکرمی کنم این گفته آقای صالحی واقع بینانه است،بعضی از افراد تصورمیکنند منظور از برقراری ارتباط با آمریکا به معنای ایناست که ما دست دوستی با آنها بدهیم و هم پیمان آمریکا وحتی عضو ناتو شویم،نه! ما فعلا در مرحلهای هستیم که ببینیم آیا میشود با آمریکا مذاکره کرد. در این مرحله نمیشود غوغابه پاکرد که ما مستعمره آمریکا شدیم. چون توافق برسر ترمیم خرابیها در روابط به معنای این نیست که ما متحد آمریکا شدیم. ما میخواهیم یک روابط دیپلماتیک بین دو کشور برقرارشود و این کارمی تواند فشارهایی که دوطرف به هم اعمال میکنند را کاهش دهد که در این مرحله میتواند برای منافع ملی دو کشور مفید باشد.
دیدگاه تان را بنویسید