وزیر 13 آبان !
معصومه ابتکار
این 13 آبان هم گذشت. قصد داشتم از چند روز پیش یادداشتی درباره آن داشته باشم، ولی راستش ... چه بگویم؟ سونامی بود؟ کاترینا بود؟ گردباد هولناک و طوفان وحشتناک بود؟ نمی دانم. فقط می دانم که دو هفته تمام است مشغول مصاحبه و پاسخ به خبرنگاران و رسانه ها و حضور میان دانشجویان و ... در مورد ماجرای سفارت آمریکا هستم. حالا خوبست یک بار کتاب « تسخیر» را نوشتم تا هر سوالی هست پاسخ داده باشم... یکی هم این میان رسید و گفت: مگر شما وزیر 13 آبان هستی؟ راست می گفت. حدود 400 دانشجو درگیر این ماجرا بودند. حالا چرا من و تعداد اندکی باید این همه حرف بزنیم، نمی دانم. در هر صورت حالا که قرار به گفتن است باید به چند نکته مهم اشاره کنم: - برای شناختن علل وقوع یک پدیده تاریخی باید شرایط زمانی آن را در ابعاد مختلف سیاسی و اجتماعی ابتدا درک کرد و سپس به تجزیه و تحلیل و نقد آن نشست. فضای سال 58 متاثر از وضعیت انقلاب و کشور از بسیاری جهات استحکام و قوام لازم را نیافته بود. یعنی در برابر توطئه ها و تهدیدات آسیب پذیری بالایی داشت. حوادث خونینی که در نقاط مختلف کشور مانند کردستان به وقوع می پیوست موید این تحلیل است. - آنگونه که شواهد
نشان می داد آمریکا با انقلاب اسلامی ایران و حس استقلال طلبی ایرانیان کنار نیامده و حاضر نبود از منافع خود در ایران صرف نظر کند و ما را به عنوان یک کشور مستقل در عرصه جهانی بشناسد. - از نظر دانشجویان مسلمان دانشگاههای تهران، تکرار تاریخ به ویژه کودتای 28 مرداد بسیار محتمل بود و این می توانست تمام دستاورهای انقلاب و آرمان های ملت را از بین ببرد. - مجموعه این عوامل باعث شد جمعی از دانشجویان به این تصمیم برسند. البته عده ای هم درآن موقع ضمن مخالفت با این اقدام، موضوع اشغال سفارت شوروی را طرح کردند که بعدها سرمداران انقلاب فرهنگی شدند و این روزها نیز کلیت خط مشی سیاسی آنها با طیف رهبران دانشجویان مسلمان پیرو خط امام کاملا متفاوت است. به طوری که پیوند آن جریان با جریان اصلاح طلبی در سال های اخیر و جریان دانشجویان مخالف اشغال سفارت امریکا با طیف حاکم کنونی آشکار است. - واقعه 13 آبان را باید کاملا واقع بینانه و به دور از شعارهای تبلیغاتی و تکراری بررسی کرد. روشن است که می بایست هزینه های آن را هم در نظر داشت، ولی من معتقدم با توجه به فواید مانند ممانعت از وقوع کودتا و از بین رفتن تمامی دستاوردهای ملت در جریان
انقلاب، منافعش از مضراتش بیشتر بوده است. - با توجه به برخی تحلیل ها باید بگویم، من هیچ کدام از دانشجویان پیرو خط امام را نمی شناسم که از کرده خود پشیمان باشند. ولی اکثر آنها نسبت به رخدادهای پس از این واقعه و فرصت سوزی ها در عرصه بین المللی انتقاد جدی داشته اند. شاید برای همین بود که در دوره اصلاحات و دولت های هفتم وهشتم با سیاستی منسجم و قوی بسیاری از توطئه های آمریکا علیه کشور را خنثی کردند. طرح موضوع گفت و گوی تمدن ها یکی از این تاکتیک ها بود. - من در محافل مختلف دانشجویی هم گفته ام که فضای سیاسی کشور در گدشته فرصت و امکان بحث و طرح واقع بینانه موضوع را فراهم نکرده و متاسفانه رسانه ملی نیز به دور از جانبداری های سیاسی حاضربه پرداختن به آن نیست. - امروز مهم ترین راهکار مبارزه با امپریالیسم در کنار هوشیاری واستفاده از همه فرصت ها در عرصه دیپلماسی، تحکیم وحدت و انسجام ملی است که به مفهوم ایجاد فرصت برای گروههای سیاسی منتفد و دور از قدرت به منظور طرح دیدگاههای خود و حضور در رقابت سالم و سازنده سیاسی در مقاطع حساس تصمیم گیری های مردم است. یعنی مشارکت جدی مردم؛ مانند همان روزها. لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید