اطلاعیه ای از آیت الله طباطبایی قمی

کد خبر: 28768

یوسفی اشکوری اطلاعیه ای از آیت الله قمی منتشر ساخت و هدف خود را اینگونه عنوان ساخت که هم يادي از آن شخصيت ارجمند و مقاوم بشود و هم نسل امروز اندکي با حال و هواي سال هاي پيش از انقلاب آشنا گردد.

اطلاعیه ای از آیت الله طباطبایی قمی
حسن یوسفی اشکوری اطلاعیه از آیت الله طباطبایی قمی را که مربوط به دوران مبارزات ایشان در حکومت پهلوی بود منتشر ساخت . به گزارش « فردا »، حسن یوسفی اشکوری طی یادداشتی در روزنامه شرق نوشت : فکر مي کنم سال 54 بود که دوستي به من گفت آيت الله قمي از تبعيد در کرج بازگشته و اکنون مهمان حاج آقا رضا صدر است و به من پيشنهاد کرد به ديدنشان برويم. پذيرفتم و با هم به منزل آقاي صدر رفتيم و در آنجا آقاي قمي را براي اولين بار (و البته آخرين بار نيز) از نزديک ديدم. من به عنوان طلبه اي جوان و شيفته مبارزه و ارادتمند مبارزان و عالمان مجاهد چنان از ديدن آقاي قمي که سالياني وصفشان را شنيده و اطلاعيه هايشان را خوانده بودم، خوشحال شده بودم که واقعاً به وصف نمي آمد. اکنون پس از سي و دو سال هنوز حلاوت آن در کامم باقي است. خوشبختانه يکي از آن اطلاعيه ها را دراختيار دارم. حال که آن بزرگوار رخت به سراي ابدي کشيده و به لقاءالله پيوسته است، شايسته ديدم که آن را در اختيار جريده شرق بگذارم تا آن را منتشر کنند. تا از اين طريق هم يادي از آن شخصيت ارجمند و مقاوم بشود و هم نسل امروز اندکي با حال و هواي سال هاي پيش از انقلاب آشنا گردد. در اطلاعیه آیت الله قمی آمده است : بسم الله الرحمن الرحيم، الحمد الله و سلام علي عباده الذين اصطفي با آنکه متجاوز از پنج سال است با دست جنايت بار هيات حاکمه ستمگر، از وطن و کنار قبر مقدس حضرت رضا صلوات الله و سلامه عليه، دور و مدتي در خاش و پس از آن در اين گوشه و آن گوشه مملکت با تحمل ناملايمات و رنج هاي گوناگون به زندان و تبعيد به سر مي برم و اخيراً در زاويه کرج افتاده ام مع الوصف به اين امور ابداً اهميت نداده ولي از مشاهده اوضاع آشفته و نابسامان و حوادث رقت بار و حيرت انگيزي که سراسر اجتماع ملت مظلوم ايران را فراگرفته و مظالمي که از طرف دستگاه جبار موجود بر ملت بيچاره وارد مي آيد بسيار رنج برده و مي برم و سلب آسايش از من نموده، لذا و ادا للتکليف، اين چند جمله را مي نويسم؛ فقر و پريشاني يک مشت مسلمان بي پناه و گراني سرسام آور و کسادي بازار و رکود معاملات و ورشکستگي هاي پي درپي و ظلم و تعدي زمامداران و اشاعه فحشا و منکرات و فساد اخلاق و بي عفتي بي حد و حصر و حملات ناجوانمردانه به احکام مقدس اسلام و لطمات پي درپي اي که بر پيکر اسلام وارد مي آيد و تيرهايي که مرتباً بر قلب مقدس امام زمان ارواحنا فداء زده مي شود اموري است که قابل تحمل براي هيچ مسلماني نيست و به فرمايش حضرت اميرالمومنين صلوات الله عليه (فلو ان امرء مسلما مات من بعد هذا اسفا ما کان به ملوما بل کان به عندي جديرا) آيا چگونه ممکن است مسلماني ناظر اين اوضاع شرم آور ننگ بار باشد و در عين حال ساکت بماند؟ آيا مي توان باور کرد در مملکت اسلامي و کشوري که مذهب رسمي آن مذهب حقه جعفري است، احکام قطعي اسلام مورد حمله چند نفر يهودي يا لامذهب ديگري قرار گيرد و علناً به ذات اقدس خداوند متعال و قرآن مجيد جسارت و اهانت شود و مسلمانان از خود عکس العملي نشان ندهند؟ اگر به خود هيات حاکمه اهانتي شود مجازات مي کنند، شکنجه مي دهند، زندان مي برند، از براي خداي متعال و قرآن مجيد به قدر خودشان هم احترام قايل نيستند، مگر نه اينکه قانون اساسي اين کشور تصريح مي کند که بايد قوانين مصوبه مخالف قوانين و احکام اسلام نباشد؟ بنابراين به چه مجوزي آزادي سقط جنين را که مسلماً برخلاف قانون الهي است طرح نموده و لايحه آن را تقديم مجلس مي کنند؟ از آزادي سقط جنين و بالا بردن سن ازدواج پسران و دختران چه نتيجه اي عايد اين مملکت مي شود جز اين که فحشا و منکرات را چندين برابر سازد و از اين همه فحشا و منکرات چه پيشرفتي حاصل شده است که در فکر ازدياد آن هستند؟ روش هاي ضد اسلامي و انساني هيات حاکمه و انجام کارهاي نامشروع و جعل قوانين مخالف قرآن و جسارت ها و هتاکي ها به مقدسات دين و مذهب از طرف دستگاه تبليغاتي کشور و غيره، سلب آزادي از گويندگان و وعاظ محترم و نويسندگان پرارزش و فشار و محدوديت هاي گوناگون، ملبس نمودن افراد نالايق و نااهل را به لباس روحانيت و به اسم سپاه دين و مروجين براي تبليغات سوء در بين روستاها فرستادن، جمعي از مردمان مسلمان با فضيلت و تقوي را در زندان هاي طويل المده نگاه داشتن، خون ملت حساس مسلمان، خاصه جوانان تحصيلکرده را به جوش آورده و احساسات پرشور آنان را بر عليه حکومت جبار برانگيخته، جريانات اسفناک در حمله وحشيانه به دانشگاه در گذشته و انجام جنايات و فجايع رقت بار، منتهي به کشته شدن جمعي از آنان و در عنفوان جواني با هزاران آمال و آرزو در دل، سر در گور آرميدن و عده زيادي از آنها را با سر و دست هاي شکسته زنداني کردن و با ايجاد خشم و عصبانيت در اساتيد دانشگاه و منجر به استعفاي دسته جمعي آنان شدن، به مسلسل بستن يک مشت کارگر گرسنه و بيچاره در راه کرج و بي سرپرست گذاردن عائله و کودکان خردسال و يتيم آنان در اين محيط فاسد و اسراف هاي بي حد و حصر و تبذير بيت المال مسلمين در زماني که مردم بلوچستان و زابلستان و دشتستان به علت فقر و فلاکت و گرسنگي و نداشتن قوت لايموت آواره از وطن شده اند، براي زنده کردن نام مردان ظالمي که در عمر خود ظالم ترين و منفورترين افراد بوده اند صدها ميليون بودجه، اين مردم بدبخت و فقير را به مصرف جشن دو هزار و پانصد ساله رساندن و صدها تئاتر اين امور عقده هاي رواني در افراد زنده و روشن اين کشور ايجاد کرده است و حس بدبيني آنها را تشديد کرده و آنان را به مخالفت با دستگاه جبار موجود تحريک کرده، براي چاره جويي از اين حوادث هيات حاکمه متوسل به جنايات وحشيانه و شکنجه هاي طاقت فرسا و تيرباران کردن هاي پي در پي و به آتش انقلاب بيشتر دامن مي زنند. من به زمامداران هشدار مي دهم که از کيفر و دادرسي پروردگار جهان بهراسيد و از سرنوشت گذشتگان عبرت بگيريد و اگر از امهال خداوند مهربان سوءاستفاده کرده و از خشم و انتقام ذات اقدس اش نمي ترسيد از خشم و نفرت عمومي ملت بترسيد و براي جبران اعمال غلط دست به اعمال غلط ديگر نزنيد و صفحه ديگري به دفتر ننگين وحشيگري و آدم کشي خود نيفزاييد و آتش شعله ور را مشتعل تر نسازيد. آيا با کشتار دسته جمعي جوانان که ذخاير ارزنده اين مملکت هستند اين عقده ها را مي توان گشود؟ آيا با متهم ساختن به گرايش هاي ضدديني و تيرباران کردن جوان هاي مسلمان تحصيلکرده که هر کدام آنها بايد متصدي خدمات گرانبهايي به کشور باشند و از وجود آنان بايد حداکثر استفاده به نفع اين مرز و بوم بشود ممکن است جلو اين همه احساسات را گرفت؟ آيا با متهم ساختن جواناني که به شهادت بعضي ثقات عده اي از آنان حافظ بيشتر قرآن مجيد هستند و پيش از زنداني شدن به جوانان ديگر درس قرآن و معارف اسلامي مي آموختند و اکنون هم به قرار مسموع در زندان افراد فريب خورده و منحرف شده را به تعاليم عاليقدر اسلام و مزاياي ممتازه آن آشنا ساخته و با بيانات شيواي خود آنان را از انحرافات برگردانيده و پايه هاي ديني آنها را محکم مي سازند مي شود سرپوش بر اين همه جرائم و جنايات گذاشت؟ آيا اين مشکل با اعدام و به کار بردن سرنيزه حل خواهد شد؟ چرا زمامداران اين کشور اين چنين فکر مي کنند؟ چرا به علل و عوامل جريانات اخير نمي انديشند؟ چرا حاضر نيستند به جرائم و خطاهاي خود اعتراف کنند؟ چرا براي جبران کارهاي غلط خود دست به کارهاي غلط ديگر مي زنند؟ آيا تا کي مي توان با فشار و اختناق حکومت کرد؟ آيا چنين حکومت و حکمراني چه ارزشي دارد؟ من بر حسب وظيفه اين چند جمله را نوشتم، اميدوارم همين مقدار موجب تنبه و آگاهي زمامداران گرديده و در اعمال خود تجديدنظر نمايند. الا ان اريد الاصلاح ما استطعت و ما توفيقي الا بالله عليه توکلت و اليه انيب. حسن طباطبايي قمي
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت