بهار انصاف کجاست؟
جناب آقای افشین امیرشاهی؛ همکار خوبم
من در كار حرفه اي روزنامه نگاري ام عادت به «نيت خواني» ندارم. پرهيز هميشگيام بر اين بوده كه شايسته نيست بر اساس ذهينت نادرست، قضاوتي ناعادلانه در خصوص رفتار فرد ديگري كنم. بر اساس همين عادت هم امروز درباره يادداشتي كه در دفاع از فرهيخته ارجمندمان آقاي مسجدجامعي نوشتهايد «حسن ظن» دارم. چرا كه كار حرفهاي روزنامه نگاري همين است؛ تا بعد بتواند بدون حب و بغض، رفتار حرفهاي از خودش نشان دهد. شما در يادداشت 3تيرماه با عنوان خاطرهها فراموش شدني نيستند(روزنامه بهار و خبرگزاري خبرآنلاين) گرايش مردم به اعتدال و تفاهم و همكاري را مورد توجه قرار دادهايد و همه را دعوت به آن كردهايد.
خوب بود به اين دعوتنامه «انصاف» را هم اضافه ميكرديد.انصافي كه نداشتنش انسان را از اعتدال باز ميدارد و مانع تفاهم ميشود. به نظرم شما آنچنان ذوب در حقانيت و صدق رفتار و گفتار آقاي مسجد جامعي شدهايد كه خاطرتان رفته است به قلم شيوا و روانتان بياموزيد منصفانه هم بنويسد. در حقيقت آنچه را كه شخص آقاي مسجد جامعي در نشست خبريشان به دليل آموزههاي ديني و اخلاقي نپرداختهاند شما به زبان ديگري همه آنها را به شهردار و شهرداري تهران روا دانستهاند و شخص آقاي قاليباف را متهم به استفاده از رانت دولتي، پولشويي، تخلف انتخاباتي و... كردهايد. من كاري به رفتاري كه دفتر شهردار محترم در اين خصوص انجام خواهد داد، ندارم.
اما به عنوان يك مطلع و كسي كه سالها در گروه مجلات همشهري و روزنامه تهران امروز مسئوليت داشتهام جهت آگاهي شما همكار گرامي و مخاطبان گرامي عرض ميكنم كه بخش زيادي از اطلاعاتي كه شما در يادداشتتان منتشر كردهايد هرگز واقعيت نداشته و نخواهد داشت. همانطور كه ميدانيد شهرداري تهران به عنوان يك اهرم بزرگ كه داراي «پول و قدرت» است هميشه در معرض توجه احزاب و جناحهاي سياسي بوده. سياسيوني كه به دليل همين وابستگي زيادشان به اهرمهاي پول و قدرت، تا قبل از سال 84، تهراني ساخته بودند كه پر از هرج و مرج و ترافيك، بود. تهراني كه نه ميشد از زيباييهايش حرفي زد و نه از ويژگيهايش. تهراني كه ميگفتند آن قدر ماشينها و آدمهايش روي زمين به هم گره خوردهاند كه حتي يك آجر هم نميشود در اين ابرشهر روي هم گذاشت. حتما شما و بسياري ديگر، آن تهران را به ياد داريد. تهراني كه با كمترين امكانات حملونقل عمومي و البته با فرسودگي زياد ناوگانش دل خيليها را در تابستان كباب ميكرد. تهراني كه آدمهايش هر روز با بليتهاي كاغذي، مدتهاي زياد در انتظار ميماندند تا «شايد» اتوبوس شركت واحد آنها را به مقصدشان برساند. ميدانيد كه آن روزها
بزرگترين اعتصاب رانندگان شركت واحد را هم پايتخت نشينها تجربه ميكردند. پايتخت نشينهايي كه نه BRT داشتند و نه لذت استفاده از خطوط گسترده مترو را چشيده بودند و نه اتوبوسهايشان كولر دار بود. شهروندان آن روزها «مجبور» بودند با اين سيستم فرسوده و خسته بسوزند و بسازند. اما اين روزها تهراني كه من ميخواهم درباره آن با شما حرف بزنم با آن سالها تفاوتهاي زيادي كرده است. از سال 84 به زعم من و شايد شهرونداني كه آن روزها را به ياد دارند در تهران ورق برگشته است.
آن سالها در تهران كسي شهردار شد كه هيچ نسبتي با جريانها و احزاب حاكم بر كشور نداشت و صرفا براي خدمت اين وظيفه گران را بر عهده گرفت و دقيقا از همان تاريخ، همه پول و قدرت شهرداري در جهت خدمت به شهر و شهروندان صرف شد. حتما شما از شتاب گسترش شبكه بزرگراهي تهران خبر داريد. ساخت 250كيلومتر شبكه بزرگراهي در تهران، افزوده شدن 150كيلومتر بر خطوط زيرزميني مترو، ايجاد تونلهاي عظيم زيرسطحي براي رهايي از گرههاي ترافيكي، اتمام پروژه بزرگ برج ميلاد و ساخت بزرگترين درياچه مصنوعي كشور و بزرگترين باغ پرندگان خاورميانه براي روزهايي كه دلمان براي طبيعت ايران تنگ ميشود، ساخت طولانيترين بزرگراه كشور و مزين كردن آن به نام مقدس امام علي(ع) تا به مانند صاحب نامش اين بزرگراه نمادي براي كاهش فاصله بين شمال و جنوب شهر و پاياني براي حسرت جنوب شهريها محسوب شود، راه اندازي 120 كيلومتر خطوط اتوبوسهاي تندرو و افزوده شدن 300 ايستگاه به ايستگاههاي اتوبوس تهران، ايجاد سرپناههايي براي كارتنخوابها، اين بازماندگان از زندگي و ايجاد مراكز اشتغال براي زناني كه خود به تنهايي بار زندگي را به دوش مي كشند و... همه و همه تلاشهايي بوده
كه در اين 8سال صورت گرفته است.
همچنين اين شهردار تهران بود كه با شعار«شهرداري يك نهاد صرفا خدماتي نيست بلكه يك نهاد اجتماعي و فرهنگ نيز هست» توانست بخش عمدهاي از كاستيهاي فرهنگي و اجتماعي را در كلان شهري مانند تهران پوشش دهد. نمونه اين فعاليتها در راه اندازي مجدد سينما آزادي تهران به عنوان يك پرديس سينمايي ديده شد و بعدها هم گسترش پرديسهاي سينمايي ديگر در جايجاي تهران را همگان ديدند. همين رويكرد در جنوب شهر تهران هم نمود عيني پيدا كرد. جوانهايي كه حسرت پاركها و بوستانهاي شمال شهر را ميخوردند اكنون با همت شهرداري تهران خودشان شاهد گسترش بوستانها و فضا و مراكز تفريحي متعدد هستند. البته كه اينها تنها بخشي از فعاليتهاي گسترده در شهري است كه اگر من بخواهم ليست مسجدسازيها، ايجاد مراكز ورزشي، بوستانها، فرهنگسراها و... را بگويم اين يادداشت طولانيتر از اينها خواهد شد. همكار محترم، خوب است وقتي در مقام قضاوت قرار ميگيريم يك لحظه به اين فكر كنيم كه اين پول و قدرتي كه شما از آن ياد ميكنيد كجا تقسيم شده است. اگر پول و قدرت با مردم تقسيم شده باشد كه ما سرمان بالاست و به عملكرد خودمان هم افتخار ميكنيم. ضمن اينكه در بخش ديگري از
نوشتهتان به مجموعه قدرتمند رسانهاي شهرداري تهران از جمله روزنامه همشهري اشاره كردهايد.
بد نيست اين را هم بدانيد كه در بدنه موسسه همشهري، گروه مجلات همشهري هم شكل گرفت كه بزرگترين كارتل مطبوعاتي خاورميانه است. مجموعهاي كه با نظارت مستقيم شهردار تهران و با دغدغههاي فرهنگي ايشان شكل گرفت. مجموعهاي كه مجلات صاحب سبك و پرطرفداري مانند همشهري جوان، سرنخ، سرزمين من، ديپلماتيك، آيه، پايداري، دانستنيها، مهماري و... را منتشر ميكند. نشرياتي كه هر كدام بخشي از مخاطبان حرفهاي و ثابت خود را پوشش ميدهند و اين در تاريخ ماندگار خواهد شد كه اگر بدانيد مجموعهاي با راه اندازي اين تعداد نشريه و اين توان مخاطب، حتي يك بار هم تصوير شهردار تهران را طي ماههاي گذشته بر روي جلد كار نكردند و در تمام صفحات انتخاباتي شان جنبه انصاف و عدالت را رعايت كرده و هيچ گاه ذرهاي به سمت حمايت از شهرداري لغزش نكردند. حتي هيچ محتوايي در تخريب و نفي كانديداهاي ديگر انتشار نيافت. پاكي فعاليت رسانهاي در مجموعه موسسه همشهري آن قدر بالا بود كه حتي رقبا نيز گاهي با پيامهايي اين اندازه رعايت جنبه انصاف را ميستودند. كه اين ويژگي را ما از شخص شهردار تهران وام گرفته بوديم.
همكار محترم، شما در بخش ديگري ياددشتتان اشاره كردهايد كه راي 700هزار نفر از شهروندان تهراني ناگفتههاي زيادي را براي شخص شهردار به همراه دارد. اين نوع نگاه من را به عنوان روزنامه نگار بسيار متاثر كرد. چون اين نگاه، نشان دهنده يك رفتار و كردار صرفا سياسي و حزبي است نه ژورناليستي! اين كه شما به عنوان روزنامه نگار تبليغ كنيد هر كسي بر اساس تلاش و اقداماتش راي جمع مي كند بسيار نا اميد كننده است. اينكه روزنامه نگار ما هم حتي تا اين اندازه نگاه سياست ورزانه داشته باشد ديگر چه اميدي بايد به اصلاح رفتار مسئولان سياست كار داشت. به هر حال خوشبختانه در اين سوي ماجرا تمام تلاش هاي شهرداري تهران در سالهاي گذشته مبتني بر خدمت به مردم بوده و نه اخذ راي از آنها. چون اگر غير از اين بود شما و همكارانتان خوب ميدانيد كه با ابزار پول و قدرت چه كارها كه ميشد در ايام انتخابات كرد.
در پايان هم ذكر اين نكته ضروري است كه شما اكنون بعنوان كارمند رسمي بخش ضمائم روزنامه همشهري مشغول فعاليت هستيد و همزمان در روزنامه اي ديگر (روزنامه بهار) در مقام دبير گروه اجتماعي حضور داريد و همانطور كه واضح است بدون هيچگونه مشكلي مشغول فعاليتيد و اين هم نشانه اي از آن انصاف و تحملي است كه شما گمان برده ايد در مجموعه مديريتي و سردبيري همشهري وجود ندارد!
دیدگاه تان را بنویسید