دستهای پر " طالبی" در "دستهای خالی"

کد خبر: 38342

وبلاگ : خاکریزیسم

یکی از معضلاتی که گریبان متولیان سینمای کشور را سخت چسبیده و چندان هم بدان توجهی نمی شود، این اعتقاد در بدنه سینماگران است که "یک فیلم خوب، الزاما یک فیلم ارزشی نیست"؛ به همین دلیل است که ملاک و محک داوریها در جشنواره ی فجر سال قبل در معرفی نامزدهای برتر، مورد اعتراض و انتقاد جدی بسیاری از کارگردانان و صاحبنظران متعهد کشور شد. جایی که یک فیلم کاملا ضد ارزشی مثل "مینای شهر خاموش" به لحاظ رعایت تکنیک های مادی فیلمسازی - که گرته برداری محض از دستورالعملها و پروتکل های هالیوودی است- بعنوان بهترین فیلم معرفی می شود لکن انبوه فیلمهایی که بسیاری از آنها به زیبایی تصویرگر معانی والای اخلاقی و انسانی بودند، فقط به این دلیل که تکنیک های یاد شده را نعل به نعل اجرا نکرده اند، از گردونه رقابت حذف شدند! فیلم زیبای "دستهای خالی" ساخته ی بیاد ماندنی "ابوالقاسم طالبی" -کارگردانی که فیلمهایش خیلی مظلومانه می آیند و می روند- از این دست ساخته هاست که قربانی این اندیشه و تفکر نادرست شد، اگرچه اعتراضات دست اندرکاران این فیلم در هیاهوی گسترده ی "اخراجیها"، جلوه ی خیلی کم سویی داشت. قبل از هرچیز این نکته در فیلم برایم خیلی ارزشمند بود که ابوالقاسم طالبی با امضای خودش در تیتراژ "دستهای خالی"، خیلی مخلصانه فیلمش را به بی بی دو عالم، حضرت زهرا(س) تقدیم می کند و اگر این فیلم هیچ نکته ی مثبت دیگری نداشته باشد، این فعل طالبی و از این قبیل افعال که در میان کارگردانان پر طمطراق فعلی سینما، سالهاست که فراموش شده است، حقیقتا جای تقدیر و بزرگداشت دارد. نکته ی دیگری که در آخرین ساخته ی طالبی مشهود بود، نوع نگاه وی به دفاع مقدس بود؛ می دانیم که از بعد از دوم خرداد، نگاه خانمان سوز و ویرانگرانه به جنگ در آثار کارگردانانی، نظیر "ابراهیم حاتمی کیا(بنام پدر، ارتفاع پست، موج مرده)"، "احمد رضا درویش(دوئل)"، "رخشان بنی اعتماد(گیلانه)" و ... تفوق پیدا کرد و ارزشها و برکاتی که از ناحیه ی این دفاع 8 ساله نصیب کشورمان شد مورد غفلت قرار گرفت؛ اما افرادی مثل ابوالقاسم طالبی، "مسعود ده نمکی" و "محمدحسین لطیفی" در فیلمهایشان دوباره رویکرد ارزش محور نسبت به جنگ تحمیلی را زنده ساختند. در دستهای خالی اثری از خرابی یا افسردگی ناشی از سالهای دفاع مقدس مشهود نیست و سردار قصه این فیلم بعد از گذشت 20 سال از پایان جنگ هنوز حسینی است و شهیدان آن دوران را ستارگان آسمانی می داند که برای شناختشان بایستی ستاره شناس بود. او با اینکه بخاطر مجاب کردن بچه های جوان و پرهیاهو به رفتن به جبهه ها اینک در معرض تهدید پدر همان بچه ها قرار گرفته، باز هم از اعزام آنان اصلا پشیمان نیست. البته دستهای خالی بی عیب و نقص هم نیست، کارگردان در مدت یک فیلم می خواهد تعداد زیادی پیام به مخاطبش بدهد که جا انداختن هر یک نیاز به تهیه چند فیلم مستقل دارد و همین مطلب، ساختار فیلم را آشفته نموده، لکن این بدان معنا نیست که این عیب "دستهای خالی" را تبدیل به فیلمی سطحی نموده باشد. اگر می خواهید موفقیت و "خوب بودن" دستهای خالی را لمس کنید به اشکهای طیف وسیعی از مخاطبان این فیلم بعد از پایان آن توجه بفرمایید...
لینک مطلب
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت