بلاگ​داری، تیم​داری و فیلم​برداری

کد خبر: 29803
الف) دوستان نويسنده حرفه​ای و حتی دودچراغ خورده وقتی در گود وبلاگستان می​گردند هم مانند ديگران - که بنده و جنابعالی وبلاگ​نويس و بلاگ​دار باشيم - آدم ديگری می​شوند. جوزدگی وبلاگی و کمابیش بی​تعادلی فکری چاشنی کار می​شود، (البته در يقه​گيری که انصافاً روی دست ما بلاگ​دارها بلند می​شوند!) اجازه بدهید از نمونه​های اخیر یکی را اسم ببرم که رفتار چند روز اخیر جناب ابراهیم نبوی و زیگزاگ رفتن​های ناگهانی ایشان در مورد حسین درخشان - بدون اینکه وارد این دعوا بخواهم بشوم، هرچند خود نسبت به عملکرد حسین درخشان موضع دارم و اگر زمان مناسبی ببینم آن را تشریح خواهم کرد - نشان می دهد که بلاگ​داری جداً کار پرخطر و ظریفی است و معایب خاص خودش را هم دارد، من خودم بلاگ​دار هستم و طبیعتاً مقصودم از نقد بلاگ​داری، نفی مطلق و تخريب اينکار نيست، انگشت روی نقاط ضعف می​گذارم و هدفم هم با اينکار باز کردن اين بحث است که بلاگ​داری را بیشتر بشناسیم. اگر کسی موافق یا مخالف، پایه این موضوع هست، قدمش به روی چشم. ب) فوتبال کانادا هم فوتبال​بشو نیست. صد رحمت به همان تیم ملی شلخته و خودشیفته ایران. مسابقات جام جهانی جوانان (زیر بیست سال) چند روزی است که شروع شده و کانادا - به عنوان ضعیف ترین میزبانی که تا به حال در مسابقات جهانی فوتبال به یاد دارم - تاکنون از دو بازی دو شکست سه بر صفر جلوی شیلی (آنهم در روز ملی کانادا) و یک بر صفر جلوی اتریش (قابل توجه جناب حامد قدوسی!) در کارنامه خود دارد و مجموعاً طبق آمار رسمی در این دوبازی پنج شش شوت بیشتر به دروازه های حریف نزده است. افتضاح است و آقایان همه را (خصوصاً کودکان و نوجوانانی را که تازه به این ورزش رو آورده​اند) ناامید کرده​اند. مضاف بر اینکه جسارتاً کانادایی​بازی​شان هم گل کرده و حمیت و همت و علاقه​ای به کار ندارند. خلاصه که کار کانادا تمام است (من گلام نیستم اما فلرتیشیا را دوست دارم!) و بعید می​دانم حتی جلوی کنگو هم بتوانند کاری از پیش ببرند یا دست کم گلی بزنند به حریف یا به گوشه جمال خودشان. تا به حال میزبانی به این بی​عرضگی ندیده بودم. جالب اینجاست که در دوره قبلی دست کم یک برد داشته​اند اما اینجا ... پ) چند روز پيش فرصتی دست داد به تماشای فيلم جديد مايکل مور يعنی سيکو (Sicko) برويم. فيلمی است تکان​دهنده حتی برای ما که کمابيش خبر داريم در ايالات متحده چه خبر است. نشان می​دهد وضعيت پوشش خدمات بهداشتی و درمانی تا چه اندازه کاپيتاليستی و ضد​انسانی است. مايکل مور در ابتدای فيلم می​گويد: پنجاه ميليون آمريکايی هیچ نوع پوشش خدمات درمانی ندارند و فقط دعا می​کنند که بیمار نشوند (!)، این فیلم در مورد آن پنجاه میلیون نفر ساخته نشده بلکه در مورد دویست و پنجاه میلیون نفر بقیه است که چگونه شرکت های خصوصی بیمه خدمات درمانی با جان آنها بازی می​کنند تا سود بیشتری به جیب بزنند. نمونه اش را در همین کانادای خودمان در مورد شرکتهای بیمه خودرو دیده​ایم که چطور چون قطاع​الطریق با زورگیری، پول در می​آورند. (بیمه خدمات درمانی در کانادا هنوز خصوصی سازی نشده و البته با موش​دوانی​های سرمایه​داران و محافظه​کاران دارند اوضاع را پیش می​برند به آن سمت). البته فیلم مقداری تبلیغات مایکل موری هم دارد مثلاً نشان داده که سیستم خدمات درمانی کانادا یا کوبا عالی است حال که می​دانیم اوضاع اینجا (کانادا) به طریق دیگری چقدر اسف​بار است و پزشکان از ترس وکلا و سو شدن هیچ تصمیم نمی​توانند بگیرند (البته بدشان هم نمی​آید که سیستم خصوصی شود، علی​رغم اینکه وضع درآمدشان در سیستم فعلی هم عالی است). این فیلم را حتماً ببینید، خصوصاً برای بهتر دیدن زوایای پنهان زندگی در آمریکا. غرب هزار وجه دارد. بدبختی هایش هم کم نیستند. تعجبم از کسی است که با دو کلاس دانشگاهی یا دو سه سال اقامت در اروپا یا آمریکای شمالی و با بازی با کلمات، در مورد "غرب" نظر می​دهد! غربی که عملاً واگرایی (دایورسیتی) زیادی در ابعاد گوناگون دارد. درجایی که به عنوان مثال در یک داخل یک کشور بین استان آلبرتای کانادا با استان همجوار بریتیش کلمبیا یا اونتاریو تفاوتهای چشمگیر وجود دارد، چگونه می شود از "غرب" یا "فرهنگ غربی" یا "اقتصاد غربی" گفت و نوشت؟ این هم برای مزاح و شوخی: "من و غرب" را کجا می​برید؟!
لینک مطلب
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت