به «فلسطین» خوش آمدید!
رابرت فیسک
رابرت فیسک ، روزنامه نگار مشهور انگلیسی در مقاله ای که دیروز در روزنامه ایندپندنت به چاپ رسید به بررسی نگاه غرب به مسائل خاورمیانه خصوصا فلسطین و همچنین رویکرد غربی ها به رهبران سیاسی کشورهای منطقه پرداخت. چقدر مسلمانان خاورمیانه مشکل سازاند. ابتدا ما می خواهیم که فلسطینیان از دموکراسی حمایت کنند و بعد آنها برای حمایت از دموکراسی درانتخاباتی، حزبی مشکل ساز را انتخاب می کنند، حماس. و بعد حماس یک جنگ کوچک داخلی را می برد و کنترل نوار غزه را در دست می گیرد و ما غربی ها هم چنان می خواهیم با رئیس جمهور فاقد اعتبار یعنی محمود عباس مذاکره کنیم. امروز «فلسطین» دو نخست وزیر دارد. به خاورمیانه خوش آمدید. ما با چه کسی می توانیم مذاکره کنیم؟ خب البته، ما باید با حماس ماه ها پیش مذاکره می کردیم. ولی ما مذاکره با دولتی که آزادانه بوسیله فلسطینیان انتخاب شده است را دوست نداشتیم. آنها می بایست به فتح ( و رهبریت غیر مشروع و خراب آن) رای می دادند. اما به حماسی رای دادند که به رسمیت شناختن اسرائیل را رد می کند و توافقنامه اسلو را فاقد اعتبار می داند. هیچ کس در میان ما نپرسید که حماس قرار بود (و می بایست) کدام اسرائیل را به
رسمیت بشناسد. اسرائیل 1948؟ اسرائیل بعد از 1967؟ اسرائیلی که شهرک ها را برای اقامت فقط یهودی ها می سازد و ساخته است و آن هم در سرزمین اعراب، و در حال تصرف بیش از 22 درصد از «فلسطین» است که هنوز در مورد آنها مذاکره نشده است؟ و امروز، ما قصد مذاکره با پلیس با وفای خود - آقای عباس - را داریم،محمود عباس رهبر «میانه رو» فلسطینیان (که بی بی سی و سی ان ان و فاکس نیوز از وی این طور یاد می کنند)، مردی که یک کتاب 600 صفحه ای در مورد قرار داد اسلو نوشته است، بدون ذکر اشغال سرزمینش. کسی که همیشه به «خروج» نیروهای اسرائیلی می گوید «نقل و انتقال» ، «رهبری» که ما می توانیم به آن اعتماد کنیم چون کراوات می زند و به کاخ سفید می رود و حرف های خوب می زند. من سالها پیش را یادآوری می کنم که به خانه یکی از مسئولان حکومت خود گردان فراخوانده شده بودم که دیوارهای آن بوسیله تانک اسرائیلی سوراخ شده بود. همه درست است. اما چیزی که به من شوک داد، شیر های دستشویی وی بودند که از طلا ساخته شده بودند. آن شیرها، چیزی بود که موجب برگزاری انتخابات بوسیله فتح شد. فلسطینیان، پایان فساد - سرطان دنیای عرب - را می خواستند، پس به حماس رای دادند و
بنابراین ما، که همگی باهوش هستیم، و غرب همه چیز خوب، تصمیم گرفتیم تا آنها را تحریم کنیم. به آنها بدلیل انتخابشان زور بگویم و توهین کنیم. به آنها گرسنگی دهیم. شاید ما می بایست به «فلسطین» عضویت اتحادیه اروپا را بدهیم اگر به اندازه ی کافی مشوقی باشد برای انتخاب افراد درست؟ در تمام خاورمیان، این چنین است. ما در افغانستان از حامد کرزای حمایت می کنیم، حتی زمانی که وی در کابینه اش جنگ طلبان و قاچاقچیان را جا دهد ( و طبق معمول، ما بابت کشته شدن افغانهای بی گناه در برهوت ایالت هیرمند بدلیل «جنگ علیه تروریسم» خود واقعا ناراحتیم). ما عاشق حسنی مبارک در مصر هستیم، کسی که شکنجه هایش علیه سیاستمداران حزب اخوان المسلمین که به تازگی در خارج از قاهره دستگیر شدند هنوز تمام نشده، کسی که ریاست جمهوری اش،مورد حمایت خانم - بله خانم - جورج دبلیو بوش قرار گرفت و مسلما جانشین اش، پسرش جمال خواهد بود. ما معمر قذافی را پرستش می کنیم، دیکتاتور دیوانه لیبی را که مزدورانش، مخالفانش در خارج را از بین می بند، کسی که نقشه مرگ ملک عبدا... عربستان را می کشد و آن هم قبل از سفر اخیر تونی بلر به لیبی - سرهنگ قذافی باید به یاد داشته باشد، که
بوسیله جک استراو بدلیل سیاست هسته ای اش، یک «سیاست مدار تمام عیار» نامیده شد - و کسی که «دموکراسی» در کشورش وجود دارد، چون از ما در «جنگ علیه تروریسم» حمایت کرد. آری، ما ملک عبدا... (اردن) را دوست داریم، بخاطر سلطنت اش در اردن (که در قانون اساسی آنها ذکر نشده)، و تمام امیر ها و شاهزاده های خلیج فارس را، بخصوص آنهایی که بوسیله کارخانجات اسلحه به ما رشوه می دهند. و بله، من به راحتی می بینم که چرا پوشش مستقل خاورمیانه را نمی خواهند. اگر فقط اعراب - و ایرانی ها - شاه ها و شاهزاده های ما که پسران و دخترانشان در آکسفورد و هاروارد درس می خوانند، حمایت کنند، کنترل «خاورمیانه» چقدر آسان تر خواهد شد. برای همین است که ما مورد الطفات سران آنها قرار می گیریم. اکنون غزه به حماس تعلق دارد، حال سران انتخاب شده ما چه می کنند؟ آیا نمایندگان ما در اتحادیه اروپا و سازمان ملل و واشنگتن و مسکو اکنون باید با این مردم بیچاره و ناسپاس گفت وگو کنند؟ ( هیچ ترسی نیست، آنها نمی توانند دست بدهند) یا آنها فلسطین کرانه باختری را قبول کنند (محمود عباس البته دست می دهد و یک جفت دست مطمئن است) در عین اینکه حماس منتخب و موفق نظامی در غزه
را به رسمیت نشناسند؟ آسان است، البته، تا بر روی خانه های هر دو لعنت (بمب) بریزیم. اما آن چیزی است که ما در مورد کل خاورمیانه می گوییم. اگر فقط بشار اسد، رئیس جمهور سوریه نبود (خدا می داند که گزینه دیگر جانشین اش کیست) یا اگر رئییس جمهور احمدی نژاد [...]، کنترل ایران را در دست نداشت (حتی اگر وی در واقع یک پایان مسله اتمی را از دیگری بداند). اگر فقط لبنان یک دموکراسی مانند بلژیک خودمان بود یا لوکزامبورگ. اما نه، آن خاورمیانه ای های مزاحم به مردمان اشتباه رای می دهند، از اشتباه حمایت می کنند، شرور ها را دوست دارند، و مانند ما مردم متمدن غرب رفتار نمی کنند. خب، ما باید چه کنیم؟ شاید حمایت از اشغال دوباره غزه؟ مطمئنا ما اسرائیل را سرزنش نخواهیم کرد. و ما باید مهربانی های خود را بر شاه ها و شاهزاده ها و روسای جمهور غیر دوست داشتنی خاور میانه ادامه دهیم تا همه جا در صورتمان بترکد و بعد بگوییم - همانطور که الان در عراق می گوییم - آنها عشق و فداکاری ما را نمی خواهند. ما چگونه با کودتای یک دولت منتخب برخورد خواهیم کرد؟
ترجمه : علیرضا شمس آبادی
دیدگاه تان را بنویسید