نماز میت آیت ا... مشکینی جفا به مردم بود
فاطمه رجبی
شناختن وجودهاي گرانقدري چون حضرت آيت الله مشكيني نه تنها در طول حيات، بلكه پس از رحلت آنان براي بسياري امكانپذير نيست. اين امر تاسفبار همواره گريبانگير جامعه بوده، و مايه حسرت و تاثر آگاهان و خواص ميباشد. حضرت آيتالله مشكيني با ويژگيهاي كمنظير، حوزههاي علميه را در زندگي خود منور ساخت، و با رحلت جانسوزش، عالم تشيع را در سوگ نشاند. علاوه بر فقاهت، ايشان فيلسوفي الهي بود كه آميختگي علم و دين، تار و پود وجودش را فراگرفته و «دينمداري خاص» اولويت لحظهلحظه حيات پربركتش بود. به اين ترتيب آيت الله مشكيني فقيهي مجاهد، فيلسوفي دينمدار، عارفي رباني، و عالمي عامل در حوزه امام صادق عليهالسلام، افتخار روحانيت عظيمشأن بود. "مجاهده" آيت الله مشكيني با برجستگي "جهاد اكبر" زبانزد همه آشنايان و شاگردان حضرتش است. دنياگريزي، پارسايي، پرهيزگاري، عدم حب نفس و جاه و مقام، بياعتنايي به مناصب و اسم و رسم، زهد و رياضت در زندگاني مطهر اين فقيه مجاهد، ويژگيهاي كمنظيري بود كه از وي يك نمونه اعلاي روحانيت شيعي ارائه كرد. دانشجويان مسلماني كه در حمايت از انقلاب فرهنگي، سال 1360 به قم رفتند به خوبي به خاطر دارند كه آيت الله
مشكيني در تجمع آنان بيش از هر مقوله بر "طهارت نفس" و "دنياگريزي" و "زندگي زاهدانه" تاكيد فرمودند. ايشان در آن شرايط با اعلان بيزاري از تشريفات اجباري خود كه عبارت از اختصاص دادن فقط يك اتومبيل براي رفت و آمدشان بود، آن را مسأله زايدي ميدانستند كه با اكراه تحميل آن را پذيرا شدهاند. اين پارسايي در اعلا درجه تا آخرين لحظات عمر مباركشان دنبال گرديد و براي بسياري از دنياطلبان ثروتاندوز مايه عبرت گرديد! جايگاه و شان والاي آيت الله مشكيني در حوزههاي امام صادق عليه السلام آنچنان كه بر خواص، به ويژه براي اهل معرفت پيدا بود، آن حضرت را به رياست مجلس خبرگان رهبري كشانيد، و اين جايگاه را براي هميشه با زهد و طهارت و دوري از قدرتطلبي و زراندوزي و دنيامداري ترسيم نمود. با اين وجود دستاندركاران برگزاري مراسم تشييع پيرك مقدس و مطهر آيت الله مشكيني در تهران، با نگاه صرف سياسي، از برپايي مراسمي در شأن آن حضرت ناتوان ماندند. بالاتر آن كه با راهكارهاي سياسي، اين روج ملكوتي را بر خلاف مشي پارسايانهاش بدرقه كردند!؟ صدا و سيما كه براي مرگ اعوان و انصار خود كشور را عزادار ميكند، و با بوق و كرنا مردم را به كوچه و خيابان
ميكشد، تا چه اندازه در اين سوگ بزرگ تلاش نمود؟ قضاوت با مردمي است كه در دانشگاه تهران حركت صداوسيما را ارزيابي ميكردند. ديگر دستاندركاران برگزاري ، ناباورانه، از نماز بر آيت الله مشكيني دريغ داشتند، و با هر توجيه غيرقابل پذيرش اين ضايعه را در كارنامه خود ثبت كرده و دريغ و درد و شكايت مردم تشيعكننده را نيز فراهم ساختند. به ياد ميآوريم، نماز بر پيكر مرحوم "علامه جعفري" را در همين دانشگاه تهران كه انبوه مردم به امامت آيت الله جوادي آملي به جاي آوردند تا نمازي ديگر در شهر مشهد بر آن مرحوم خوانده شود. به راستي چرا چنين جفايي در حق مردم شد؟ آيا وجود حضرات آيت الله خزعلي، آيت الله جنتي، آيت الله شاهرودي و آيت الله مهدوي كني، كافي نبود تا نماز ميت به امامت يكي از بزرگوران خوانده شود؟ چرا چنين نشد؟! نكته ديگر نمايش سياسي در اعلان برنامه سخنراني؟! بود. به چه معنايي و با كدام رسم و سابقه؟ نمايشي كه اخبار سيما هم "الزام" به خبري كردن آن داشت؟ آيا شأن و جايگاه وارسته بيمانندي چون آيت الله مشكيني كه با دنياگريزي محض مجاهده خود را در رياست خبرگان به تصوير كشيد، در منظر برگزاركنندگان مراسم تشييع اينگونه بود! چرا
عرصه سياسيكاري با بيرحمي تمام حتي در چنين مواقعي، فرصتطلبي ميكند، و آخرين وداع با اسوه تقوا و زهد و مبارزهكننده با جاهطلبي و مقامجويي و مالخواهي و نام و نشان را نيز براي اهداف خاص فراموش نمينمايد؟ هزاران دريغ بر ملتي كه در اين چند ماهه مظاهر علم و تقوا را در حوزههاي علميه از دست دادند، بدون آنكه شناخت دقيقي از اين عالمان عامل بر ايشان حاصل شده باشد و هزاران افسوس بر آنچه در تشييع پيكر مطهر آيت الله مشكيني در تهران انجام شد، گر چه مردم حقشناس و دينمدار بر سر و سينهزنان سپاسگوي اين فقيه وارسته شدند، بدون آن كه كمترين توجهي به برنامه سياسيكاران داشته باشند. لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید