یادداشت وارده یکی از بینندگان درباره طرح ارتقای امنیت اجتماعی

کد خبر: 28462

برخورد قانوني با بدحجابي، خود بخشي از كار فرهنگي است و كساني كه از ضرورت كار فرهنگي سخن مي گويند. اگر در گفتار خود صداقت دارند، بايد از اين برخوردها حمايت كنند.

یکی از بینندگان سایت « فردا » در مطلبی نسبت به برخی صحبت های خانم کدیور درباره نحوه اجرای طرح امنیت اجتماعی توسط نیروی انتظامی اعتراض کرد . بدیهی است سایت « فردا » هیچ مسئولیتی در قبال نظرات نویسنده این مطلب بر عهده ندارد. این بیننده در مطلب خود آورده است : اين هم نوعي كار فرهنگي است! اعلام طرح اخير نيروي انتظامي مبني بر برخورد قاطع با پديده بدحجابي، موجي از اميدواري را در دل هاي مردم دين باور كشورمان گستراند و مراجع بزرگوار تقليد نيز در ديدار سردار احمدي مقدم، از آن حمايت كردند. اما در اين ميان برخي افراد و گروه هاي سياسي، در مواردي پا از جادة انصاف فراتر گذاشتند و در مقابل اين طرح ايستادگي كردند. سركار خانم جميله كديور در مطلبي با اشاره به پديده بدحجابي نوشته است: « داشتن پوشش، تالي تلو مؤمن بودن يك زن مسلمان است و اين امر هم حاصل نمي شود مگر اين كه اعتقاد و باور به پوشش در زنان و دختران ايجاد شود و اين مهم نيز با الزام، زور و سركوب [!] و برخوردهاي فصلي مأمورين انتظامي حاصل نمي شود.» (1) در حاشيه ادعاهاي مذكور، چند نكته را متذكر مي شويم: 1. براي نهادينه شدن ارزش هاي ديني و هنجارهاي اجتماعي در درازمدت، فعاليت هاي گسترده و هماهنگ فرهنگي لازم است ولي به هيچ روي كافي نيست؛ بلكه در كوتاه مدت بايد در كنار بسترسازي فرهنگي، از ابزار قهريه نيز بهره گرفت. استدلال خانم كديور، مانند اين است كه به جاي برخورد قاطع با سارقان و قاتلان اموال، آن ها را به حال خود رها كنيم و به برخي كارهاي كليشه اي به ظاهر فرهنگي دل خوش داريم تا شايد احترام به جان و مال ديگران، براي همگان نهادينه شود؛ امري كه هرگز رخ نخواهد داد! از سوي ديگر، فعاليت فرهنگي اصطلاحي است كه از آن برداشت هاي مختلفي مي شود و نمي توان آن را يگانه راهكار براي حل معضلات جامعه دانست. به راستي خانم كديور، آقاي مهاجراني و ديگر همفكرانشان در دوران هشت ساله موسوم به اصلاحات، براي نهادينه شدن حفظ حجاب و باورهاي اعتقادي در جامعه اسلامي كدام فعاليت فرهنگي را انجام داده اند؟! بي گمان، سست كردن پايه هاي حجاب با سخنان روشنفكرمآبانه آن هم از سوي برخي مسؤولان وقت كه از قضا مسؤوليت فرهنگ سازي و گسترش فرهنگ اسلامي را بر عهده داشتند و نيز مطبوعات همسو با آن ها، اقدامي كاملاً ضدفرهنگي بود كه بعضاً در آن دوران صورت مي گرفت. طبيعي است چنان چه مسؤولان پيشين ، مسؤوليت فرهنگي خود را به درستي انجام مي دادند، امروزه بدحجابي و مفاسد اجتماعي وضعيت ديگري داشت. 2. فعاليت نيروي انتظامي در طرح اخير، دامنه بسيار گسترده اي دارد و شگفت آور نيست اگر در بين هزاران مآمور زحمت كش اين نيرو، عده اي انگشت شمار نتوانند و يا نخواهند به وظيفه خود، آن گونه كه شايسته است، عمل كنند اما منصفانه نيست كه چشم بر توفيق هاي چشمگير اين طرح فروبنديم و به بهانه برخي كاستي هاي احتمالي، همه برنامه را ناكام جلوه دهيم و با تعبير «سركوب»! تلاش هاي ايثارگرانه نيروهاي انتظامي را زير سؤال بريم و نياز جامعه به محيط سالم را ناديده بگيريم. 3. مرد يا زن بدحجاب، افزون بر اين كه حريم شرع مقدس را زيرپا مي گذارند، به حقوق ديگر افراد اجتماع نيز تجاوز مي كنند. طبيعي است برخلاف اقليت انگشت شمار، اكثر مردم خواهان محيطي مذهبي فارغ از جلوه هاي نابهنجاري مي باشند و به شدت نگران خود و فرزندانشان هستند. كودكان و جوانان اين سرزمين حق دارند در محيطي پاك سرشار از فضايل اخلاقي و به دور از آلودگي هاي شهواني زندگي كنند و اين مهم با تلاش نيروي انتظامي ، قوه قضائيه و توده مردم دين باور كشورمان تحقق يافتني است. براساس آمار و مشاهدات، حتي اكثر مردان و زنان بدحجاب نيز پس از نصحيت دلسوزانه و پي بردن به فوايد پوشش مناسب، از رفتار قبلي خود دست برمي دارند و به اكثريت ملحق مي شوند. در اين ميان فقط اقليتي بسيار اندك باقي مي مانند كه همچنان بر هنجارشكني خود اصرار مي ورزند و بايد با آن ها برخورد مناسب صورت گيرد. به راستي آيا شايسته است براي يك دستمال، قيصريه اي را به آتش كشيد؟! و به بهانه پشتيباني از برخي عناصر نابهنجار، اكثريت جامعه را از حق داشتن محيطي آرام و مطمئن براي خود و خانواده شان محروم كرد؟! 4. خانم كديور، برخوردهاي نيروي انتظامي را زير سؤال برده و خواهان كار فرهنگي شده اند؛ غافل از اين كه اقدام اخير نيروي انتظامي نيز خود كاري فرهنگي است هرچند در پوششي ديگر صورت مي گيرد. طبيعي است هر كار فرهنگي براي توفيق و استمرار به دو عامل نياز دارد: 1. وجود مقتضي 2. نبود مانع. مقتضي، همان ترويج فرهنگ حجاب و بازگوكردن فوايد آن، مانع نيز كاستن از آثار ويرانگر مبلّغان فرهنگ بي حجابي است. بي گمان اگر صرفاً به بعد آموزشي و اخلاقي تآكيد شود ولي از آثار مخرب مظاهر بدحجابي... غفلت كنيم و اجازه دهيم افراد با پوشش هاي نامناسب آزادانه در همه جا تردد كنند، نبايد چندان به ثمردهي كار فرهنگي خوش بين بود؛ چرا كه زنان بدحجاب - اگرچه ناخواسته- خود در حال اجراي كارفرهنگي البته در جهت منفي هستند و بايد با آن ها به عنوان فرهنگ ستيزان خاموش، برخورد كرد. بنابراين، برخورد قانوني با بدحجابي، خود بخشي از كار فرهنگي است و كساني كه از ضرورت كار فرهنگي سخن مي گويند. اگر در گفتار خود صداقت دارند، بايد از اين برخوردها حمايت كنند. مرتضي رضاييان فيروزآبادي پي نوشت: 1. اعتماد، شماره 1371
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت