مرد ناشناس
ساقي سعادت
شرق: نسل سوم انقلاب، نام آشناي مردي ناشناس است. مردي که دست کم هر هشت سال يک بار نام او بر سر زبان ها مي افتد و تا هشت سال ديگر نه نامي از او شنيده مي شود و نه نشاني از او ديده مي شود. اما نسل اول و دومي ها خاطرات خوبي از اين مرد دارند. خاطراتي که با آن ذهن نسل سوم را پر مي کنند. اين غريب آشناي نسل سوم کسي نيست جز ميرحسين موسوي نخست وزير نامدار انقلاب اسلامي که هم اصلاح طلبان او را از خود مي دانند و هم طيف کثيري از اصولگرايان. ميرحسين موسوي همان نام مکرري است که هر هشت سال يک بار به منظور اجماع ميان نيروهاي اصلاح طلب براي کانديداتوري انتخابات رياست جمهوري مطرح مي شود، هر بار هم ديدارهايي با او صورت مي گيرد، او شروطي مي گذارد و ديگران سر بسته نمي پذيرند و او نهايتاً به عرصه نمي آيد، اما اين سناريو هر هشت سال يک بار رخ مي دهد و همواره پاياني يکسان دارد. صحنه تکراري اين نمايش، تماشاچي هاي گنگ و گيج آنند. تماشاچي هايي که نگاهشان به اخبار جسته و گريخته دعوت از ميرحسين و عدم اجابت آقاي نخست وزير است. بخشي از تماشاچي ها که از جنس نسل اول و دوم انقلابند اين سناريو را از برند و مي دانند که سرانجام کار چيست. اما
نسل سومي ها تماشاچي هاي گنگ را تشکيل مي دهند. کساني که مي بينند دعوت کنندگان از ميرحسين او را با دست پيش مي کشند و با پا پس مي زنند. او را مرد استقامت و مديريت بحران و سربلند از روزگار جنگ مي نامند اما از نگرش اقتصادي و سياست خارجي او بيم دارند. از سوي ديگر رقباي اصلاح طلب نيز چنگ و دندان تيز کرده و با نسبت دادن تزهاي اعتقادي ميرحسين به خود او را اصولگرا و از جنس خود مي دانند. شخص ميرحسين موسوي که نقش اول اين سناريوي تکراري را بازي مي کند، تمايلي ندارد که اندک ديالوگي را روي صحنه به زبان آورد. او بيش از اينکه روي صحنه باشد، پشت صحنه است. هيچ نمي گويد. آرام و خاموش در ميانه اين دعوت ها مي ايستد و با حرکتي آرام از کنار تمامي آنها مي گذرد. آقاي نخست وزير ترجيح مي دهد در همايش ها و سمينارهاي فرهنگي و مراسم هنري حضوري تماشاگر - و نه در قالب سخنور - داشته باشد و بي آنکه کوچک ترين پاسخي به سوالات مکرر خبرنگاران بدهد، با لبخند با آنها خداحافظي کند. تماشاگران گنگ اين سناريو همچون هر جوينده اي براي آنکه اندکي از ابهام ها و پرسش هاي ذهن شان را رفع و رجوع کنند، به صندوقچه اسرار يعني کتب و اسناد مکتوب سال هاي اول
انقلاب رجوع مي کنند، هر چه بيشتر مي کاوي بيشتر به فاصله او با تزهاي اصلاح طلبي امروز پي مي بري. او نه برنامه ريزي و بودجه ريزي و اقتصاد باز را مي پسندد و نه ارتباط با دنياي امروز و ديگر کشورهاي جهان را برمي تابد. او آنچنان بر استقلال کشور پاي مي فشرد که حتي در روزگار فروپاشي غرب و شرق همچنان معتقد است که «نه شرقي نه غربي» جمهوري اسلامي. پس چه نسبتي ميان آن تفکر با اين تفکر هست که اصلاح طلبان او را کانديداي مورد اجماع خود مي خوانند؟ نه ميرحسين به اين سوال پاسخ مي دهد نه دعوت کنندگان از او. پس چه انتظاري است که نسل سوم با وجود تمامي اين ابهامات ميرحسين موسوي را همچنان به عنوان بهترين کانديدا و مورد اجماع ترين فرد براي تصاحب کرسي رياست جمهوري بپذيرند؟ چرا نه خود او را مي شناساند و نه آنان که مي شناسندش؟
دیدگاه تان را بنویسید