سرنوشت پنج رهبر خاورميانه

کد خبر: 28512

سيّدسلمان صفوي

در سه دهه آخر قرن بيستم در منطقه استراتژيك خاورميانه، پنج رهبر قدرتمند آمدند و رفتند. محمدرضا شاه پهلوي در ايران، انورسادات در مصر، حافظ اسد در سوريه، صدام حسين درعراق و امام خميني در ايران. سبك آمدن و رفتن آنها، عبرتي است براي همه رهبران سياسي جهان. محمدرضا شاه توسط انگليسي‌ها در ايران منصوب شد و با نوكري انگليسي‌ها و سپس آمريكايي‌ها شاهي نمود و آن وقت كه ملت ايران قيام كرد واو را اخراج نمود، اربابان آمريكائي و انگليسي او هيچ كاري براي دوام قدرت او نتوانستند انجام دهند و شاه آواره جهان شد و آمريكائي‌ها حتي براي معالجه با وي همكاري ننمودند، زيرا تاريخ مصرف شاه تمام شده بود. شاه بي‌ياري ملت با قدرت اجنبي، بر قدرت نشست و با قيام ملت از سرير قدرت پايين كشيده شد و ذليلانه از ايران اخراج شد. ميليون‌ها ايراني اخراج شاه را بدرقه كردند و در فرار او شادماني كردند. سادات پس از مرگ جما‌ل‌عبدالناصر در غياب رأي ملت به حكومت، رسيد و سپس براي استمرار حكومت خود با دشمنان ملت مصر و اسلام (اسرائيل و آمريكا) سازش كرد و اسرائيل را بدون اجازة ملت بزرگ مصر به رسميت شناخت، در نتيجه نماينده ملت غيور و مسلمان مصر او را هلاك كرد. ملت مصر با گلوله قهرآميز خود، سادات را بدرقه نمودند، «ولكل فرعون موسي». حافظ اسد در سوريه با كودتا آمد، اما به آرمان‌هاي ضد صهيونيستي ملت عرب وفادار ماند و لذا با عزّت رفت. صدام حسين با تكيه بر حزب بعث و ارتش سركوب‌گر بعثي و شبكه جاسوسي مخوف بعث، سال‌ها بر ملت عراق حكومت كرد و به نمايندگي آمريكا و رژيم‌هاي ارتجاعي عرب به انقلاب اسلامي ايران حمله نمود. وي در نوكري قدرت‌هاي جهاني و ارتجاع منطقه، وحشي‌گري‌هاي بي‌شمار نمود. امّا، سرانجام او را از سوراخي بيرون كشيدند و ملت عراق او را اعدام نمود. امّا، امام خميني پس ازسال‌ها تبعيد با استقبال ميليون‌ها ايراني، قهرمانانه به آغوش وطن و ملت بازگشت، در حالي كه هنوز رژيم شاه پابرجا بود و هايزر و آمريكايي‌ها در ايران بودند.امّا ده روز پس از آمدن او كه به دعوت ملت ايران بود رژيم 2500 ساله شاهنشاهي بدست خلق قهرمان در ايران سرنگون شد. «جاءالحق و زهق‌الباطل» امام خميني ده سال در ايران رهبري نمود. او سلطنت نكرد بلكه خادمي ملت را نمود. او بردست‌كارگران، بسيجي‌ها و طبقات رنجبر و مستضعف ايران بوسه زد و ملت ايران را احيا نمود. او در زمان حكومت رژيم شاه گفت كه خميني با كمك ملت ايران حكومت تعيين مي‌كند. او گفت: ملت در رأس امور است. او نگفت كه من سلطانم، او نگفت كه من سايه خدا هستم.او نگفت كه من نماينده خدا بر زمينم. نگفت كه من منصوب خدا و امام زمان هستم. او گفت : من خادم ملت ايران هستم. او بر قلب ميليون‌ها ايراني حكومت كرد، به رغم توطئه‌ها و كودتاها و طرح‌هاي براندازي همه قدرت‌هاي جهاني، با تكيه بر ملت ايران، انقلاب اسلامي ايران را رهبري نمود. او با استقبال ميليون‌ها ايراني به مام وطن بازگشت و با بدرقه و آه و اشك و عزاي عمومي ميليون‌ها ايراني كه چندين برابر جمعيت استقبال كننده از او بودند، به ملكوت اعلي پرواز كرد. چون او از ملت بود و با ملت بود و براي ملت بود. منبع قدرت او، قدرت‌هاي جهاني، ارتش و سازمان اطلاعات و امنيت نبود، بلكه اراده و خواست ملت ايران بود. «فاعتبروا يا اولي الأبصار». او با خدا عهد بست و با و ملت ايران بيعت نمود. دستي در دست خدا و دستي در دست عيال‌الله، نه دستي در دست قدرت‌هاي اجنبي. لذا با افتخار و سربلندي آمد و با شكوه و عظمت بيشتر رفت. او در تاريخ اسلام و ايران ماندگارشد و ستاره‌اي شد درخشان بر تارك افتخارات اسلام عزيز و ايران سربلند. بي‌شك تا ابد نام امام خميني به نيكي و بزرگي درقلب‌هاي ملت ايران زنده است. يادش و راهش هميشه مستدام باد.
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت