احمدينژاد؛ به سوي سامان سياست نو
1ـ ديگر بايد به فکر سامان «تحليلي نو» از «سياست جديد» بود. ساختارها، گفتارها، پندارها و رفتارهاي سياسي در ايران امروز تغيير يافته و «تغييرات نو» نياز به «تدبيرات نو» دارد. ظهور «آبادگران» در شوراي دوم شهر تهران تمهيد آغاز «طرحي نو» در سياست ايران بود که تا به امروز آثار آن چنان افزودن شده که بايد «سياستي ديگر» را در اين سامان شناخت؛ سياستي که به تمامه «ديگري» گفتمان دوران «خاتمي وهاشمي» است. با اين نگاه و رهيافت، چنين سياستي، به جاي «گفتار» با «کردار» حرف ميزند؛ به جاي «ارتباطات قدرت» بر «ارتباطات مردم» تأکيد دارد؛ به جاي «خواندن متن»، «حاشيهها» را ميدان ميدهد؛ به جاي «معامله بزرگ» بر «معاملات خرد» حساب ميکند؛ به جاي «آينده»، «حال» را ميسازد؛ به جاي «رقابت با ديگري» بر «رقابت با خودي» تأکيد ميگذارد و ساخت و بافت گذشته را به کلي متحول ساخته است. همچنين طرح جديد سياست ايراني: قبل از «تصميم سازي و تدبير»، «تصميم گيري و اجرا» ميکند؛ قبل از «تحليل کردن»، «تجليل و تعظيم» ميکند؛ قبل از «اجرا کردن»، «اعلام» ميکند؛ قبل از «يارگيري»، «حذف و طرد» ميکند؛ قبل از «عمل کردن»، «تظاهر» ميکند. و به تعبير
«دريدا» يک گفتمان «کلام محور» تمام عيار را سامان داده است. ادامه این مقاله را در این قسمت بخوانید.
دیدگاه تان را بنویسید