قیصر مرد با همه تیزی و برندگی واژ ه هایش
محمد آقازاده از روزنامه نگاران اجتماعی و فرهنگی کشورمان به مناسبت درگذشت قیصر شعر ایران، یادداشتی را در وبلاگش منتشر نموده است و گفته: «همه چيز در تاريخ گم مي شود جزشعر.قيصر مي ماند. تيزي مي كشد بر عليه جهاني كه شعر را حرمت نمي گذارد چه دیروز٬چه فردا .»
مي خواستم جلوي دهشت سدي از شادي بگسترانم.شادمانه همه دروغ ها، نيرنگ ها و نفهميدن ها را پس بزنم. سيزيف وار سنگ سرنوشتم را بالا ببرم و بعد به پائين بغلتانم. وقتي سنگ دوباره به دره پرت مي شود از اوج تراژدي سرمست شوم و وقتي دوباره راه به بالاي دره مي كشم شورحماسه را در خود بيابم. بيهودگي اين تلاش را به جهان فراموشي تبعيد كنم.اما نمي شود،زمانه نمي گذارد."قيصرامين پورمرد"،بشرقرنهاست مي ميرد ولي هنوز به مردن عادت نكرده است.مرگ صورت ديگر زند گيست. فرجامي است برهمه بي فرجامي ها. هميشه قيصررا ازدور تماشا مي كردم. چه آن زمان كه با قد وبالاي بلندش نگاه مرا به خود مي خواند و چه زماني كه تصادف و بيماري اين قد و بالا را به تاراج برد. هيچگاه با او هم صحبت نشدم. نمي دانم چرا. آخرين بار در سينماي سپيده ديدمش. جلوتراز من نشسته بود، وسوسه شدم جلو بروم سلامي بدهم و عليكي بشنوم. ولي نشد. چرا.نمي دانم.او به تمامي شاعر بود. شعرها ي فخيم ودلنشين را به رایگان هدیه می داد به مخاطب.آن که می نویسد یا شاعر است، يا نيست. نبايد اين عنوان را با صفت ديگري آلوده كرد. در زمانه اي هستيم كه حتی آنها يي كه شعرمي گويند و در ذهن من و شما نسبت
به قدرت خودي تلقي مي شوند بيش از من و تو در عسرت اند. گويي افلاطون هايي كه فلسفه هم نمي دانند شاعران را از شهر راند ه اند. همه آنها كه نامشان را مي گذارند شاعر دولتي، باوركنيد هم با خنجر منتقدان دريده مي شوند و هم با شمشيربي تفاوتي ها و بي اعتنايي های دولتمردان. من شاعران را مي گويم .شاعرنماها در اين بازي جايي ديگر ايستاده اند.قيصر امين پور به تمامي شاعر بود. حسيني شاعر بود. بيش از آنها كه نامي به ناحق برد ه اند.آنها كفاره اعتقادي كه داشتند و روي اين اعتقاد ايستاده اند را دادند و مي دهند. آنهم در زمانه ای که بی اعتقادی فضیلت شده است و رذیلت جای فضیلت نشسته است. شاعر كه باشي با پلشتي مي ستيزي ، حتي با سكوتي كه مي كني . من غزوه را ، كاكايي را ، محمودي و... را شاعر مي دانم.حتي ميرشكاك ،عزيزي و... را شاعرمي دانم و هيچ واژه اي را نمي شناسم كه اين چنين ستايش مرا به تماشا بگذارد. من زند گي خصوصي و رفتاري كه دارند را تعقيب نمي كنم ولي مي دانم در عسرت مي زيند. اصلا سرنوشت شاعر آنست كه درعسرت بزيد . حتي اگر خود بخواهد و ديگران بخواهند این گونه نباشد. قيصر را بايد دوباره خواند. آن شاعري را در شعرهايش كشف كرد كه
بسيار رنج برد. من قيصر را بسيار دوست مي داشتم . پس چرا با او هم كلام نشدم . مي دانم شعر مرا مي ترساند.همين ترس بود وقتي شاملو در تئاترشهر گفت با زال زاده به ديدن من بيا ، نرفتم . هراس از شعر نگذاشت بروم .كيومرث منشي زاده مي گويد چرا به ديد ن من نمي آيي . نمي روم.مي گريزم به همان دليل كه از سپا نلو گريختم.ازگلشيري كه داستانش همان شعر بود.از بهبهاني.دوستان شعر را آلوده خط كشي ها نكنيد.كسي يا شاعر است و يا نيست.بقيه اش مهم نيست. همه چيز در تاريخ گم مي شود جزشعر.قيصر مي ماند. تيزي مي كشد بر عليه جهاني كه شعر را حرمت نمي گذارد چه دیروز٬چه فردا . لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید