به خاطر نفت با جنگ موافق بودم

کد خبر: 28699

گفت وگو با کيسينجر

به خاطر نفت با جنگ موافق بودم
هنري کيسينجر سياستمدار کهنه کار امريکايي در اين مصاحبه در مورد «ازدحام جمعيتي» در اجلاس سران گروه هشت، رشد و ترقي چين، خطرات خروج نيروهاي امريکا از عراق و درباره جسارت و شهامت در عرصه سياست خارجي امريکا مي گويد. لازم به ذکر است که اين گفت وگو يک روز قبل از برگزاري نشست گروه هشت انجام گرفته است. *** نشست سران گروه هشت چهارشنبه در هايليگندام برگزار مي شود. آيا هنوز هم اين جمع بازتابي از واقعيت قرن 21 است؟ دير يا زود بايد چين و هند هم در اين جمع پذيرفته شوند. از اين چنين به اصطلاح رويدادهاي بزرگ جز يک شکل و صورت ظاهري چه باقي مانده است؟ من دومين نشست از اين نوع را در سال 1976 و در پورتوريکو سازماندهي کردم. در آن زمان هر کشور شرکت کننده گاه با سه نفر حضور داشت؛ رئيس دولت، وزير اقتصاد و وزير خارجه. شايد دو نفر هم در پشت سر آنها مي نشستند. اما امروز اين اجلاس تبديل به يک ازدحام جمعيتي شده است. در آن اولين نشست ها خود روساي دولت ها مدارک و اسناد را ارائه مي دادند اما حالا اکثر کارها قبل از نشست سران انجام مي شود. آيا اين گونه نشست هاي سران اصولاً هدفمند هم هست؟ اين نشست ها نسبت به قبل هدف و مفهوم ديگري دارد. در ابتدا اين نشست ها براي اين برگزار مي شد که روساي دولت ها استراتژي هاي خود براي بحران هاي اقتصادي دهه هفتاد را ارائه کنند. اما امروزه اين نشست ها با هدف تشخيص موضوع هاي مهم و بحث در مورد آنها برگزار مي شود. شما از چين و هند گفتيد. تاريخ نشان مي دهد که دولت هاي رو به رشد و ترقي در جهت ايجاد ناآرامي تلاش مي کنند چون همواره قدرت نظامي شان را نمايش مي دهند. با پديدآمدن يک ابرقدرت، دو مساله به وجود مي آيد؛ اول اينکه نمايش قدرت براي او امري اجتناب ناپذير است. دوم اينکه ابرقدرت هاي موجود که به هژموني خود عادت دارند بايد خودشان را با شرايط جديد تطبيق دهند. وقتي نقطه ثقل از آتلانتيک به سوي پاسيفيک مي رود بايد هر دو گرايش را مورد توجه قرار داد. ? چين تا به امروز در عرصه سياست خارجي بسيار محتاطانه عمل کرده است. اما اگر اين رژيم متزلزل شود و براي کسب مشروعيت به ناسيوناليسم رخاشجويانه رو بياورد آنگاه شايد اين وضعيت دگرگون شود. اينکه چين تا به امروز با چه زيرکي کار خود را پيش برده خيلي شگفت انگيز است. هيچکس نمي تواند پيش بيني کند که چه اتفاقي مي افتد. اما اگر اين کشور در مسير يک ناسيوناليسم شديد بيفتد يعني همان اتفاقي که در اروپاي قرن 19 و اوايل قرن 20 افتاد، به کاري بس مخاطره آميز دست زده که مي تواند به شکست بينجامد. اما با توجه به آنچه آنها در حال حاضر انجام مي دهند به نظر نمي رسد که چنين ريسکي انتخاب اول يا حتي گزينه دوم آنها باشد. من اميد زيادي دارم که رشد و ترقي چين با همکاري و هماهنگي انجام پذيرد. هر برخورد و مناقشه اي براي کل منطقه بسيار خطرناک است. شما از جمله معدود کساني بوديد که پس از فروپاشي شوروي سابق، جهش و قدرت يابي دوباره روسيه را پيش بيني مي کردند. اما آيا احتمال توقف اين روند با توجه به ضعف هاي ساختاري روسيه وجود ندارد. روسيه تنها به دليل وسعت، جغرافيا و تاريخ خود نقشي مهم نه فقط در اروپا بلکه در آسيا نيز ايفا خواهد کرد. اما اين مساله کاملاً درست است که بايد فرآيند هاي دروني مختلف و بازدارنده هم مورد توجه قرار گيرند، فرآيندهايي چون نرخ منفي رشد جمعيت و نياز روسيه به مدرن سازي زيرساخت ها و سيستم دولتي. افزون بر آن روسيه نيز مانند هر کشور داراي اقليت مسلمان از ناحيه اين گروه تحت فشار قرار دارد و از آنجايي که 25 درصد جمعيت روسيه را مسلمانان تشکيل مي دهند اين خطر براي روسيه فربه تر از کشورهاي ديگر است. شما همراه با نيکسون در سال 1971 و 1972 درها را به سوي چين گشوديد. آيا امروز موافق گفت وگوي بدون پيش شرط با ايران هم هستيد؟ اغلب به صورتي در مورد سفر من به چين صحبت مي شود که گويي اين من بودم که رهبري چين را براي بهبود مناسبات با امريکا متقاعد کردم. در حالي که اين اصلاً صحت ندارد. من به چين رفتم چون چيني ها پيش از آن متقاعد شده بودند که روابط بهتري با امريکا داشته باشند. اما نمي توانستيد در اين مورد صددرصد اطمينان داشته باشيد. نه، اين کار يک ريسک بود که ما آن را قبول کرده بوديم. من توصيه مي کنم که با ايران گفت وگو شود. براي من پيش شرط ها چندان اهميت ندارد بلکه نتيجه کار مهم است. ما با ايران حداقل دو مساله داريم؛ مناقشه اتمي و نقش ايران در خاورميانه. در مورد مساله اتمي رسيدن به توافق بسيار مشکل است. شما در سال 2005 در روزنامه واشنگتن پست نوشتيد که هيچ استراتژي اي براي خروج از عراق به غير از پيروزي بر شورشيان وجود ندارد. من بارها گفته ام که پيروزي نظامي به اين معنا که هر مترمربع از خاک عراق تحت کنترل باشد، آن هم در شرايط فعلي امکان پذير نيست. آيا اصلاً ايده حمله به عراق درست بود؟ من جزء کساني بودم که از اين حمله دفاع کردند و نمي توانم تصميمي را که خودم در آن سهيم بوده يا نبوده ام، مورد انتقاد قرار دهم اما بي ترديد در عراق نتايج غيرمنتظره اي وجود داشت. چرا با جنگ عراق موافق بوديد؟ موافق بودم چون مثل ديگران عقيده داشتم که عراق سلاح هاي کشتارجمعي در اختيار دارد. در درجه بعد فکر مي کردم که اين کشور که آشکارا با امريکا دشمني مي ورزد دومين منابع بزرگ نفت جهان را در اختيار دارد و قادر است گرايش جهادي را در منطقه پشتيباني کند. چه درس هايي از جنگ عراق مي توان گرفت؟ اهداف نظامي و سياسي بايد در توازن با يکديگر باشند. اين اهداف بايد به گونه اي باشند که با ظرفيت افکار عمومي براي پشتيباني از آنها، تناسب داشته باشد. به نظر شما دموکراسي راه حل مساله خاورميانه است؟ ايالات متحده طرفدار دموکراسي است. اما من با عقيده کساني که مي گويند ما مي توانيم در عرض مدت کوتاهي دموکراسي را در کشورهاي سنتي اسلامي پايه گذاري کنيم، موافق نيستم. منبع : روزنامه شرق
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت