«تروريسم چيست؟»
گفتگو با نوام چامسکی
بيش از چهل سال است که نوام چامسکي زبان شناس برجسته امريکايي در انتقاد از سياست خارجي امريکا، يکي از پيشروان جريان روشنفکري در اين کشور است. اين روزها که ماجراجويي هاي اخير امريکا، اين کشور را در منجلاب سياسي و نظامي اسير کرده است، نوام چامسکي هفتاد و هفت ساله با بيان اين مطلب که «تا سرپا هستم ساکت نمي نشينم»، همچنان به انتقادهاي آتشين خود ادامه مي دهد. آنچه پيش رو داريد تلفيقي است از پست جديد «نوام چامسکي» در وبلاگش، تحت عنوان «تروريسم چيست؟» و مصاحبه تلفني او با «جئو پريش» خبرنگار نشريهSeattle weekly. - پريش؛ به نظر شما جرج بوش در عراق اسير شده است يا خير؟ چامسکي؛ اگر در امريکا حزبي سياسي که حقيقتاً مخالف سياست هاي بوش بود، وجود داشت، آن وقت مي توانستيم بگوييم بوش دچار بحران سياسي شده است. تقريباً هر روز مي بينيم که دموکرات ها و جمهوري خواهان تنها پاچه هم را مي گيرند و ول مي کنند. حقيقت سياسي غيرقابل انکار، در امريکاي امروز، اين است که دموکرات ها با اين روشي که در پيش گرفته اند چيزي به دست نخواهند آورد. تنها کاري که دموکرات ها انجام مي دهند اين است که حمايت خود را از جمهوري خواهان دريغ مي کنند. اما
واقعيت اين است که منافع و مواضع دموکرات ها تا آن اندازه به جمهوري خواهان نزديک است که عملاً مخالفت جدي با آنها هيچ سودي براي دموکرات ها دربر نخواهد داشت. براي مثال زماني که آنها درباره ايده حمله به عراق زبان به اعتراض باز مي کنند، «جرج بوش» يا «کارل راف» رو به آنها کرده و مي پرسند؛ «چطور مي توانيد از اين ايده انتقاد کنيد در حالي که به آن راي داده ايد؟» و البته درست هم مي گويند. - البته مسلم است که اختلاف نظرهاي اين دو حزب در زمينه سياست خارجي ناچيز است. سوال بعدي من نيز دقيقاً درباره سياست خارجي ايالات متحده است. آيا ايالات متحده خود را براي جنگي طولاني آماده مي کند؟ فکر نمي کنم. هيچ کس جنگ را دوست ندارد بلکه همه تنها به فکر پيروزي هستند. به عنوان مثال وقايع دهه 80 ميلادي را که در امريکاي مرکزي رخ داد به ياد بياوريد. آن زمان در نيکاراگوئه، امريکا مجبور بود در جنگي تروريستي شرکت کند. در آن جنگ امريکا در راستاي منافع خود از تروريست هاي السالوادور، گواتمالا و هندوراس حمايت مي کرد. اما اشکالي ندارد، جنگ، جنگ است ديگر، تروريست ها در آن جنگ پيروز شدند و امريکا سعي کرد به ما بقبولاند که صلح و آرامش در امريکاي
مرکزي برقرار شده است. پس از آن ديگر هيچ کس نگران امريکاي مرکزي نشد چراکه امريکا (با استفاده از تروريسم) آنجا را سرشار از صلح و آرامش کرد، نمي دانم منظورم را رسانده ام يا خير؟ - چگونه مي توان بدون استفاده از اين تاکتيک ها در چنين جنگ هايي به پيروزي رسيد؟، مسلماً مي توان در اين باره محاسباتي انجام داد. براي مثال مي توانيد تعداد حملات تروريستي را محاسبه کنيد. البته جواب اين بخش از سوالتان را بايد از دولت جرج بوش بپرسيد. همان طور که مي دانيد آژانس هاي اطلاعاتي پيش از جنگ امريکا با عراق پيش بيني کرده بودند که درگرفتن اين جنگ باعث افزايش احتمال وقوع حملات تروريستي خواهد شد؛ و همين طور هم شد. در حقيقت اين جنگ باعث شکل گيري گروه هاي تروريستي شد که تا پيش از آن وجود نداشتند. گروه هايي آموزش ديده و بسيار باهوش تر و باتجربه تر از تروريست هاي افغانستان. آيا مي توان نام جنگي را که موجب افزايش ترور شده است، جنگ با تروريسم گذاشت؟ نگاهي به شمار حملات تروريستي بيندازيد. نگاهي به آمار و ارقام بيندازيد. آنگاه با من موافقت خواهيد کرد که اين جنگ ترور را ترويج کرده و بستري براي فعاليت تروريست ها بوده است. حقيقت اين است که جنگ
با تروريسم افسانه يي بيش نيست. بنابراين روشن است که حمله به عراق و تسلط بر منابع انرژي آن، براي امريکا، بسيار مهم تر از جنگ با تروريسم است. -چه عاملي مي تواند چنين سياست هايي را تغيير دهد؟ به نظر مي رسد تنها عاملي که مي تواند اين اوضاع را متحول کند، پيش رفتن به سوي دموکراسي است. نگاهي به انتخابات اخير بوليوي بيندازيد. چه کسي پيش بيني مي کرد که فردي بومي در انتخابات بوليوي پيروز شود. اين به آن خاطر است که در بوليوي سازمان هاي مردمي وجود دارند که به کوچک ترين دغدغه هاي مردمشان اهميت داده و کاملاً مشارکتي فعاليت مي کنند. اگر اين نامش دموکراسي نيست، پس چيست؟، اين همان دموکراسي است که ايالات متحده فرسنگ ها از آن فاصله دارد. - فکر مي کنيد امريکا بايد در عراق چه بکند؟ نخستين قدم امريکا در عراق بايد اين باشد که با تحولاتي که در عراق در جريان است، با نگاهي جدي مواجه شود. امريکا به عراق حمله کرد زيرا اين کشور داراي منابع عظيم کشف شده و کشف نشده انرژي است. علاوه بر آن، اين کشور مزيت ديگري نيز دارد و آن اين است که درست در قلب منابع انرژي خاورميانه قرار داشته و از موقعيتي استراتژيک برخوردار است. اين به آن معني است که
به دست گرفتن کنترل عراق به معناي حکومت بر آسيا و اروپا است. تا اينجا دليل حمله امريکا به عراق را مطرح کرديم. حال درباره چرايي عقب نشيني امريکا از عراق بحث مي کنيم. اگر مي خواهيم از عقب نشيني سخن بگوييم، لازمه اش اين است که از روياپردازي و دنياي خيالي بيرون آمده و حداقل اين موضوع را به عنوان موضوعي که وجود خارجي و عيني دارد مورد لحاظ قرار دهيم. که در آن صورت به عنوان اولين قدم در برقراري آن در عراق، عقب نشيني نيرو هاي امريکا را پيشنهاد مي کنم. اما توجه داشته باشيد که بايد درباره عقب نشيني امريکا، در دنيايي واقعي سخن بگوييم. منبع: اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید