هواپیما های کهنه ایرانی
**نویسنده این نامه، این متن را در میلی جداگانه به بخش فارسی صدای آمریکا فرستاده است. من یک ایرانی ام، که سالها در یکی از دانشگاهای قدیمی تهران مشغول به تدریس هستم و سالها پیش در آمریکا مشغول به تحصیل و زندگی بودم و یکی از فرزندان من که تحصیل کرده کانادا است، در خدمت شرکت نفت ایران می باشد، و محل کار وی به طور اقماری در اهواز است و مانند بسیاری از جوانان فعال و تحصیل کرده ایرانی، ماهی 4 بار با هواپیما به محل کارش می رود و به تهران بر می گردد. در بیشتر برنامه های شما، که اساتید، افراد تحصیل کرده، پزشکان، وکلا، مدیران ناسا و ... بعنوان میهمان شرکت دارند، تمامی گفت و گو و صحبت ها معطوف به جنبش هایی برای براندازی نظام اند و این کار را با نام «تلاشی برای دموکراسی» انجام می دهید، اما واقعا برای ایرانیان، شما چه کار می کنید؟ و با نفوذی که می گویید دارید و به آن می بالید، کاری جهت رفع تحریم آمریکا برای بهبود وضعیت ناوگان هوایی ایران نمی کنید. چرا تا کنون شما که ادعای تلاش برای آزادی ملت ایران را دارید، هیچ کاری در این راستا انجام نمی دهید؟ آمریکا بتی نیست که همه ی کارهایش درست باشد، اما از آمریکا بتی ساخته اید
معصوم! نکته هیجان انگیز تر آن است که حتی شما رسالت ابتدایی خود در مورد اطلاع رسانی را نیز انجام نمی دهید. مگر نمی گویید که دغدغه های مردم ایران را منعکس می کنید؟ پس چرا تا الان کاری برای وضعیت اسفناک این هواپیماهای دسته 3 و 4 انجام نمی دهید؟ شاید بگویید که ما چه کنیم؟ بنا بر قوانین آمریکا، اگر هزار نفر از شهروندانش، مشکلی و ادعایی مشترک داشته باشند، می توانند بدون پرداخت هزینه ای، وکیلی را در اختیار گیرند و خواسته خود را در دادگاه مطرح نمایند. به یاد داشته باشید که 5 میلیون ایرانی در آمریکا زندگی می کند. به فکر ایران و جوانان آن نیستید! جالب تر آنکه، دلتان می خواهد شرایطی که به آن علاقه مندید، ایجاد شود تا به ایران بازگردید! آقای بهارلو، آقای فرهودی، آقای کنگرلو، آقای مکری، آقای چالنگی، آقای مستقیم، خانم آرمیده، خانم دکتر درخشش، خانم شاد، با کدام خط هوایی و آسایش خاطر به شهر خود می خواهید پرواز کنید تا خاطراتتان را زنده کنید؟ (که خدا نکند برگردید و بر نخواهید گشت)
دیدگاه تان را بنویسید